ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Πού πάμε»;

Ο – χρόνια γνωστός ως «απολιτικός» – φίλος ξέσπασε για πρώτη φορά, οργισμένος
για τον πόλεμο, προκαλώντας κατάπληξη στην παρέα. Η πάντα κομψοντυμένη
ιδιοκτήτρια της μπουτίκ ξέχασε για πρώτη φορά το στυλάκι της και, αντί να μου
πλασάρει τα τρέντι παπουτσάκια, με ρώτησε με αγωνία εάν μάθαμε κάτι καινούργιο
από τους βομβαρδισμούς στη Βαγδάτη. Και, επίσης για πρώτη φορά, τα παιδιά μας
παράτησαν τα γκέιμ-μπόι τους και «στιγματίστηκαν» πολιτικά μέσα σε μερικές
ημέρες για όλη τους τη ζωή… Κάτι μυρίζω ότι άλλαξε στην ατμόσφαιρα γύρω μας.
Δεν ξέρω για πόσο…

Κάνω τις δουλειές μου μηχανικά… Ψωνίζω για το σπίτι «γιατί πρέπει» ή πιο
συχνά…. ξεχνάω να ψωνίσω… Πιέζω πολύ τον εαυτό μου να συνεχίσει να γράφει
για το πώς να… σταματήσουμε να τρώμε για να αδυνατίσουμε, πώς να μειώσουμε
την υψηλή, λόγω ευμάρειας, χοληστερίνη μας ή πώς να ριλαξάρουμε από τον
καταναλωτισμό, με υδροθεραπεία και… πιλάτες…

Καρφώνομαι για ώρα, ξεχνώντας τα ραντεβού μου, στην πρωτοσέλιδη φωτογραφία με
τα χέρια που ανυψώνονται προς το φορτηγό της ανθρωπιστικής βοήθειας και τους
Δυτικούς κάμεραμαν που τραβάνε όρθιοι στην οροφή του φορτηγού την ανθρώπινη
εξαθλίωση…

Και κινδυνεύω σοβαρά από… διαζύγιο, καθώς κάθε βράδυ με παίρνει ο ύπνος στον
καναπέ, παρακολουθώντας έως τα ξημερώματα τα τελευταία νέα από το μέτωπο.
Ψάχνω να διακρίνω πίσω από τους εξωτικούς φοίνικες της ιρακινής νύχτας το
μέλλον αυτού του βασανισμένου λαού – και ίσως μαζί το άμεσο μέλλον της
ανθρωπότητας.

«Σοκ και δέος»… Ναι, αυτό αισθάνομαι, αν και δεν είμαι ακόμα έτοιμη να το
συζητήσω ανοιχτά με κανέναν. Μόνο μέσα μου προσεύχομαι – κι εύχομαι σιωπηρά νά
‘μαι απλώς μια ακόμα «υστερική» γυναίκα με υπερβολικές φοβίες.

Ένα τεράστιο, ανείπωτο, ερωτηματικό νιώθω παντού να αιωρείται: «Πού πάμε»;