ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πώς να τα καταλάβεις τα δάκρυα μες στο νερό;

Δεν την είδα που βούτηξε. Δεν κατάλαβα το πώς, το πότε, κι ας ήξερα το γιατί.
Είχα αλλού στραμμένο το βλέμμα, τη σκέψη φορτωμένη καθημερινές φιγούρες
αριθμών, ακροβατικών ασκήσεων, παιχνιδιών, ρυθμίσεων. Άκουσα τον θόρυβο, την
υγρή έκρηξη. Πρόλαβα να δω τα κυκλικά σημάδια στην επιφάνεια, μέχρι που
χάθηκαν κι αυτά. Δεν είχα άλλη επιλογή παρά να ακολουθήσω, αναζητώντας την
εικόνα της.

Έκλεισα τα μάτια, σαν να μπορούσα έτσι να προφυλαχθώ από το κρύο. Έσφιξα την
ανάσα για μία ή δύο στιγμές – τις πρώτες – και ύστερα άφησα τον αέρα να βγει,
να φύγει, ν’ αδειάσουν οι πνεύμονες, να βυθιστώ, μαζί της. Στην πορεία προς τα
κάτω τη βρήκα να πλέει, με χαλαρή αστάθεια. Να κλαίει; Πώς να τα καταλάβεις τα
δάκρυα μες στο νερό; Να προχωρεί όλο και πιο μακριά, όλο και βαθύτερα.

Στα πρώτα μέτρα είχε γύρω της χρώματα – ελπίδες, χαμόγελα, όνειρα σε ανεμώνες,
σφουγγάρια, πλάσματα κρυμμένα σε ασβεστολιθικές σχισμάδες. Ακόμη γύρω της
υπήρχε… κάτι: βράχια, άμμος, φύκια… κάτι. Αν ήθελε, μπορούσε από κάπου να
κρατηθεί, ν’ αφεθεί, να ξαναπιαστεί. Η κίνησή της είχε επιλογή, είχε ρυθμό. Η
ανάσα της ήταν ελεύθερη, αβίαστη. Ο νους αναγνώριζε, διάβαζε, εξέταζε. Η δράση
της είχε στόχο και στόχος της ήταν η δράση.

Όμως το σώμα της βούλιαξε γοργά, βαθιά, στο τίποτα. Δεν πρόλαβε να κρατηθεί.
Το φως χάθηκε. Τοπίο έγινε η σκοτεινιά. Στην αρχή της αβύσσου ένιωσε το τέλος.
Το δικό της τέλος, όπως ακριβώς είχε προβλεφθεί. Έτσι το είπαν κι έτσι έγινε.
Ήταν μόνο μια λέξη, ένα όνομα, ένα πρόσωπο, μια μορφή μες στο μηδέν – άρα
μηδέν. Κι όμως… Ακόμη κολυμπά. Με ανάσες κοφτές, με κινήσεις άγριες, στη
θάλασσα του πανικού.