Ο δρόμος έχει (ξανά) τη δική του ιστορία…

Τα εκατομμύρια των πολιτών που με δυναμισμό και συνείδηση για πάνω από
ένα μήνα διαδηλώνουμε στους δρόμους την απαίτησή μας για ειρήνη και την
απόφασή μας να σταματήσουμε τον πόλεμο, έχουμε τώρα, που ο πόλεμος άρχισε, το
χρέος να συνεχίσουμε με ακόμη μεγαλύτερη πίστη και περισσότερη ψυχή να δίνουμε
τη μάχη μας για την ειρήνη.

Ο λόγος δεν είναι μόνο ότι η σιωπηλή και παθητική αποδοχή ενός πολέμου
αντιστοιχεί σε μία κοινωνία νικημένη. Σε πολίτες αμέτοχους που δέχονται
μοιρολατρικά αποφάσεις οι οποίες θα σημαδέψουν τις ζωές τους και θα
υποθηκεύσουν το μέλλον τους.

Οι ΗΠΑ γεννούν τα συναισθήματα που τους αξίζουν. Και αυτό είναι ένα σημείο που
θα έπρεπε να τις απασχολήσει. Πώς δηλαδή κατόρθωσαν σε τόσο μικρό χρονικό
διάστημα να αναστρέψουν αν όχι να αντιστρέψουν τα συναισθήματα παγκόσμιας
αλληλεγγύης και συμπαράστασης που γεννήθηκαν μετά την τραγωδία της 11ης
Σεπτεμβρίου. Πώς κατόρθωσαν να οδηγήσουν στους δρόμους εκατομμύρια μαθητές και
φοιτητές που ενώ διασκεδάζουν με τη μουσική τους, γοητεύονται από την
κουλτούρα τους, απολαμβάνουν τις ταινίες τους και το φαγητό τους, ξαφνικά
αναγνωρίζουν στην πηγή αυτών των προϊόντων τη σύγχρονη απειλή. Είναι λοιπόν
τώρα ανάγκη περισσότερο από ποτέ να εξακολουθούμε να στήνουμε με την παρουσία
μας ένα ανθρώπινο ανάχωμα ειρήνης απέναντι στον πόλεμο. Να μη σιωπήσουμε, να
μην αποδεχθούμε άβουλοι και μοιραίοι ότι τελείωσαν όλα.

Οι ευθύνες δεν ανήκουν μόνο σε όσους αυτόκλητα ανέλαβαν να σώσουν την
ανθρωπότητα. Ανήκουν και σε όλους εμάς που έχουμε χρέος να τους αντισταθούμε
καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου, βάζοντας φρένο στα μελλοντικά τους σχέδια.

Η Μιλένα Αποστολάκη είναι μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ.