Υποτίμησαν τους Ιρακινούς

Θεώρησαν ότι οι Ιρακινοί στρατιώτες θα παραδίδονταν μαζικά. Ότι οι Ιρακινοί
πολίτες θα τους καλωσόριζαν. Υποτίμησαν τις ιρακινές παραστρατιωτικές
δυνάμεις. Και υπερτιμούν τη δυνατότητά τους να αντεπεξέλθουν σε έναν
ανταρτοπόλεμο. «Δεν είναι έτοιμοι για κάτι τέτοιο» εκτιμούν οι αναλυτές,
προμηνύοντας περισσότερα προβλήματα για τις συμμαχικές δυνάμεις.

Στη ναυτική και αεροπορική βάση Ρότα της Ισπανίας, μεταφέρθηκαν αργά χθες 7 Αμερικανοί στρατιώτες που τραυματίστηκαν στο Ιράκ

Όγδοη ημέρα του πολέμου και οι περισσότερες «προπολεμικές» αμερικανικές
υποθέσεις – ή τουλάχιστον ελπίδες – έχουν ήδη αποδειχθεί αβάσιμες. Μόνο λίγες
χιλιάδες Ιρακινοί στρατιώτες έχουν αφήσει τα όπλα. Το ιρακινό καθεστώς περνά
ακόμη με αρκετή επιτυχία την εικόνα ότι διατηρεί τον έλεγχο. Είτε διότι
εξακολουθούν να αμφιβάλλουν για το ποιος θα νικήσει, είτε απλώς διότι δεν
βλέπουν με καλό μάτι τους Αμερικανούς, οι Ιρακινοί δεν σπεύδουν να
καλωσορίσουν τις δυνάμεις εισβολής. Το μόνο σημάδι λαϊκής εξέγερσης εναντίον
του Σαντάμ – στη Βασόρα – παραμένει φήμη. Και οι παραστρατιωτικές ομάδες
δημιουργούν τόσα προβλήματα στον Νότο, που καθυστερούν την έναρξη της κρίσιμης
μάχης για τη Βαγδάτη.

Σύμφωνα με υψηλόβαθμους Αμερικανούς στρατιωτικούς αξιωματούχους τους οποίους
επικαλούνται οι «New York Times», ο στρατός και το υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ
υποτίμησαν, κατά τον σχεδιασμό του πολέμου, την ισχύ και την τακτική επιθετική
στρατηγική των ιρακινών παραστρατιωτικών δυνάμεων – των Φενταγίν (εκείνοι που
είναι πρόθυμοι να πεθάνουν για τον Σαντάμ), των Αλ Κουντ (που δημιουργήθηκαν
προ διετίας δήθεν για να νικήσουν τους Ισραηλινούς), της στρατιωτικής πτέρυγας
του κυβερνώντος Μπαάθ και της Ειδικής Υπηρεσίας Ασφαλείας (που είναι υπεύθυνη
για την προσωπική ασφάλεια του Σαντάμ). Θεώρησαν πως θα παρέμεναν κυρίως στη
Βαγδάτη και θα διατηρούσαν αμυντικές θέσεις εντός και κοντά σε πόλεις του
Νότου όπως η Βασόρα, η Νασιρίγια και η Νατζάφ. Δεν έλαβαν υπόψη το ενδεχόμενο
να είχαν μελετήσει οι παραστρατιωτικοί – και ο Σαντάμ και οι σύμβουλοί του –
τις στρατιωτικές τακτικές των ΗΠΑ κατά τον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου. Δεν
προέβλεψαν τον φανατισμό τους – οι άνθρωποι αυτοί γνωρίζουν καλά πως δεν έχουν
θέση σε ένα μετά Σαντάμ Ιράκ.

«Οι παραστρατιωτικές ομάδες συνειδητοποίησαν πως η αχίλλειος πτέρνα μας είναι
η επιμελητεία και επέλεξαν μια στρατηγική “παρενόχλησης” που δυσχεραίνει
σημαντικά την προέλαση των αμερικανικών στρατευμάτων», λέει ένας Αμερικανός
αξιωματούχος στους «New York Times». Μετακινούνται με πολιτικά, προσποιούνται
ότι παραδίδονται και ανοίγουν πυρ, αλλάζουν τα οδοσήματα και στήνουν ενέδρες,
πραγματοποιούν ακόμη και επιθέσεις αυτοκτονίας. «Δεν εκτιμήσαμε σωστά τις
δυνατότητές τους» συνεχίζει ο αξιωματούχος.

Δεν είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν αντάρτικο πόλεων

Όπως υποστηρίζει στη «Monde» ο Αλέν ντε Νεβ, ένας Βέλγος ερευνητής,
μέλος του δικτύου στρατηγικών μελετών RMES, οι Αμερικανοί έκαναν μια ακόμη
λάθος εκτίμηση: ότι θα κατόρθωναν να αποφύγουν τις μάχες σώμα με σώμα εντός
των πόλεων. Και εντούτοις, οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών «δείχνουν» προς
αυτή την κατεύθυνση. Πόσο έτοιμοι είναι οι Αμερικανοί στρατιώτες να
αντιμετωπίσουν ένα αντάρτικο πόλεων; «Μια άσκηση με την επωνυμία Millennium
Dragon που πραγματοποιήθηκε το 2002, προεικόνιση ελάχιστα καμουφλαρισμένη μιας
μάχης στη Βαγδάτη, κατέληξε με 38% απώλειες» λέει χαρακτηριστικά ο Ντε Νεβ.

Η αμερικανική διοίκηση εκτιμά ότι μπορεί να περιορίσει τις ανθρώπινες απώλειες
χάρη στην τεχνολογική υπεροχή της, χάρη στον ειδικό για οδομαχίες εξοπλισμό, ο
οποίος επιτρέπει στους στρατιώτες να εντοπίζουν τους στόχους χωρίς να
εκτίθενται: φορητά αεροπλανάκια εξοπλισμένα με κάμερες και ανιχνευτές
εξερευνούν τα οικήματα, ρομπότ εντοπίζουν τους κινδύνους, κατευθυνόμενοι
πύραυλοι ικανοί να αναγνωρίζουν τον στόχο χτυπούν τον εχθρό. Το επιχείρημα της
τεχνολογικής υπεροχής, ωστόσο, το οποίο προωθεί ο Ράμσφελντ και η αμερικανική
κυβέρνηση, δεν πείθει απόλυτα, πόσο μάλλον αφού ορισμένα προβλήματα, όπως η
δυσκολία μετακίνησης των κλασικών αρμάτων μάχης στους δρόμους των πόλεων,
παραμένουν ανεπίλυτα.

Ο Ντε Νεβ επιμένει: ο αμερικανικός στρατός θα χρειαζόταν ακόμη πέντε χρόνια
προκειμένου να αποκτήσει, σε επίπεδο ανταρτοπολέμου, την ίδια υπεροχή που έχει
στον αέρα, στη θάλασσα και στην «κλασική» ξηρά. Και δεν είναι λίγοι οι
Αμερικανοί αξιωματούχοι που υπενθυμίζουν δυσοίωνα την επιχείρηση που
πραγματοποιήθηκε στο Μογκαντίσου της Σομαλίας το 1993, όταν είχαν σκοτωθεί σε
ενέδρα, εξαιτίας μιας συνολικά λανθασμένης εκτίμησης της κατάστασης, 18
Αμερικανοί στρατιώτες.