Πάταξη της τρομοκρατίας και εξάρθρωση των δικαιωμάτων (3)

Νομίζω ότι δύο παραδείγματα, αυτό του πολέμου κατά της τρομοκρατίας και εκείνο
της Ευρώπης-φρούριου, είναι αποκαλυπτικά τού πώς η αντιτρομοκρατική
στρατηγική, ο στόχος της «πάταξης της τρομοκρατίας», στοχεύει και βεβαίως
οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εξάρθρωση των δικαιωμάτων, ατομικών και
συλλογικών, πολιτικών και κοινωνικών. Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας
εκφράζεται με την πλέον κυνική και απεχθή μορφή του στην ιμπεριαλιστική
επίθεση κατά του Ιράκ. Ωστόσο, είναι εσωτερικός και διεθνής, ιδεολογικός και
θεσμικός, στοχεύει σε πολιτικά κινήματα και οργανώσεις αλλά και σε ολόκληρα
έθνη και κράτη, προκαλεί ακραίες μορφές βαρβαρότητας, όπως το στρατόπεδο
αιχμαλώτων του Γκουαντάναμο, αλλά δημιουργεί και τον αντιισλαμικό ρατσισμό που
κατακλύζει τις ΗΠΑ και αρκετές χώρες της Ευρώπης.

Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας, λοιπόν, αποτελεί το φύλλο συκής της
εκστρατείας εναντίον του Ιράκ, αλλά ενοχοποιείται, συναντώντας πολύ λιγότερες
αντιδράσεις, και για την περσινή επίθεση κατά του Αφγανιστάν (με τη συμμετοχή
του συνόλου της «διεθνούς κοινότητας», της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενθουσιωδώς
πρωταγωνιστούσης…), για την ψήφιση ακραίων αντιτρομοκρατικών νόμων, για τη
συρρίκνωση του πολιτικού ασύλου και την υπογραφή διακρατικών συμφωνιών έκδοσης
«υπόπτων», για τη θέσπιση του Ενιαίου Ευρωπαϊκού Δικαστικού Χώρου και τη
δημιουργία, μετά τον ευρωστρατό, της ευρωαστυνομίας, για τη μετατόπιση προς τα
δεξιά του νομοθετικού πλαισίου και του συστήματος απονομής δικαιοσύνης σε
διεθνές επίπεδο.

Υποστηρίζω, λοιπόν, ότι ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας πρέπει να
αντιμετωπισθεί ως συνολική στρατηγική των ηγεμονικών δυνάμεων του
νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και πως οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις σε όλο τον
πλανήτη εναντίον τής πλέον άδικης και στυγνής εκδοχής αυτού του πολέμου, της
σταυροφορίας κατά του Ιράκ, είναι ιστορικής σημασίας, γιατί για πρώτη φορά
δημιουργείται ένας πραγματικός διεθνής κοινωνικός συσχετισμός εναντίον της
ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, αλλά δεν μπορούν να αναιρέσουν την πολιτική
ηγεμονία και να ακυρώσουν τους όρους αναπαραγωγής της αντιτρομοκρατικής
στρατηγικής.

Η Ευρώπη-φρούριο – το δεύτερο παράδειγμα που χρησιμοποιώ για να αποδείξω το
πώς ο στόχος της πάταξης της τρομοκρατίας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην
εξάρθρωση των δικαιωμάτων – είναι, νομίζω, η καλύτερη απόδειξη «διάχυσης του
εχθρού» και, αντίστοιχα, διάχυσης της καταστολής.

Η «δημοκρατική» Ευρώπη άρχισε πρώτη, πριν από μια δεκαπενταετία, τον αγώνα
κατά του «εσωτερικού εχθρού» με τη διαβόητη Trevi – τη διεθνή σύμβαση
αστυνομικής συνεργασίας κατά της τρομοκρατίας, αλλά και της μετανάστευσης και
του ριζοσπαστισμού -, για να συνεχίσει με την – και πάλι πρωτοποριακή –
Sengen, που θεσμοποιεί τη ρατσιστική αντιμετώπιση των οικονομικών και
πολιτικών προσφύγων, αλλά και την κατηγοριοποίηση των Ευρωπαίων πολιτών με
κριτήριο τα φρονήματα και την πολιτική συμπεριφορά τους, και να… θριαμβεύσει
μετά την 11η Σεπτεμβρίου αντιμετωπίζοντας με δρακόντειους νόμους, χιλιάδες
απελάσεις και σιδηρόφρακτες χερσαίες και θαλάσσιες περιπολίες τον «πλανητικό
εχθρό», τους εξαθλιωμένους μετανάστες, και, παράλληλα, πρωτοστατώντας στη
δημιουργία εκστρατευτικών σωμάτων όπου Γης για την «αποκατάσταση της διεθνούς
νομιμότητας»…

Ο Νίκος Γιαννόπουλος είναι μέλος του Δικτύου για τα Πολιτικά και
Κοινωνικά Δικαιώματα.