ΚΛΑΟΥΣ ΡΑΪΝΧΑΡΤ Πόλεμος 14 ημερών

Η πρώτη φάση «προλείανσης του εδάφους» για την επέλαση των αμερικανικών,
και χερσαίων, δυνάμεων δεν εξελίχθηκε όπως πολλοί «ειδήμονες ή μη» προέβλεπαν,
δηλώνει στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» ο πρώην διοικητής της KFOR, Γερμανός
στρατηγός εν αποστρατεία Κλάους Ράινχαρτ.

Σε επιφυλακή. Βρετανός στρατιώτης στα κοιτάσματα πετρελαίου της Βόρειας Ραμάλα στο Ιράκ

Δεν πιστεύει ότι οι Αμερικανοί θα εμπλακούν σε έναν ανταρτοπόλεμο στο Ιράκ,
ούτε το έδαφος ενδείκνυται για κάτι τέτοιο.Κρίσιμο μέγεθος για την περαιτέρω
εξέλιξη θα είναι, κατά τον κ. Ράινχαρτ, η στάση των δυνάμεων της «προεδρικής
φρουράς», που από προχθές άρχισαν να βομβαρδίζονται. Αλλά δεν ζήσαμε τις τρεις
χιλιάδες βόμβες ακριβείας μέσα σε μία ημέρα. Αυτό, σημειώνει, «ούτε οι
Αμερικανοί δεν μπορούν να το κάνουν και ούτε το θέλουν».

Γιατί δεν μπορούν;

Καθένα από αυτά τα όπλα πρέπει να βρει έναν σημαντικό στόχο. Δεν βομβαρδίζουμε
πλέον μαζικά, αλλά γίνεται προσπάθεια να πληγούν από αέρος με όπλα ακριβείας
σημαντικοί στρατηγικοί στόχοι και να περιορισθούν όσο το δυνατόν περισσότερο
οι συνέπειες για τον πληθυσμό γύρω από τον στόχο αυτό. Είναι μια τεράστια
διαφορά σε σχέση με το παρελθόν, όπου βομβαρδιζόταν αδιακρίτως μία ολόκληρη
πόλη.

Γίνεται κατά κόρον λόγος για τη «χειρουργική ακρίβεια» των νέων όπλων,
η πραγματικότητα όμως είναι κατά κανόνα διαφορετική.

Εκείνο που μπορώ να πω είναι ότι διαπίστωσα τα αποτελέσματα των «όπλων
ακριβείας» στην Πρίστινα, στο Κόσοβο και είδα ότι καταστράφηκαν μεμονωμένα
κτίρια και τα υπόλοιπα που τα περιβάλλουν έμειναν τα περισσότερα άθικτα.
Πιστεύω ότι είναι ακριβή, αλλά τα όπλα αυτά είναι μηχανές υψηλής τεχνολογίας
και δεν αποκλείεται το λάθος. Μια ελάχιστη απόκλειση στο GPS σημαίνει πλήγμα
λάθος στόχου, που εκατό τοις εκατό δεν μπορεί να αποκλεισθεί.

Στον προηγούμενο πόλεμο του Κόλπου, η τότε «συμμαχία» είχε
κινητοποιήσει 500.000 στρατιώτες. Τώρα, έχουμε κάτι παραπάνω από
τους μισούς, 300.000, με στόχο μάλιστα την κατάληψη της
Βαγδάτης. Τι σημαίνει αυτό για τη στρατηγική του πολέμου;

Σημαίνει ότι, σήμερα με λιγότερα αλλά πιο αποτελεσματικά και μεγάλης ακριβείας
όπλα, έχουμε περισσότερες επιχειρησιακές ικανότητες και καλύτερο αποτέλεσμα
της δύναμης πυρός στο πεδίο της μάχης. Χρειάζομαι λιγότερο ανθρώπινο δυναμικό,
και αν λάβετε υπόψη ότι το σύνολο των χερσαίων δυνάμεων πρέπει να περάσει από
τον διάδρομο του Κουβέιτ, διότι δεν μπορεί να αξιοποιηθεί η διέλευση μέσω
Τουρκίας, σε οργανωτικό επίπεδο τα πράγματα γίνονται εξαιρετικά δύσκολα.

Πόσο ακριβά θα πληρώσουν τη Βαγδάτη οι Αμερικανοί;

Θα κάνουν τα πάντα για να αποφύγουν τη μεγάλη σύγκρουση στη Βαγδάτη,
ελπίζοντας ότι, και ψυχολογικά, θα αναγκάσουν τις ιρακινές δυνάμεις να
καταθέσουν πιο πριν τα όπλα. Μια μεγάλη μάχη για τη Βαγδάτη θα ήταν σίγουρα
λάθος, και δεν πιστεύω ότι θα το κάνουν οι Αμερικανοί, παρά μόνο με επίλεκτες
δυνάμεις, αλλά θα την αποκλείσουν πλήρως, και αυτό το μπορούν.

Ποιους κινδύνους διατρέχουν οι Αμερικανοί από τη μεικτή στρατηγική που
ακολουθούν;

Πρώτος κίνδυνος είναι να απαντήσει ο Σαντάμ με χημικά όπλα, παρόλα τα
προστατευτικά μέτρα αυτό θα επηρέαζε σημαντικά τις επιχειρήσεις.

Δεύτερον, σε μία ταχεία επέλαση προς Βορράν δεν μπορεί να ακολουθήσει με την
ίδια ταχύτητα ο ανεφοδιασμός, σκεφθείτε μόνο τις ποσότητες καυσίμων που
απαιτούνται, ένα άρμα χρειάζεται 500 λίτρα για 100 χιλιόμετρα, αλλά και το
ελλιπές οδικό δίκτυο που υπάρχει.

Τρίτον, παράλληλα με την αντίσταση των Ιρακινών, ο κίνδυνος να βρεθούν μεταξύ
δύο πυρών, των δικών μου και του αντιπάλου. Διότι δεν είναι πάντα εύκολη η
διάκριση, ποιες είναι οι φίλιες δυνάμεις και ποιες οι εχθρικές. Παρότι είναι
εξασκημένοι σ’ αυτό, πάντα κάτι συμβαίνει.

Με βάση τα δεδομένα που υπάρχουν, ποια εκτιμάτε ότι θα είναι η
διάρκεια του πολέμου;

Πιστεύω ένας τέτοιος πόλεμος, ως καθαρή στρατιωτική επιχείρηση, θα κρατήσει
περίπου 14 ημέρες. Στο διάστημα αυτό θα ολοκληρωθεί το επιχειρησιακό σκέλος
του πολέμου. Αλλά οι δυνάμεις θα χρειασθούν στη συνέχεια, για να αποφευχθεί
ένας εμφύλιος πόλεμος στη χώρα.

«Τα δύσκολα θα έρθουν μετά»

Κύριε Ράινχαρτ, έχετε αποκομίσει σημαντική εμπειρία στις
ειρηνευτικές αποστολές, ως διοικητής της KFOR στο Κόσοβο…

… με πολύ καλούς Έλληνες στρατιώτες υπό τις διαταγές μου, τις ικανότητες των
οποίων έχω εκτιμήσει πολύ.

… πώς εκτιμάτε την κατάσταση στο Ιράκ μετά τον πόλεμο;

Θα είναι η πιο δύσκολη φάση απ’ όλες. Θα χρειασθούν ισχυρές αμερικανικές
δυνάμεις για να εμπεδώσουν την ασφάλεια, και να αποτρέψουν την έκρηξη ενός
εμφυλίου πολέμου μεταξύ των τριών διαφορετικών ομάδων, Κούρδων, Σουνιτών,
Σιιτών. Χωρίς εσωτερική ασφάλεια δεν μπορεί να κρατηθεί κυβέρνηση, να
λειτουργήσει η οικονομία. Είναι η κατ’ εξοχήν προϋπόθεση, που πρέπει κατ’
αρχήν να εμπεδωθεί. Θα ακολουθήσει μία πολιτική μεταβατική κυβέρνηση, που δεν
θα έπρεπε να συγκροτηθεί από εξόριστους Ιρακινούς, όπως προς το παρόν
διαφαίνεται, αλλά από τεχνοκράτες υπό αμερικανική καθοδήγηση, που θα παραδώσει
στη συνέχεια την εξουσία σε μία ιρακινή κυβέρνηση. Υπολογίζω ότι έτσι θα
εξελιχθεί η κατάσταση. Θεωρώ σημαντικό να υπάρξει μία ουδέτερη, ενδιάμεση
κυβέρνηση, πριν παραδοθεί η χώρα στα χέρια των ανθρώπων της.

Υπάρχει ο κίνδυνος της «αφγανοποίησης» του Ιράκ, όπου θα ελέγχεται
μόνο η πρωτεύουσα της χώρας;

Όχι, δεν το πιστεύω. Οι Αμερικανοί υπολογίζουν με πολύ περισσότερες δυνάμεις
στο Ιράκ. Αμερικανοί συνάδελφοί μου κάνουν λόγο για 200.000 στρατιώτες. Αν
κάτι τέτοιο είναι εφικτό και κατά πόσο θα συμμετάσχουν και άλλες χώρες σε
τέτοιου είδους ειρηνευτική αποστολή, θα το δούμε. Το Αφγανιστάν, με 6.000
στρατιώτες, μόνο στην Καμπούλ, σίγουρα δεν είναι μοντέλο που μπορεί να στεφθεί
από επιτυχία.

Πρώην διοικητής της KFOR

«Ανοιχτό μυαλό και διαβασμένος», ήταν το σχόλιο του τηλεοπτικού
ρεπόρτερ, εστιάζοντας την κάμερα στα βιβλία του Λένιν που έπαιρνε στις
αποσκευές του ο στρατηγός Κλάους Ράινχαρτ, όταν αναχωρούσε από τη Γερμανία για
την Πρίστινα. Ήταν Οκτώβριος του 1999, που ως στρατηγός του ΝΑΤΟ αναλάμβανε τη
διοίκηση της ειρηνευτικής δύναμης KFOR στο Κόσοβο, μέχρι τον Απρίλιο του 2000.
Παρουσιάζοντας ένα χρόνο αργότερα το βιβλίο με τις εμπειρίες του, υπό τον
τίτλο «KFOR-Streitkräfte für den Frieden» («Στρατιωτικές δυνάμεις
για την ειρήνη»), επεσήμαινε ως κρίσιμα προβλήματα για το Κόσοβο τη μαζική
ανεργία και την καθυστέρηση της οικονομικής βοήθειας.

Επέλεξε δε τη φωτογραφία τριών, διαφορετικών εθνικοτήτων, παιδιών που παίζουν,
για να υπογραμμίσει «την ελπίδα για ειρήνη, που ποτέ δεν πρέπει να χάνεται».
Έστω και αν, απόστρατος σήμερα, είναι, περιζήτητος στα γερμανικά ΜΜΕ, ως
στρατιωτικός αναλυτής ενός νέου πολέμου, στο Ιράκ.