Η υπεραισιοδοξία του Τζορτζ Μπους

Ο πρόεδρος Μπους θεωρεί ότι ο πόλεμος, τον οποίο θα κηρύξει μάλλον
αύριο, νομιμοποιείται από τη σωρεία ψηφισμάτων που έχει εκδώσει το Σ.Α. τα
τελευταία 12 χρόνια και κυρίως το 1441, το οποίο, όπως υπενθυμίζει σε κάθε
ευκαιρία ο Αμερικανός πρόεδρος, υιοθετήθηκε ομόφωνα.

Απαντώντας στους επικριτές του, εντός και εκτός Αμερικής, ο κ. Μπους
επισημαίνει ότι (μετά την πίεση Μπλερ και Πάουελ) απέρριψε τις αρχικές σκέψεις
για μονομερή προσέγγιση του θέματος και ακολούθησε τον δρόμο των Ην. Εθνών με
την ομιλία που εκφώνησε ενώπιον της Γεν. Συνέλευσης στις 12 Σεπτεμβρίου και τη
δίμηνη διπλωματική μάχη που ακολούθησε και κατέληξε στην υιοθέτηση του 1441
τον Νοέμβριο.

Το επιχείρημά του είναι ότι, μετά την πάροδο 12 ετών από τη συνθήκη κατάπαυσης
του πυρός, στη διάρκεια των οποίων υπήρξαν 17 ψηφίσματα του Σ.Α., αλλά και 4
1/2 μηνών από την έκδοση του 1441, το οποίο προειδοποιούσε τον Σαντάμ Χουσεΐν
για «σοβαρές συνέπειες», εάν δεν συμμορφωνόταν στα ψηφίσματα που του ζητούσαν
να αφοπλισθεί «άμεσα και πλήρως» από όπλα μαζικής καταστροφής, το Σ.Α. ήταν
απρόθυμο να επιβάλει τις αποφάσεις του. Και γι’ αυτό επιρρίπτει την ευθύνη
κυρίως στη Γαλλία, η οποία απειλούσε να κάνει χρήση του δικαιώματος βέτο που
διαθέτει, πλήττοντας – κατά τον Αμερικανό πρόεδρο – το κύρος των Ην. Εθνών.

Αποτελεί πεποίθηση του κ. Μπους ότι η επιτυχής έκβαση της επιχείρησης (την
οποία η Ουάσιγκτον ορίζει ως σύντομη και με ελάχιστο αριθμό θυμάτων) θα τον
δικαιώσει διεθνώς, αλλά και στο εσωτερικό, ενισχύοντας και την προοπτική
επανεκλογής του.

Πρόκειται για μια ίσως υπεραισιόδοξη εκτίμηση της πραγματικότητας, που δεν
λαμβάνει υπόψη πολλούς αστάθμητους παράγοντες, τους εσωτερικούς κλυδωνισμούς
στο Ιράκ, τη διαφαινόμενη σύγκρουση Τούρκων και Κούρδων και τις αντιδράσεις
που αναμένεται να προκαλέσει στον υπόλοιπο αραβικό κόσμο η κατοχή του Ιράκ από
αμερικανικές δυνάμεις, ακόμη και αν αυτές δράσουν ως «απελευθερωτές», όπως
υποστηρίζει ο κ. Μπους.