16 Απριλίου η Κύπρος γίνεται μέλος της Ε.Ε.

Η καταληκτική ημερομηνία της 16ης Απριλίου οδηγεί τελικά την Κυπριακή
Δημοκρατία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, άνευ του Βορείου τμήματος της Νήσου ύστερα
από την αδυναμία συμβιβασμού στη Χάγη. Η ημερομηνία αυτή βρέθηκε στο επίκεντρο
ύστερα από τις αλλεπάλληλες αναβολές, είτε με ευθύνη της μιας πλευράς είτε της
άλλης.

Ο κ. Ντενκτάς και οι σύμμαχοί του στην Άγκυρα είχαν κάθε λόγο να πιστεύουν
πως εάν έκαναν το Κυπριακό «πακέτο» με το Ιράκ, θα είχαν περισσότερα οφέλη.
Έτσι, έλεγε η Αθήνα, εξηγείτο και η ανένδοτη στάση τού μόλις εκλεγέντος κ.
Ερντογάν.

Μεγάλα περιουσιακά στοιχεία

Στο παρασκήνιο, ωστόσο, λεγόταν ότι ο κ. Ντενκτάς είχε πάρα πολλούς λόγους να
μην επιθυμεί οποιαδήποτε λύση – και η πρόσφατη αμέριστη στήριξη της Άγκυρας
απλώς τον ενισχύει.

Ανάμεσά τους είναι τα απειράριθμα περιουσιακά στοιχεία που έχει αποκτήσει χάρη
στην εισβολή του ΄74.

Όπως υποστήριζαν αρκετά μέλη του κυπριακού Εθνικού Συμβουλίου, η Λευκωσία δεν
είχε κανένα λόγο να επείγεται για λύση πριν από την ένταξη – για τον
απλούστατο λόγο ότι μετά την ένταξη θα ισχύουν οι αρχές του κοινοτικού
κεκτημένου.

Αυτό ακριβώς – το κεκτημένο της Ένωσης – ήταν που, πάνω από όλα, φοβόταν ο κ.
Ντενκτάς: με βάση τους κανόνες της Ε.Ε., ουδείς θα μπορούσε να επιβάλει όρια
στο ποιοί, πώς και πού πάνε στα νυν κατεχόμενα.

Ταυτόχρονα, η Λευκωσία – έχοντας κατά νού την ένταξη – επιθυμούσε, πάσει
θυσία, να της διευκρινιστεί από πριν, τι θα συνέβαινε στην περίπτωση που το
σχέδιο λύσης κατέρρεε: σε ποιο καθεστώς θα επέστρεφε; Ποιος θα ήταν μέλος της
Ε.Ε.;

«Δημιουργική ασάφεια»

Τα ερωτήματα αυτά αρνείτο να τα απαντήσει ο ΟΗΕ – και κυρίως, ο ιθύνων νους, ο
λόρδος Χάνεϊ, που πιστεύει στη «δημιουργική ασάφεια».

Ο Βρετανός διαμεσολαβητής, εξάλλου, θεωρείται υπεύθυνος για τη φήμη που
κυκλοφόρησε χθες στο Μέγαρο της Ειρήνης, σύμφωνα με την οποία η υπογραφή των
συνθηκών προσχώρησης – που είχε προσδιοριστεί για τις 16 Απριλίου – μπορούσε
να… μετατεθεί. Φυσικά, η ελληνική Προεδρία είχε πλήρη άγνοια των παραπάνω εικασιών.