Εταιρείες λαϊκής βιάσης

Φως ξαφνικά στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Τέλος τα προβλήματα και η μιζέρια.
Απλώστε τα σεντόνια του Τσάμπιονς Λιγκ, κουνήστε τα μαντίλια για τους
αντιπάλους. Μια κοινωνικο-οικονομική έμπνευση φέρνει τα πάνω κάτω: οι ομάδες
μετατρέπονται σε εταιρείες λαϊκής βάσης. Η διαιρετική αυτή τομή στην ιστορία
της ανθρωπότητας φέρνει στο προσκήνιο νέες τάξεις και έννοιες, που χρειάζονται
ασφαλώς μια πρώτη προσέγγιση.

Αναδόμηση και επανίδρυση: το ποδόσφαιρο προσδίδει περιεχόμενο σε
δυσερμήνευτες λέξεις, που χρόνια ταλάνιζαν την ελληνική κοινωνία. Οι ομάδες
αναδομούνται, δεν επανιδρύονται: δεν αλλάζουν όνομα, δεν αλλάζουν έμβλημα, δεν
αλλάζουν έδρα (εκτός κι αναδομούν την παλιά τους). Αλλάζουν, όμως, Διοίκηση
(δεν έχει καμία σημασία που εκείνοι που διοικούσαν ως τώρα παραμένουν, το
κάνουν μόνο και μόνο για να «πλαισιώσουν» τους στερημένους εμπειρία που κάποια
στιγμή μπορεί να χρειασθεί να αναλάβουν), αλλάζουν τρόπο λειτουργίας (τη
συλλογικότητα του ενός τη διαδέχεται η ενότητα του πλήθους), αλλάζουν στόχους
(δεν ενδιαφέρουν πια πρωτίστως οι νίκες και τα Πρωταθλήματα, αλλά η εξυγίανση
του αθλητισμού, η επιστροφή του κόσμου στα γήπεδα και η ανάπτυξη των
υποδομών). Με πολιτικούς όρους, θα λέγαμε ότι δεν επανιδρύεται το Κράτος (εν
Κράτει) αλλά γεμίζουν δημοκρατία και αλτρουισμό οι δομές του. Οι φήμες που
συνδέουν την αυξημένη αυτή αθλητική κοινωνικότητα με οικονομικά προβλήματα των
συλλόγων ελέγχονται ως κακοήθεις.

Μέτοχος: σεισμός στο εταιρικό δίκαιο. Τέλος η γραφειοκρατία, τα χαρτιά
που ενσωματώνουν αξίες, οι ίντριγκες, οι αφανείς συμμετοχές, οι ευθύνες
συνετού οικογενειάρχη, οι πλειοψηφίες και μειοψηφίες. Ένα και μοναδικό,
διαυγές και κρυστάλλινο είναι πλέον το κλειδί που ανοίγει την πόρτα της
συμμετοχής και των αποφάσεων στις πρωτοπόρες ποδοσφαιρικές εταιρείες: το να
είσαι εκλεκτός του Ντέμη, στη μία περίπτωση, το να έχεις εξήντα ευρώ στην
τσέπη, στην άλλη. Οι φήμες ότι οι ανήκοντες στην πρώτη κατηγορία υπολείπονται
οριακά των ανηκόντων στη δεύτερη ελέγχονται ως ανακριβείς.

Λαός: ως τώρα γνωρίζαμε το λαό μιας χώρας, ενός κόμματος, άντε και μιας
ομάδας, αλλά λόγω οικογενειακής παράδοσης, συναισθηματικού δεσίματος,
προσέλευσης στο γήπεδο. Λαός πλέον καθίσταται μια ομάδα ανθρώπων με πρόσωπο
και ονοματεπώνυμο, που παρίσταται σε ιδρυτικές εκδηλώσεις, μιλάει σε γενικές
συνελεύσεις και ψηφίζει για – και σε – διοικητικά συμβούλια. Στις
ποδοσφαιρικές εταιρείες, ο παλιός λαός διαλέγει τον καινούργιο. Τον καθιστά,
συνεπώς, εξ ορισμού δημοκρατικό, αφού προέρχεται από τις κάλπες, σε σημείο που
η έκφραση «τι έκανε πάλι ο λαός» να χάνει το ποδοσφαιρικό νόημά του. Η φήμη
ότι ο πράσινος λαός συνεχίζει να προτιμά να ασχολείται με το Πρωτάθλημα
ελέγχεται ως προβοκατόρικη.

Εκλογές: δεν πρόκειται για τη διαδικασία ανάδειξης των μελών τού κατά
τα ως άνω λαού, αλλά για την άλλη, λιγότερο σημαντική διαδικασία, μέσω της
οποίας αποφασίζουμε ποιος θα μας κυβερνά κάθε τέσσερα χρόνια. Και μη μου πείτε
τι σχέση έχουν οι βουλευτικές εκλογές με το ποδόσφαιρο, γιατί πλέον η σχέση
έχει γίνει κάτι σαν αίτιο με αιτιατό. Η πρωτοβουλία του αρχηγού της
αντιπολίτευσης να αφορίσει πολιτικά όποιον συμμετείχε στην ιδρυτική συνέλευση
του ριζικά αναδομημένου μεγαλύτερου ελληνικού σωματείου μετασχηματίζει
οριστικά τα μπλοκ εξουσίας στην Ελλάδα: οι βένετοι έσονται πράσινοι, οι
πράσινοι κατ’ ανάγκην γλαυκοί και οι λοιποί καλούνται να τάμουν το δίλημμα
«αχρωματοψία ή υποταγή». Οι φήμες ότι η Ντόρα ψιθύρισε «κάτι τέτοια έκανε και
ο Παπουτσής και δες τι του ‘κανα» ελέγχονται ως πρόωρες.

Φίλαθλοι: ήδη συνωστίζονται ποιος θα πρωτοπρολάβει. Τα πιο τρελά τους
όνειρα γίνονται πραγματικότητα. Και τι ζητάω; Μια ευκαιρία στο κεφάλαιο να
πάω, που λέει και το τραγούδι. Οι φήμες ότι θα επιστρέψουν και στα γήπεδα
ελέγχονται ως χιουμοριστικές.