Ό,τι έσπειραν θα θερίσουν

Το γεγονός της εβδομάδας είναι ότι σήμερα μιλάμε για ποδόσφαιρο και όχι ξανά
για τα τελευταία κατορθώματα των παραγόντων. Η ποιότητα του ντέρμπι
Παναθηναϊκού – ΑΕΚ ήταν, για ένα τουλάχιστον ημίχρονο, τέτοια, που σχεδόν
έφερε σε δεύτερη μοίρα την απροσδόκητη, όσο και μειωτική για όλους, αποπομπή
του τρίτου φέτος προπονητή στον Ολυμπιακό. Γι’ αυτή την κίνηση, που δεν μπορεί
να εξετασθεί βέβαια με αθλητικούς όρους (γιατί σε τρεις μήνες ένας νέος, και
μάλιστα εντελώς ξένος με την ελληνική πραγματικότητα προπονητής, δεν είναι
δυνατόν να κριθεί, πόσο μάλλον όταν προσπαθεί να δουλέψει και όχι να κάνει
δημόσιες σχέσεις), αρμόζει ίσως μια λέξη δανεισμένη από το τρέχον πολιτικό
λεξιλόγιο: λαϊκισμός. Έτσι ονομάζεται η καταφυγή στη μη εκφρασμένη «σοφία» του
λαού, για να δικαιολογηθούν πράξεις που έρχονται σε αντίθεση με τον κοινό νου
ή με προηγούμενες υποσχέσεις αυτών που τις διαπράττουν. Ανεξάρτητα από το αν,
από πλευράς αποτελεσμάτων, θα κάνει καλό σε μια ομάδα που ούτως ή άλλως από
την αρχή της περιόδου ψάχνεται, η απόλυση του Κάτανετς, στο όνομα της
«απαξίωσης» των φιλάθλων του Ολυμπιακού, επειδή τόλμησε απλώς να πει το
προφανές, συνιστά μια πραγματική απαξίωση της σοβαρότητας του ποδοσφαίρου μας.
Ευτυχώς που δεν χρειάζεται να στραφούμε αναγκαστικά στο εξωτερικό για
αντιπαραδείγματα.

Παναθηναϊκός και ΑΕΚ έδειξαν τις δυνατότητες των ελληνικών ομάδων, όταν
ξεπεράσουν τα βασικά προβλήματα διαχείρισης και αφοσιωθούν στο να παίξουν
μπάλα. Η αλλαγή προπονητή των «πρασίνων» στην αρχή της χρονιάς είχε κάποια
λογική, καθώς ο Σάντος έδειχνε να μην καταλαβαίνει και να μην τον
καταλαβαίνουν. Η επιλογή του αντικαταστάτη του οφείλεται βέβαια περισσότερο
από οτιδήποτε άλλο σε στενότητα λύσεων, ωστόσο, σηματοδότησε μια επιστροφή στη
γνωστή αξιόπιστη συνταγή του τρόπου παιχνιδιού που δεν αφήνει αέρα στον
αντίπαλο, ενώ χρειάζεται λίγα πράγματα για τη δική του έκφραση. Ο Παναθηναϊκός
του Μαρκαριάν, και γι’ αυτό είναι πρώτος στο πρωτάθλημα, αποπνέει σιγουριά και
συγκρότηση. Δεν είναι θεαματική ομάδα, αλλά είναι ασφαλώς αποτελεσματική. Δεν
μπορεί να είναι τυχαίο ότι και η χθεσινή ΑΕΚ, με σαφώς καλύτερη συνολική
εμφάνιση από την αντίστοιχη του Ολυμπιακού στη Λεωφόρο πριν από έναν μήνα,
δημιούργησε ελάχιστες ευκαιρίες και βρήκε ελάχιστους χώρους, παρά την ταχύτητα
των παικτών της. Η «κιτρινόμαυρη» ομάδα, πάντως, έδειξε τις αρετές της ακόμα
και σ’ αυτό το παιχνίδι, που τελικά έχασε μάλλον από μια άτυχη αλλαγή του
προπονητή της και από την κατάληξη της μπίλιας στον τρίτο στη σειρά δισταγμό
του Βασσάρα σε πτώσεις κάπου γύρω από την περιοχή (γενικά ο «κορυφαίος Έλληνας
διαιτητής» πέφτει μάλλον περισσότερο μέσα στα κόρνερ από ό,τι στα πέναλτι). Ο
Μπάγιεβιτς, παρά τα μύρια προβλήματα (τα οποία πάντως είχε κάθε λόγο να
αναμένει όταν υπέγραφε το καλοκαίρι) έχει βάλει πάλι τη σφραγίδα του, που χθες
φάνηκε κυρίως στο τελευταίο εικοσάλεπτο του πρώτου ημιχρόνου. Μαχητικότητα,
λιτότητα και ταχύτητα τα τρία γνωστά συστατικά της φιλοσοφίας ενός προπονητή
που είναι φανερό ότι έχει την εμπιστοσύνη των παικτών του. Ωστόσο πια η ΑΕΚ
δύσκολα προλαβαίνει, ενώ ο απρόσωπος ή διπρόσωπος Ολυμπιακός είναι,
βαθμολογικά τουλάχιστον, ακόμα μέσα στο κόλπο.

ΟΙ… ΚΟΜΠΑΡΣΟΙ

Κατά τα άλλα, η αγωνιστική επιβεβαίωσε την προσφορά παικτών που μένουν
συστηματικά μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Ο Σεϊταρίδης ήταν και πάλι
ένας μπακ που χαίρεσαι να βλέπεις. Ο Τούρκος Μπουλούτ κάνει αθόρυβα ένα μεγάλο
πρωτάθλημα και κάποιοι στη Νέα Σμύρνη ονειρεύονται (σπάνια πάντως η πολλή
αισιοδοξία τούς βγήκε σε καλό). Ο Στογιάνοφ έχει έρθει λίγες μόνο εβδομάδες,
αλλά αυτές άρκεσαν για να ορθοποδήσει ο ΟΦΗ βγαίνοντας από το καβούκι του. Η
πραγματική λάμψη, είναι γνωστό, δεν συνδέεται αναγκαστικά με την προβολή της.
Ωστόσο, δεν μπορεί παρά να φέρει καρπούς, τότε που έχει σημασία. Είναι κι αυτή
μια μορφή απόδοσης δικαιοσύνης.