«Είμαι σίγουρος, ότι οι Έλληνες θα διοργανώσουν μια μεγάλη διαδήλωση στη
Θεσσαλονίκη και θα δώσουν για άλλη μια φορά την ευκαιρία σε όλους μας να πούμε
πως αυτή η Ευρώπη που κτίζουν, δεν είναι η Ευρώπη που θέλουμε», λέει στα «ΝΕΑ»
ο Κριστόφ Αγκιτόν, μέλος της γαλλικής ATTAC και ένα από τα σημαντικότερα
στελέχη του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ


«Δεν είμαστε κάποιοι που απλά συναντιούνται δύο φορές τον χρόνο στις
διαδηλώσεις». Ο 49χρονος Κριστόφ Αγκιτόν, μέλος της Γραμματείας της γαλλικής
ATTAC, μιας από τις μεγαλύτερες οργανώσεις του κινήματος της
αντι-παγκοσμιοποίησης, και σημαντικό στέλεχος του Παγκόσμιου Κοινωνικού
Φόρουμ, μιλάει στα «ΝΕΑ», λίγες μέρες μετά την επίσκεψή του στην Ελλάδα για
την ίδρυση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ εν όψει της Συνόδου Κορυφής τον
Ιούνιο στη Θεσσαλονίκη.


Το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο της ATTAC στη Γαλλία δέχεται καθημερινά 50 με 100
μηνύματα. «Το Ίντερνετ είναι το κλειδί της επικοινωνίας μας. Έχουμε φτιάξει
ένα αποκεντρωμένο και ταυτόχρονα οριζόντιο δίκτυο μέσω του οποίου
συναντιόμαστε σε καθημερινή βάση», περιγράφει ο Γάλλος ακτιβιστής. Γλώσσα της
αντι-παγκοσμιοποίησης ή της «άλλης» παγκοσμιοποίησης (alter-globalisation),
όπως την αποκαλούν τελευταία τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης, είναι τα αγγλικά και
τα ισπανικά.


Γιατί κίνημα δεν σημαίνει μόνο πορείες, εκδηλώσεις και συζητήσεις, εκεί
όπου κάθε φορά συνεδριάζουν οι παράγοντες του «νεο-φιλελεύθερου καπιταλισμού»,
όπως τους ονομάζει ο Κριστόφ Αγκιτόν. Όταν δέκα αγρότες στη Βολιβία σκοτώθηκαν
από τον στρατό, κανείς δεν θα το μάθαινε, αν το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο δεν
έφερνε το μήνυμα στους υπολογιστές της ATTAC. «Υπάρχουν ζητήματα καθημερινά.
Σχετικά με το πώς οργανώνονται κινήσεις μέσα σε χώρους εργασίας, εκδηλώσεις
διαμαρτυρίας σε τοπική κλίμακα, όλα αυτά είναι θέματα ανταλλαγής εμπειριών και
αλληλεγγύης μεταξύ μας».


Το παραδέχεται και ο ίδιος πως αυτό το πλήθος δεν έχει τα τυπικά
χαρακτηριστικά των κινημάτων του παρελθόντος, τότε που ακόμη και ο ίδιος στη
δεκαετία του '70 συμμετείχε στο ριζοσπαστικό αριστερό κίνημα. «Δεν υπάρχει μία
ξεκάθαρη χάραξη στρατηγικής, με τη στενή έννοια του όρου. Ίσως έχετε δίκιο πως
απουσιάζει μια συνολική εναλλακτική πρόταση», σημειώνει. Όμως τα πράγματα
έχουν αλλάξει, «σε πολιτικό αλλά και κοινωνικό επίπεδο είναι πλέον δύσκολο να
μιλάμε για ριζοσπαστικές μεθόδους μετά και την αποτυχία των κομμουνιστικών
καθεστώτων».


Κι όμως το κίνημα από το Σιάτλ μέχρι και σήμερα έχει καταφέρει να κατακτήσει
μια κοινή αξία, την απόρριψη του υπάρχοντος καπιταλισμού. «Εκείνου που γεννά
αλλά και αυξάνει τις ανισότητες, όπου εφαρμόζεται. Γνωρίζουμε πολύ καλά τι
υπερασπιζόμαστε κι ας μην έχει το όνομα μιας ιδεολογίας όπως στο παρελθόν.
Είναι το δικαίωμά μας στην εργασία, στην εξασφάλιση ενός βασικού μέσου όρου
ζωής, η κατάργηση του χρέους του Τρίτου Κόσμου». Για τον Κριστόφ Αγκιτόν, δεν
είναι ανάγκη να «βαφτιστεί» το μοντέλο που θέλει την κοινωνική οργάνωση να
ξεκινά από τις ανθρώπινες ανάγκες.


Οι άνθρωποι της αντι-παγκοσμιοποίησης είναι οι ίδιοι που μάχονται εναντίον του
πολέμου στο Ιράκ σήμερα. Και που δεν τους φόβισαν οι προβλέψεις κάποιων που
ήθελαν κάθε ενέργεια αντίστασης να βαφτίζεται «τρομοκρατική» μετά την 11η
Σεπτεμβρίου. Θα βρεθούν στις 15 Φεβρουαρίου αλλά και στη Θεσσαλονίκη, γιατί
όπως λέει ο Κριστόφ Αγκιτόν, «όσο περισσότεροι είμαστε, τόσο πιο εύκολο είναι
να υποχρεώσουμε το σύστημα να διαπραγματευτεί μαζί μας».


Η ATTAC. Λίγο πριν από τα γεγονότα στο Σιάτλ, που σηματοδότησαν τη
γέννηση του κινήματος της αντι-παγκοσμιοποίησης και λίγο μετά την ασιατική
οικονομική κρίση, η γαλλική ATTAC δημιουργήθηκε στις αρχές του 1998.


Στη Γαλλία, σύμφωνα με τον Κριστόφ Αγκιτόν, η ATTAC αποτελεί τον βασικότερο
ίσως άξονα του κινήματος. Κάτω από την ομπρέλα της συγκεντρώνονται περίπου 300
γαλλικές ακτιβιστικές, οικολογικές οργανώσεις και μικρότερες ομάδες, ενώ ο
αριθμός των μελών της, στις 250 γαλλικές πόλεις όπου δραστηριοποιείται,
αγγίζει τους 30.000 ανθρώπους. Ο Γάλλος αγρότης και ακτιβιστής Ζοζέ Μποβέ
βρίσκεται ανάμεσά τους.


Εκτός Γαλλίας, η ATTAC δραστηριοποιείται σε 50 περίπου χώρες του κόσμου, οι
περισσότερες στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική.


«Πρόκειται για ένα σχήμα που προσαρμόζεται ανάλογα με τη μορφή που παίρνει το
κίνημα σε κάθε χώρα. Στη Γερμανία, για παράδειγμα, η ATTAC έχει μετατραπεί στο
εκεί Κοινωνικό Φόρουμ».


Από τη Γένοβα στη Θεσσαλονίκη



Γένοβα 2001, εκείνες τις μέρες του Ιουλίου, το κίνημα της
αντι-παγκοσμιοποίησης πραγματοποιεί μία από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις στη
σύντομη ιστορία του.


Ενάμιση χρόνο μετά τη δολοφονία του Κάρλο Τζουλιάνι και πέντε μήνες πριν
από τη Σύνοδο Κορυφής της Θεσσαλονίκης, την τελευταία που θα γίνει εκτός
Βρυξελλών, ο Κριστόφ Αγκιτόν κάνει τον απολογισμό. «Η Γένοβα ήταν ένα δράμα.
Ήρθαμε αντιμέτωποι με το πιο σκληρό τους πρόσωπο. Παράλληλα, όμως υπήρξε και
ένα γεγονός ορόσημο στην πορεία του κινήματος, από τις μέρες του Σιάτλ μέχρι
σήμερα. Αντίθετα, με όσα ενδεχομένως περίμεναν οι κυβερνήσεις, το κίνημα
δυνάμωσε, έγινε πιο μαζικό».


Για τον ίδιο, η Θεσσαλονίκη τον Ιούνιο, είναι ο επόμενος σταθμός. Και το
Ναύπλιο, έδωσε το πρώτο θετικό μήνυμα. «Οι Έλληνες είναι τώρα οι επικεφαλής
για την οργάνωση της μεγάλης πορείας, αλλά και των εκδηλώσεων που θα γίνουν
στην Θεσσαλονίκη», λέει ο Γάλλος ακτιβιστής. «Εμείς, μπορούμε να βοηθήσουμε
μεταφέροντας εμπειρίες, είμαι όμως σίγουρος ότι οι Έλληνες πολέμιοι του
νεο-φιλελεύθερου συστήματος θα τα καταφέρουν. Το Ναύπλιο, αν και ήταν η πρώτη
συνάντηση, έδειξε ότι και στη χώρα σας ο κόσμος επιθυμεί μια άλλη Ευρώπη».


Ο Κριστόφ Αγκιτόν δηλώνει πως είναι αδύνατο να προβλέψει τι θα γίνει τον
Ιούνιο, αν στη Θεσσαλονίκη το κίνημα θα «δημιουργήσει» μία άλλη Γένοβα. «Το
σίγουρο είναι πως οι Ελληνικές Αρχές θα πρέπει να έχουν κατανοήσει και να
επιτρέψουν ελεύθερα τις διαδηλώσεις. Αυτό ήταν το δικό τους μάθημα από τη
Γένοβα. Το έδειξε άλλωστε η Φλωρεντία. Όταν εκείνοι δεν είναι προκλητικοί,
τότε είναι εφικτή μια μαζική και ειρηνική δική μας παρουσία».


«Θα ξεπεράσουμε το Μάη του '68»!



Το είπε ανοιχτά, και στο αμφιθέατρο ΜΑΧ του Πολυτεχνείου: «Το κίνημα της
αντι-παγκοσμιοποίησης, στο σημείο που είναι σήμερα, μπορεί να συγκριθεί αλλά
και να ξεπεράσει το Μάη του '68».


Εντούτοις, σήμερα, που ακόμη και ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ αναγνωρίζει ως
διέξοδο τον καπιταλισμό, εκφράζοντας έστω έντονες επιφυλάξεις και ενστάσεις,
και που η «Κοινωνία του Θεάματος» του Γκι ντε Μπορ και οι ιδέες των
«καταστασιακών» απέμειναν ζωντανές μόνο σε μικρές ομάδες της Γαλλίας, μήπως ο
Κριστόφ Αγκιτόν υπερβάλλει;


«Η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού είναι πίσω μας. Ξέρουμε, σε αντίθεση
με το κίνημα του Μάη, πως ούτε ένα τέτοιο σύστημα μας ικανοποιεί. Είμαστε πολύ
περισσότεροι από τότε, υπάρχει κόσμος σε όλο τον κόσμο και όχι μόνο σε Ευρώπη
και Αμερική, που πολεμά το νεο-φιλελεύθερο σύστημα», απαντά και παραδέχεται
πως «αν και υπάρχει δυσκολία στην πρόταση ενός εναλλακτικού μοντέλου, η
απόρριψη του υπάρχοντος είναι άξια για μας».

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από