ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Πόρτο Αλέγκρε – Ναύπλιο – Αθήνα

Το «κίνημα των κινημάτων» εναντίον της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (no
global) και του πολέμου (no war) είναι εδώ!.. Ένα κίνημα πολύχρωμο, πολύβουο,
ριζοσπαστικό, νεανικό. Ένα κίνημα που αγωνίζεται για έναν άλλο κόσμο, έναν
κόσμο της ειρήνης, της εργασίας και κοινωνικής ασφάλισης για όλους, της
κοινωνικής δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης, των ίσων δικαιωμάτων, των ανοιχτών
συνόρων και της πολυπολιτισμικότητας, της άρσης των γεωγραφικών – φυλετικών
και ταξικών ανισοτήτων, της οικλογικής προστασίας… Για έναν «άλλο κόσμο»
που, όπως δείχνουν τα πρόσφατα γεγονότα, όλο και περισσότεροι πολίτες από
ολόκληρο τον κόσμο, ιδιαίτερα νέες και νέοι, πιστεύουν ότι είναι «εφικτός».
Από το Σιάτλ και το 1ο Πόρτο Αλέγκρε που ουσιαστικά γεννήθηκε το νέο αυτό
κίνημα και μέσα από μια τεθλασμένη πορεία κυρίως ειρηνικών διαδηλώσεων αλλά
και βίαιων συγκρούσεων (λόγω κυρίως της στάσης των δυνάμεων καταστολής), το
κίνημα έδειξε ζηλευτά επίπεδα μαζικότητας και ωριμότητας τους τελευταίους
μήνες. Είχαμε Σιάτλ αλλά και Οτάβα, Γκέτεμποργκ αλλά και Βρυξέλλες, Νίκαια
αλλά και Σεβίλλη, Γένοβα αλλά και Παρίσι, Πράγα αλλά και Κοπεγχάγη. Κι έτσι
φθάσαμε στη Φλωρεντία του περασμένου Νοεμβρίου, τη Φλωρεντία της ίδρυσης του
Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ και της μεγαλύτερης ειρηνικής αντιπολεμικής
διαδήλωσης των τελευταίων χρόνων· και στο επίπεδο του Παγκόσμιου Κοινωνικού
Φόρουμ στο Πόρτο Αλέγκρε ΙΙΙ, που μόλις ολοκλήρωσε τις εργασίες του, το Πόρτο
Αλέγκρε της Λατινικής Αμερικής των ανατροπών, της Βραζιλίας του Λούλα, της
Βενεζουέλας του Τσάβες, της Κούβας του Κάστρο και της αντίστασης, του Μεξικού
των Τσιάπας και των Ζαπατίστας, της Αργεντινής, της Βολιβίας… αλλά και των
μεγάλων συζητήσεων και διαδηλώσεων για την αποτροπή του πολέμου, για τη
διευθέτηση του χρέους, για τη σωτηρία της Γης από την οικολογική καταστροφή…

Και ύστερα ήρθε το Ναύπλιο…

Είναι πάντως γεγονός, πως το Ναύπλιο ήταν έκπληξη για όλους μας. Ήταν έκπληξη
πρώτα απ’ όλους για τον κ. Σημίτη, που αρχικά χλεύασε όσους θα διαδήλωναν ως
επαρχιώτες κοτζαμπάσηδες, κι ύστερα, μπροστά στο ογκούμενο κύμα των φορέων που
επρόκειτο να συμμετάσχουν κυρίως κάτω από τις σημαίες του Ελληνικού Κοινωνικού
Φόρουμ, έβαλε τον κ. Ρέππα να αλλάξει άρδην την κυβερνητική στάση και να γίνει
μειλίχιος προς τις «antiglobal» κινήσεις μέχρι… γελοίου. Ήταν έκπληξη για
την Αλέκα Παπαρήγα που, όσο κι αν έθεσε σε πρωτοφανή συναγερμό τον μηχανισμό
του «δικού» της ΚΚΕ για μεταφορά πολλών εκατοντάδων αγωνιστών στο Ναύπλιο, δεν
μπόρεσε να «συνομιλήσει» με την κοινωνία της Αργολίδας και γενικότερα της
Πελοποννήσου. Είναι πια σ’ όλους σαφές, ότι παρά τις επικοινωνιακές επιτυχίες
του ΠΑΜΕ κατά τη διάρκεια της ημέρας (Παρασκευή 24/1) οι αγρότες, οι
εργαζόμενοι, οι έμποροι, οι άνεργοι, οι νέοι του Ναυπλίου και των γύρω
περιοχών ήταν με το Φόρουμ. Κι έτσι για πρώτη φορά από το 1991 μέσα στη
συνολική λαοθάλασσα των 20.000 διαδηλωτών, οι δυνάμεις του ΚΚΕ ήρθαν δεύτερες.
Το κύριο βεβαίως, είναι το συνολικό πλήθος, η πολυχρωμία, η ζωντάνια, η
νεανικότητά του και η ανατρεπτική του διάθεση.

Ήταν όμως έκπληξη και για την ελληνική διανόηση. Είναι χαρακτηριστική η
σχετική αρθρογραφία.

Ήταν σαφώς έκπληξη για τα μεγάλα κανάλια που όταν κατάλαβαν τι θα συμβεί,
φρόντισαν να στήσουν τις κάμερές τους για τα δήθεν επεισόδια. Ήταν όμως
έκπληξη και για ορισμένους «σοβαρούς» θιασώτες του
νεοφιλελεύθερου«εκσυγχρονισμού», κάποιοι από τους οποίους διακινδύνευσαν το
όποιο «κύρος» τους έχοντας «δει»… μερικές εκατοντάδες διαδηλωτές και μάλιστα
«ξύλινους». Ε, λοιπόν, όσο κι αν προσποιούνται, φοβήθηκαν το Ναύπλιο όπως και
όλοι οι υποστηριζόμενοι απ’ αυτόν πολιτικοί… Όσο κι αν διαστρεβλώνουν,
ξέρουν πολύ καλά ότι η διαδήλωση του Ναυπλίου είναι «ιστορική» όπως τόσο
εύγλωττα ανέλυσε στο «Βήμα» της Κυριακής 26/1 ο Βασίλης Μουλόπουλος.

Άλλωστε, αμέσως μετά το Ναύπλιο, ο κύριος Λαλιώτης επιχείρησε τον ελιγμό να
καλέσει τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ στο παλλαϊκό συλλαλητήριο για τον πόλεμο που
ετοιμάζουν πυρετωδώς οι κορυφαίοι συνδικαλιστικοί, πολιτιστικοί, ειρηνικοί
φορείς της χώρας μαζί με όλες τις νεολαίες (η ΕΕΔΥΕ και η ΚΝΕ προς το παρόν
εξαγγέλλουν χωριστή συγκέντρωση) στο Σύνταγμα στις 15 Φεβρουαρίου, με
πρωτοπόρες τις δυνάμεις του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ.

Όλα δείχνουν πια πως το κίνημα ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση ήρθε
ορμητικό στη χώρα, και ήρθε μάλιστα, για να μείνει και να αναπτυχθεί. Έτσι,
μετά το Σύνταγμα οι επόμενοι σταθμοί: Παιδεία 28/2 1 και 2 Μαρτίου, Άμυνα στα
Χανιά, Γεωργία στην Κέρκυρα… Βόλος, Αλεξανδρούπολη με κορύφωση τη Σύνοδο
Κορυφής τον Ιούνιο στη Θεσσαλονίκη.

Ο Γιάννης Πρωτονοτάριος είναι πανεπιστημιακός, μέλος της Κ.Ε. του
Συνασπισμού και του Συντονιστικού του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ.