Ξανά στο προσκήνιο ο Ζοσπέν

Λιονέλ Ζοσπέν: Δεν παύω να ενδιαφέρομαι για την πολιτική

Η σιωπή του κράτησε εννέα μήνες. Την περασμένη Παρασκευή, ο Λιονέλ
Ζοσπέν αποφάσισε να επανέλθει στο προσκήνιο με ένα μακροσκελές άρθρο του στη
Μοντ υπέρ της ενότητας της Αριστεράς και εναντίον του πολέμου στο Ιράκ.

Ο Ζοσπέν το ξεκαθαρίζει από την αρχή: «Το ότι μιλώ δεν σημαίνει ότι επιστρέφω.
Έχω εγκαταλείψει την πολιτική ζωή. Δεν ασκώ πλέον καθήκοντα, δεν διεκδικώ
ψήφο. Δεν παύω όμως να ενδιαφέρομαι για την πολιτική. Αν μέσω του στοχασμού
μπορέσω να υπηρετήσω τους σοσιαλιστές, να βοηθήσω την Αριστερά και να φανώ
χρήσιμος στη χώρα μου, θα είμαι ευτυχής».

Ο πρώην πρωθυπουργός, που στον πρώτο γύρο των περυσινών προεδρικών εκλογών
έλαβε την τρίτη θέση, μετά τον Σιράκ και τον Λεπέν, υπερασπίζεται την πενταετή
θητεία του, υποστηρίζει όμως ότι η κατάκτηση της προεδρίας ήταν δύσκολη για
τρεις λόγους: τη φθορά της εξουσίας, τη συγκατοίκηση και το κλίμα που
επικρατούσε την παραμονή των εκλογών.

Πρώτο ζήτημα η ενότητα

Παρά ταύτα, η ήττα δεν ήταν αναπόφευκτη. Ο κυριότερος λόγος γι’ αυτήν πρέπει
να αναζητηθεί στη διάσπαση της Αριστεράς και στις πολλές υποψηφιότητες που
υποβλήθηκαν. Αυτό είναι λοιπόν το πρώτο ζητούμενο για το μέλλον: η ενότητα. Το
δεύτερο είναι να συνειδητοποιηθεί η αναγκαιότητα ενός μεταρρυθμιστικού
ρεαλισμού. «Ανταγωνιστικές οικονομίες, εύθραυστες κοινωνίες, ευαίσθητες
δημοκρατίες: αυτές είναι οι πραγματικές συνθήκες στις οποίες οφείλουμε να
δράσουμε. Ο σοσιαλισμός μας δεν στηρίζεται μόνο στην αμφισβήτηση, αλλά και στη
δράση».

Οι άξονες μιας αριστερής πολιτικής, σύμφωνα με τον Ζοσπέν, πρέπει να είναι
δύο: ασφάλεια και οικονομία. Όσο για τον πόλεμο στο Ιράκ, είναι κατηγορηματικά
αντίθετος, ακόμη και αν γίνει με τις ευλογίες του ΟΗΕ. «Ένας πόλεμος θα
προκαλέσει αναβίωση της τρομοκρατίας, θα εξευτελίσει ακόμη περισσότερο τον
αραβικό κόσμο και θα έχει αρνητικές συνέπειες στην παγκόσμια οικονομία: με
άλλα λόγια, θα είναι πολλαπλώς αποσταθεροποιητικός. Η Γαλλία δεν πρέπει να
λάβει μέρος. Εύχομαι ότι μαζί με τη Γερμανία θα μπορέσουμε να πείσουμε τους
εταίρους μας να υιοθετήσουν αυτή τη θέση».