ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δεν μας κάνουν χάρη

«Μάθετε να ζητάτε», λέει η τηλεοπτική διαφήμιση με το μυρμήγκι και το καρπούζι
και το σλόγκαν μίλησε κατ’ ευθείαν στην καρδιά μου. Για χρόνια ολόκληρα, μια
συστολή λόγω ανατροφής και μια κακώς εννοούμενη ευγένεια με συγκρατούσαν να
διεκδικήσω (τα αυτονόητα, τα λογικά, τα απαραίτητα για μια υποτυπωδώς ποιοτική
ζωή) στις τυπικές και μη σχέσεις μου με τους άλλους πολίτες αυτής της χώρας
και ηρκούμην να… βράζω μέσα μου. Έως ότου η αγανάκτηση έγινε τόσο μεγάλη,
που έσπασε τα καλά χτισμένα φράγματα.

Ζητάω πια – γλυκά, αλλά σταθερά – από τον σερβιτόρο να αλλάξει το λερωμένο
τραπεζομάντιλο, πριν μας σερβίρει.

Ζητάω από τη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου να στείλει κάποιον να ελέγξει τη
θερμαινόμενη κρεμάστρα για τις πετσέτες στο μπάνιο, που μία στις δύο φορές δεν
δουλεύει. Ζητάω από τον μπάρμαν να μου δώσει την απόδειξη του λογαριασμού,
γιατί συνήθως… όλως τυχαίως διαπιστώνει ότι ο λογαριασμός είναι στην
πραγματικότητα μικρότερος!

Ζητάω ακόμα από τον διπλανό μου στο αεροδρόμιο ή στο νοσοκομείο να σεβαστεί το
απαγορευτικό του καπνίσματος. Ζητάω από την (έκπληκτη) ασφαλίστριά μου να μου
φέρει ένα υπόδειγμα συμβολαίου, για να διαβάσω τα «ψιλά», αλλά σημαντικά,
γράμματα της συμφωνίας μας. Ζητάω από τον μετρ μια εξήγηση, γιατί η «σαλάτα με
αβοκάντο» δεν έχει τελικά ούτε… ίχνος του εξωτικού φρούτου. Και ζητάω από
τον γιατρό να μου εξηγήσει με λεπτομέρειες (ναι, ας διαθέσει επιτέλους λίγο
χρόνο και για τον ασθενή του), τι ακριβώς σημαίνει αυτό που έχω πάθει και ποια
διαδικασία θα ακολουθήσει στην επέμβαση.

Μάθετε να ζητάτε. Στα καθημερινά και στα μεγάλα… Το δικαιούμαστε, δεν μας
κάνουν χάρη…