ΕΓΡΑΨΑΝ

Βασίλης Μουλόπουλος

(ο αρθρογράφος θυμάται – με αφορμή το Ναύπλιο και το Πόρτο Αλέγκρε – το
’68)

«Είμαστε κάτι καινούργιο, αλλά είμαστε αυτοί που υπάρχουν πάντα» έγραφε το
μανιφέστο των διαδηλωτών στη Γένοβα.

Οι κυβερνήσεις, οι πολιτικές δυνάμεις, τα media, τα κόμματα της Αριστεράς δεν
έχουν καταλάβει τίποτε από αυτή τη νέα δύναμη. Ένα νέο κίνημα που αρνείται το
τέλος της πάλη των τάξεων αντιστέκεται στην ιδεολογική και πολιτική επικράτηση
του κόμματος της αγοράς, αλλά ταυτόχρονα αρνείται τους ηγέτες και τις ηγετικές
ομάδες που αυτοανακηρύσσονται καθοδηγητές των μαζών.

Όχι, το «ραντεβού» στο Ναύπλιο δεν ήταν μια παρένθεση. Πίσω από τα κομματικά
παιχνίδια, τις γραφειοκρατικές αντιπαραθέσεις, κάτι το διαφορετικό συνέβη. Ένα
νέο κίνημα υπάρχει. Μια νέα απειλή εξαπλώνεται. Δεν έχει κοινό κεφάλι, αλλά
έχει κοινή συνείδηση ότι «ένας άλλος κόσμος είναι και αναγκαίος και δυνατός».

(«Το Βήμα της Κυριακής»)