ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η σέχτα της σελινόριζας

Η μια εξήγηση είναι πως αυτές που ανακίνησαν το θέμα για το Άβατον του Αγίου
Όρους αγνοούν ότι τα σύμβολα πέφτουν τελευταία, εάν βεβαίως υποθέσουμε ότι ντε
και καλά πρέπει να πέσουν. Μια άλλη εξήγηση που με βολεύει αφάνταστα, είναι
ότι το έκαναν απλώς για «ξεκάρφωμα». Σαράντα χρόνια φεμινισμού και συναφών
διεκδικήσεων, και να που πνιγήκαμε όλες μαζί στη μαρμίτα με το τζίντζερ. Ένα
ύποπτο, κατά τη γνώμη μου, λάιφστάιλ, αυτό της καλαίσθητης μάσας, έρχεται με
περισσή αυτοπεποίθηση να αντικαταστήσει το παλιό στενόχωρο πρότυπο του
υπερπληροφορημένου πολίτη. Ο επεκτατισμός των σελίδων μαγειρικής στις
πολιτικές εφημερίδες μού ενισχύει τη μανία καταδίωξης. Για τ’ όνομα της
σελινόριζας, ώς πού θα πάει αυτή η ιστορία;

Μια απίστευτη κουζινίλα κολλάει πάνω στα ρούχα και τα μαλλιά μου, πριν προλάβω
να ανοίξω τον απορροφητήρα. Είναι οι παρουσιάστριες των τηλεοπτικών
πρωινάδικων που πασχίζουν πάνω από μια τηγανιά σπαράγγια, στην τσίκνα των
οποίων χρησμοδοτούν και αποφαίνονται. Άλλος κανένας για να μου την κατασπάσει;
Είναι και κάποιοι συνάδελφοι, οι οποίοι στην έγνοια τους επάνω – μη και μας
περάσουν τελείως βλαχαδερά – δεν το ‘χουν σε τίποτα να ρωτήσουν ακόμη και τη
Γαλλίδα υπουργό Άμυνας Μισέλ Αλιό-Μαρί πώς το τρίβει το πιπέρι.

Στη σέχτα της λιαστής ντομάτας αναγνωρίζω ένα καλά καμουφλαρισμένο άγχος. Όσο
κι αν έψαξα δεν βρήκα εντός της ίχνος από τη θρυλούμενη δοτικότητα εκείνων που
μαγειρεύουν και – το χειρότερο – κανένα σημάδι θείας πείνας σ’ αυτούς που
στρώνονται στο τραπέζι. Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει την πνευματική
ανορεξία του.