ο υποψήφιος Άμεση επαγγελματική αποκατάσταση

Η κάλυψη των δαπανών στέγασης και σίτισης από τη μια και κυρίως η σίγουρη και
άμεση επαγγελματική αποκατάσταση από την άλλη, είναι οι δύο κύριοι παράγοντες
που έχουν κάνει πάρα πολλούς νέους και νέες τα τελευταία χρόνια να στρέφονται
στις στρατιωτικές σχολές. Οι σπουδαστές των σχολών αξιωματικών και
υπαξιωματικών του Στρατού, της Αεροπορίας και του Ναυτικού είναι γεγονός ότι
όχι μόνον έχουν δωρεάν σίτιση και στέγαση, αλλά εισπράττουν και ένα ποσόν
30.000 δραχμών τον μήνα σε όλη τη διάρκεια των σπουδών τους. Παράλληλα, μετά
την αποφοίτησή τους, έχουν αμέσως δουλειά, με αποδοχές περίπου 300.000 δραχμές
τον μήνα.

Δεν είναι όμως μόνον αυτό. Το επάγγελμα του στρατιωτικού προσφέρει ακόμη
ευκαιρίες, συγκινήσεις και σίγουρα μια ζωή καθόλου, μα καθόλου μονότονη.

ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ

Ζωή γεμάτη προκλήσεις

«Ουσιαστικό κίνητρο για την προσέλευσή μου στο Πολεμικό Ναυτικό υπήρξε η αγάπη
μου για τη θάλασσα, η προσδοκία μιας ζωής χωρίς ρουτίνα και με στοιχεία
“περιπέτειας”», τονίζει μεταξύ άλλων ο αντιπλοίαρχος Αλ. Διακόπουλος (φωτό),
εκπρόσωπος Τύπου του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (ΓΕΝ), επισημαίνοντας όμως
ότι «η ζωή στο Πολεμικό Ναυτικό δεν είναι εύκολη, είναι όμως μια ζωή γεμάτη
ευκαιρίες και προκλήσεις». «Σε μένα έχει δοθεί η δυνατότητα να αποκτήσω
μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών, και δεν αποτελώ, κατά κανέναν τρόπο, περίπτωση
σπάνια ή μοναδική. Αυτήν τη στιγμή το 20% των αξιωματικών του Πολεμικού
Ναυτικού είναι κάτοχοι τίτλου μεταπτυχιακών σπουδών».

ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ

Υψηλές απαιτήσεις

«Μια ζωή υψηλών απαιτήσεων και προδιαγραφών, αλλά και γεμάτη συγκινήσεις,
είναι αυτή του αεροπόρου, έτσι όπως την περιγράφει ο σμήναρχος Κ. Πριόνας
(φωτό), εκπρόσωπος Τύπου του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (ΓΕΑ). Η ζωή του
αεροπόρου,επισημαίνει δεν είναι μόνο στα σύννεφα, όπου «σου έχουν εμπιστευθεί
μια πανάκριβη μηχανή και πρέπει να παίρνεις καίριες αποφάσεις σε δευτερόλεπτα,
αλλά και στη γη, όπου εκπροσωπείς τη χώρα σου σε διεθνείς οργανισμούς,
πρεσβείες, ειρηνευτικές αποστολές και σε αποστολές συνεργασίας με αεροπορίες
άλλων χωρών.

Πρέπει κανείς να συνηθίσει στο στρατιωτικό πνεύμα

Η ΣΜΗΝΑΡΧΟΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΡΙΑ

Αρετή Κωστούλη-Στεφανοπούλου, σμήναρχος νοσηλεύτρια και διοικητής σήμερα της Σχολής Αξιωματικών Νοσηλευτικής

Στο επάγγελμα βρέθηκε τυχαία, αλλά δηλώνει πως εάν αποφάσιζε σήμερα, θα το
επέλεγε συνειδητά. «Μου έδωσε πολλά που δεν θα τα ζούσα αλλού, με έκανε
καλύτερη ως άνθρωπο», υποστηρίζει η Αρετή Κωστούλη-Στεφανοπούλου, σμήναρχος
νοσηλεύτρια και διοικητής σήμερα της Σχολής Αξιωματικών Νοσηλευτικής.

«Θέλει άτομα με ψυχική δύναμη και σωματική αντοχή» αναφέρει, περιγράφοντας τη
φοίτηση στη Σχολή αλλά και την μετέπειτα επαγγελματική σταδιοδρομία. Τις
πρώτες δυσκολίες αντιμετωπίζει κανείς για να προσαρμοστεί στη στρατιωτική ζωή.
«Πέρα από την ακαδημαϊκή και τη θεωρητική εκπαίδευση, στη διάρκεια της
φοίτησης γίνεται κανονική στρατιωτική εκπαίδευση με όπλα και σκοπιές»,
επισημαίνει.

Από ακαδημαϊκής απόψεως, οι απόφοιτες της Σχολής είναι ισότιμες με εκείνες του
πανεπιστημιακών Τμημάτων Νοσηλευτικής. Η διαφορά είναι πως δεν εργάζονται στα
νοσοκομεία του ΕΣΥ, αλλά πλαισιώνουν τις μονάδες των 3 όπλων των Ενόπλων
Δυνάμεων.

Η εξέλιξη των νοσηλευτριών ακολουθεί τις προαγωγές των αξιωματικών. Όπως
επισημαίνει, τέλος, η κ. Κωστούλη δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα μέσα σε
ένα ανδροκρατούμενο, κυρίως, περιβάλλον. «Η συνεργασία είναι πολύ καλή»,
τονίζει και διευκρινίζει: «Δεν μετράει τόσο το φύλο, όσο ο βαθμός».

Η ΚΕΛΕΥΣΤΗΣ

Μαρία Μαρσέλη. Υπηρετεί στη φρεγάτα «ΑΙΓΑΙΟΝ» από τον Ιανουάριο του 2000

Η κελευστής Μαρία Μαρσέλη υπηρετεί στο Πολεμικό Ναυτικό και μάλιστα στη
φρεγάτα «ΑΙΓΑΙΟΝ» από τον Ιανουάριο του 2000 και επιθυμεί να συνεχίσει: «Το
καλό εργασιακό περιβάλλον, η μαχητικότητα που νιώθουμε στο καράβι σε σχέση με
κάποιο γραφείο ξηράς και οι εμπειρίες που βιώνουμε καθημερινά στα ταξίδια με
οδήγησαν να ζητήσω την παραμονή μου στο πλοίο και για τρίτο χρόνο.

Το αρχικό μου κίνητρο για την επιλογή του Ναυτικού ήταν η επαγγελματική
αποκατάσταση. Ωστόσο σήμερα, έπειτα από τρία χρόνια υπηρεσίας, το σίγουρο
είναι ότι αν είχα και πάλι το δικαίωμα της επιλογής, το ίδιο επάγγελμα θα διάλεγα».