Εξισορρόπηση ή σύγχυση;

Η Γαλλία είναι ακόμη μια χώρα που πιστεύει ότι πρέπει να έχει δική της
εξωτερική πολιτική (το μαρτυρά η διάσταση μεταξύ των γαλλικών και των
γερμανικών απόψεων όσον αφορά το Ιράκ) και τάσσεται υπέρ μιας Ευρώπης των
εθνών. Η Γερμανία πιστεύει σε ένα έθνος της Ευρώπης – και σε μία στενότερη από
ποτέ ένωση.

Τη διαφορά αυτή ήρθε να επιβεβαιώσει η μπερδεμένη πρόταση, που διατυπώθηκε την
περασμένη εβδομάδα στο κοινό όνομα των δύο χωρών, να εκλέγεται ο πρόεδρος της
Ευρωπαϊκής Επιτροπής από το Ευρωκοινοβούλιο, ώστε να αποκτήσει η Επιτροπή
μεγαλύτερη νομιμότητα και επιρροή. Παράλληλα, ως προς το άλλο μισό της
συμφωνίας, προτάθηκε να έχει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έναν εκλεγμένο πρόεδρο, ο
οποίος θα ενσαρκώνει μια συλλογική αρχή για τα έθνη της Ευρώπης. Δύο
εκλεγμένοι πρόεδροι θα οδηγούσαν αδιαμφισβήτητα σε μια εξισορρόπηση των
εξουσιών. Αποτελούν, ωστόσο, εξίσου αδιαμφισβήτητα, μια συνταγή διαμάχης,
αδιεξόδου ή απλώς σύγχυσης.