Και η Ελλάδα στο βεληνεκές ιρακινών πυραύλων

Στα… χαρτιά (και στους χάρτες!) η απειλή δείχνει υπαρκτή. Στην
πραγματικότητα είναι άγνωστη και το πιθανότερο ανύπαρκτη.

Ποιος, όμως, μπορεί να είναι ήσυχος, όταν η εν λόγω απειλή είναι ιρακινοί
πύραυλοι με χημικά και οι «στόχοι» η μισή Κρήτη και τα Δωδεκάνησα;

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά: Κανένας από τους πυραύλους που
διαπιστωμένα έχει το Ιράκ – με ή χωρίς χημικές, βιολογικές κ.λπ. κεφαλές – δεν
μπορεί να φθάσει στην Ελλάδα. Αμφίβολο δε είναι να φθάσουν και στην Κύπρο, αν
μετά το 1991 δεν έχει προχωρήσει το Ιράκ σε αναβάθμιση των πυραύλων του και
μάλιστα με δικά του μέσα.

Μέχρι το Ηράκλειο (και τα Δωδεκάνησα) μπορεί να φθάσει μόνο ο πύραυλος MRBM με
1.200 χιλιόμετρα βεληνεκές, ο οποίος, όμως, όπως λένε οι εκθέσεις της
αμερικανικής CIA και της βρετανικής ΜΙ5, είναι «υπό σχεδίαση»!

Κάτι που επιβεβαιώνουν και οι μέχρι τώρα επιθεωρήσεις διά της εις άτοπον
απαγωγής: «Αν υπήρχαν τέτοια όπλα θα είχαν πάει… συστημένοι», λένε αμυντικοί
αναλυτές για τα μέλη της Επιτροπής του ΟΗΕ.

Στο ελληνικό Πεντάγωνο εκτιμούν ότι, ακόμα και αν ο Σαντάμ Χουσεΐν έχει
πυραύλους MRBM, η αντιβαλλιστική προστασία που παρέχουν οι S-300 της Κρήτης
είναι αρκετή για την περιοχή.

Και αν χρειασθεί, σε περίπτωση κλιμάκωσης της κρίσης, θα προστεθούν οι Πάτριοτ
με τα υπερσύγχρονα βλήματα PAC-3 που έχουν μόνο ΗΠΑ και Ελλάδα.

Η μεγαλύτερη αδυναμία, πάντως, των ιρακινών πυραύλων είναι η μικρή ακρίβεια
πλήγματος που είχαν στον Πόλεμο του Κόλπου – οι βολές των Scud το έδειξαν
καθαρά.

Όσο και αν φαίνεται παράδοξο πάντως πριν από μερικά χρόνια είχε δημοσιευτεί
στον διεθνή αμυντικό Τύπο σενάριο σύμφωνα με το οποίο το καθεστώς του Σαντάμ
είχε παραγγείλει μεγάλο αριθμό από παιχνιδομηχανές Playstation 2, με σκοπό να
χρησιμοποιήσει το εξελιγμένο χάρντγουεαρ και λογισμικό τους ακριβώς για την
κατασκευή συστημάτων κατεύθυνσης βαλλιστικών πυραύλων.