Βελτιωμένες παροχές

Πέντε αλλαγές στο καθεστώς χορήγησης αναπηρικών συντάξεων από το ΙΚΑ, για
τους ασφαλισμένους μετά την 1.1.1993, επιφέρει ο νέος ασφαλιστικός νόμος.

Πρόκειται για ευνοϊκές ρυθμίσεις που τέθηκαν σε ισχύ για όσους εξέρχονται στη
σύνταξη λόγω αναπηρίας. Σύμφωνα με τις διευκρινίσεις που παρέχει η Γραμματεία
Κοινωνικών Ασφαλίσεων:

* Αυξάνεται σημαντικά το ποσό σύνταξης αναπηρίας των νεοασφαλισμένων
από 1.1.1993 και εφεξής. Η αύξηση επιτυγχάνεται μέσω του ανακαθορισμού του
ποσοστού των συντάξιμων αποδοχών κάθε έτους ασφάλισης. Συγκεκριμένα για
αιτήσεις που έχουν υποβληθεί από τις 11 Ιουλίου 2002 και μετά το ποσό της
βασικής μηνιαίας σύνταξης διαμορφώνεται σε ποσοστό 2% επί των συντάξιμων
αποδοχών για κάθε 300 ημέρες ασφάλισης και μέχρι 10.500 ημέρες. Για κάθε 300
ημέρες ασφάλισης πέραν των 10.500 που πραγματοποιούνται μετά το 65ο έτος και
μέχρι το 67ο το ποσοστό αυξάνεται σε 3%.

* Αυξάνονται και τα ποσά των κατωτάτων ορίων αναπηρίας τών από 1.1.1993
και εφεξής ασφαλιζομένων και σχεδόν εξομοιώνονται με τα ποσά που χορηγούνται
στους ασφαλιζόμενους πριν από την 31/12/1992.

Το κατώτατο όριο που καταβάλλεται από 11 Ιουλίου 2002 και μετά ανέρχεται στο
70% των 548,75 ευρώ, δηλαδή σε 384,13 ευρώ.

* Επανακαθορίστηκαν από 11.7.2002 τα ποσοστά των προσαυξήσεων
οικογενειακών βαρών για τα τέκνα που χορηγούνται στους δικαιούχους κατώτατων
ορίων. Τα νέα ποσοστά ανέρχονται σε 5% για το πρώτο παιδί, 6% για το δεύτερο
και 7% για το τρίτο παιδί.

* Επανακαθορίζεται το ποσό της σύνταξης των δικαιοδόχων μελών
οικογένειας θανόντος συνταξιούχου ή ασφαλισμένου αλλά για αιτήσεις που
υποβλήθηκαν στο ΙΚΑ από 11.7.2002 και μετά. Έτσι το κατώτατο ποσό σύνταξης,
λόγω θανάτου, του επιζώντος συζύγου και των τέκνων αποτελεί το 80% του πλήρους
ή του μειωμένου κατώτατου ορίου αναπηρίας και δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερο
από το 100% της σύνταξης του θανόντα.

* Η καταβολή ή όχι ολόκληρου του ποσού σύνταξης αναπηρίας που
δικαιούται ο ασφαλισμένος από 1.1.1993 και μετά εξαρτάται από το ποσοστό
αναπηρίας, τα ημερομίσθια και την πάθηση.

11.000 στη σύνταξη κάθε χρόνο από αναπηρία-ασθένεια

Κάθε χρόνο 11.000 εργαζόμενοι αναγκάζονται σε πρόωρη συνταξιοδότηση
εξαιτίας αναπηρίας ή ασθένειας από την εργασία, ενώ μόνο το 39% των εργατικών
ατυχημάτων καταγράφονται στη χώρα μας, όταν ο αντίστοιχος μέσος όρος στην
Ευρωπαϊκή Ένωση κυμαίνεται στο 89%. Πάντως σημαντική είναι η μείωση των
θανατηφόρων εργατικών ατυχημάτων που αναγγέλθηκαν στην Επιθεώρηση Εργασίας
κατά το έτος 2002 έναντι του έτους 2001. Συγκεκριμένα, αναγγέλθηκαν 153
ατυχήματα το έτος 2002, έναντι 188 του έτους 2001 (ποσοστό μείωσης 19%). Όπως
ανακοινώθηκε από το υπουργείο Εργασίας, από τις 121 εκθέσεις αυτοψίας που
έχουν ήδη συγκεντρωθεί και αξιολογηθεί, προκύπτει ότι οι πτώσεις, οι
ηλεκτροπληξίες και η κακή χρήση μηχανημάτων εξακολουθούν να αποτελούν τις
βασικές αιτίες ατυχημάτων, σε συνάρτηση πάντα με τη γενική έλλειψη προληπτικών
μέτρων προστασίας.

Ωστόσο, θα πρέπει να τονιστεί ότι το ΙΚΑ αδυνατεί να δώσει στη δημοσιότητα
αξιόπιστα στοιχεία για τα επαγγελματικά νοσήματα και ο αριθμός των πρόωρων
συνταξιοδοτήσεων με την αιτιολογία της κοινής νόσου αυξάνει θεαματικά τα
τελευταία έτη.

Σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Εταιρείας Ιατρικής της
Εργασίας-Περιβάλλοντος, η χώρα μας είναι η μόνη χώρα της Ε.Ε. στην οποία δεν
υπάρχει επί της ουσίας καταγραφή των επαγγελματικών ασθενειών.

Στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι περίπου 11.000 εργαζόμενοι κάθε χρόνο προωθούνται
σε καθεστώς πρόωρης συνταξιοδότησης εξαιτίας αναπηρίας ή ασθένειας από την
εργασία. Οι διαπιστώσεις αυτές γίνονται σε μελέτη του Ινστιτούτου Εργασίας της
ΓΣΕΕ (ΙΝΕ-ΓΣΕΕ) σχετικά με την υγιεινή και ασφάλεια της εργασίας, σύμφωνα με
την οποία μια εθνική πολιτική πρόληψης εργατικών ατυχημάτων και επαγγελματικών
ασθενειών θα εξοικονομούσε σημαντικούς πόρους και θα ανακούφιζε οικονομικά το
σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρατίθενται στην έρευνα:

* Οι παροχές σύνταξης λόγω αναπηρίας ή ασθένειας ανήλθαν το 1996 σε 364
δισ. δρχ. Το κόστος των επαγγελματικών ασθενειών θεωρείται ότι είναι
μεγαλύτερο των εργατικών ατυχημάτων αλλά δεν είναι εύκολο να υπολογιστεί,
καθώς αυτές δεν καταγράφονται στη χώρα μας αλλά ούτε υπάρχει αξιόπιστη μέθοδος
υπολογισμού.

* Το μεγαλύτερο μέρος των εργατικών ατυχημάτων αφορά σε πτώσεις
αντικειμένων και ανθρώπων που προκαλούν κακώσεις και τραυματισμό των άνω και
κάτω άκρων.

* Η εργασία των γυναικών είναι περισσότερο επισφαλής, κακοπληρωμένη και
επικίνδυνη από αυτή των ανδρών και συνεπώς οι γυναίκες είναι περισσότερο
εκτεθειμένες στον κίνδυνο ατυχήματος.