Με τη ματιά του σκηνοθέτη

Αν θέλετε να ξέρετε, σήμερα έχω διάθεση να διασκεδάσω διδάσκοντας. Αρχή της
χρονιάς είναι, τα θαύματα επιτρέπονται, το ποδόσφαιρο παράγινε σοβαρό, το
ελληνικό Πρωτάθλημα παραείναι νωρίς για να τελειώσει αλλά και παραείναι ανάξιο
να αλλάξει επίπεδο – ε! θα παίξω κι εγώ λιγάκι με τα νεύρα σας, αλλά θα μου
συγχωρεθεί. Τι Θεός θα ήμουνα, αν δεν έβρισκα τον τρόπο να με συγχωρούν όλοι
αυτοί που περιμένουν την παρέμβασή μου.

*** Πρώτα πρώτα θα «κληρώσω» για διαιτητή εκείνον τον τύπο με το μεγάλο
εκτόπισμα που πολλοί περιμένουν στη γωνία. Ξέρω ότι στην Ελλάδα, και πολύ
περισσότερο στην αθλητική Ελλάδα, όποιος πάει κάπως να ξεχωρίσει είναι είτε
ύποπτος είτε άτυχος. Η δικιά μου η επιλογή έχει εντελώς άλλο νόημα: αυτό το
«ντέρμπι» δεν θα κριθεί από τη διαιτησία αλλά από εμένα – και θα βρω τρόπο να
το καταλάβουν όλοι γρήγορα γρήγορα. Να, για παράδειγμα, η ομάδα που θα
φαίνεται ότι δεν μπορεί ούτε καν να κινηθεί επιθετικά – γιατί θα έχω φροντίσει
ο προπονητής της να μην κατεβάσει κανέναν πραγματικό επιθετικό – θα προηγηθεί
στο σκορ. Και μάλιστα, για να δώσω λίγη αληθοφάνεια, θα τη βάλω να προηγηθεί
με γκολ που δεν θα βάλει η ίδια αλλά παίκτης του αντιπάλου της. Ποιον άραγε να
διαλέξω; Καλύτερα κάποιον υπεράνω κάθε υποψίας, έναν παίκτη που δεν θα
κινδυνεύει να χαρακτηρισθεί προδότης – γιατί σκοπός μου δεν είναι βέβαια να
σπιλώσω υπολήψεις – αλλά και που το αυτογκολάκι δεν θα του είναι άγνωστη
υπόθεση. Τώρα που βρήκα τον ιδανικό αυτόχειρα και σχεδίασα και τη φάση – δέστε
τους κόκκινους πως νομίζουν ότι πήραν μήνυμα από μένα – θα περάσω γρήγορα στην
εξισορρόπηση: η ισοφάριση δεν μπορεί παρά να έρθει χωρίς τίποτα να την
προμηνύει και από τον περίεργο μαυρούλη – ούτε κι εγώ καλά καλά δεν τον έχω
ψυχολογήσει – που όλοι περίμεναν να σκοράρει. Εντάξει, έγινε κι αυτό –
κοιτάξτε τους πράσινους πως νομίζουν ότι οι εκπλήξεις τελείωσαν -, ας πάμε
παρακάτω. Με μία και μόνη φάση θα δείξω σε όλους τι εστί ελληνικό ποδόσφαιρο
στον εικοστό πρώτο αιώνα. Ο συμπαθής φιλοξενούμενος αμυντικός δεν θα χάσει
βέβαια το μάτι του από το μπουκάλι που θα προσγειώσω στο πρόσωπό του, αλλά
όσοι πίστεψαν έστω και για λίγο ότι το «ντέρμπι των αιωνίων» (ή αλλιώς «η
μητέρα όλων των μαχών») είναι κάτι που έχει σχέση με την μπάλα ή με τον
αθλητισμό καλά θα κάνουν να προσγειωθούν στην πραγματικότητα. Πέρσι που δεν
είχα παρέμβει, κοντέψαμε να έχουμε θύματα, φέτος ας αρκεσθούμε – ως το
ημίχρονο τουλάχιστον – στις παραβολές.

*** Για το δεύτερο μισό φυλάω τα καλύτερα. Η πρώτη έκπληξη είναι για
τον βασικό τερματοφύλακα των κόκκινων (είμαι περίεργος να δω τι «τραυματισμό»
θα εφεύρουν οι ευφάνταστοι αθλητικογράφοι). Η δεύτερη για τον διάδοχό του –
αλλά όχι αμέσως. Την πιο σκληρή όμως την κρατώ για την πιο απροσπέλαστη άμυνα
του πρωταθλήματος: η σιγουριά της είναι τέτοια, που θα τη βάλω να κάνει και τη
δουλειά τής αντίπαλης επίθεσης. Για το δεύτερο αυτογκόλ θύμα μου θα είναι ο
πιο δυνατός, σε σώμα και ψυχή, αμυντικός των γηπεδούχων, ώστε και πάλι να μην
αφήσουν τα καμώματά του βαθιές πληγές. Αλλά το αριστούργημα της φαντασίας μου
είναι η συνέχεια: μόλις, με τη βοήθειά μου, αρχίσει να μοιάζει λίγο με
ποδοσφαιρική ομάδα ο ισόβιος πρωταθλητής και να αποκρούει χωρίς να πετρώνει
από αυτοτροφοδοτούμενο πανικό η φημισμένη άμυνά του, τότε θα τον χτυπήσω
αλύπητα. Πρώτα με τη μοναδική μαγική ενέργεια της βραδιάς κι ύστερα –
αλλάζοντας ο ίδιος την πορεία της μπάλας – μέσω της απίθανα επιθετικής αλλαγής
του πιο αμυντικογενούς προπονητή από καταβολής ποδοσφαίρου. Τι νομίζατε; Πώς
θα μπορούσε να φύγει αλλιώς από ηττημένη μια ομάδα που δεν έφτιαξε ούτε μία
ευκαιρία; Είπαμε: θαύματα κάνω, δεν κοροϊδεύω το αγαπημένο μου παιχνίδι.