Σύννεφα στη συνεργασία ΚΚΕ – ΔΗΚΚΙ

Η σχέση ΚΚΕ και ΔΗΚΚΙ δείχνει πως δοκιμάζεται το τελευταίο διάστημα

Πότε μαζί και πότε χώρια… Στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές το ΚΚΕ και
το ΔΗΚΚΙ βρέθηκαν μαζί. Δεν πέρασε όμως πολύς καιρός και η σχέση τους έδειξε
να δοκιμάζεται. Σήμερα είναι χώρια. Ο πρόεδρος του ΔΗΚΚΙ Δημήτρης Τσοβόλας
μάλιστα δήλωσε πρόσφατα ότι θα κατέλθει αυτόνομα στις βουλευτικές εκλογές, ενώ
στις συνεντεύξεις που έδινε τον περασμένο Οκτώβριο άφηνε όλα τα ενδεχόμενα
ανοιχτά. Ήταν βεβαίως φυσικό μετά τη συνεργασία στις δημοτικές και νομαρχιακές
εκλογές – τα δύο κόμματα κατήλθαν σε πολλές περιοχές μαζί – να προοιωνίζεται
και συνέχεια. Ωστόσο, ο περασμένος Δεκέμβριος έβαλε φρένο στις σχέσεις τους.

Τι μεσολάβησε; Γιατί η γενική γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα στο τελευταίο
άρθρο της στην «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (ΚΟΜΕΠ, τεύχος 6) δεν κάνει
ονομαστική αναφορά στο ΔΗΚΚΙ; Και γιατί ο κ. Δημήτρης Τσοβόλας, εν αντιθέσει
με τη θέρμη με την οποία μιλούσε τον περασμένο Οκτώβριο για συνεργασία με το
ΚΚΕ που μπορούσε να φτάσει έως και τις βουλευτικές εκλογές, πάγωσε το θέμα;

Το Κυπριακό. Είναι γεγονός πως στις εξελίξεις που σημειώθηκαν στο
Κυπριακό, η Πατριωτική Κίνηση Πολιτών, η οποία ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του κ.
Τσοβόλα, δεν έφτασε σε μια κοινή ουσιαστικά εκδήλωση των δύο κομμάτων. Ακόμα
και σ’ αυτήν που έγινε μπροστά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών παραμονές της
Κοπεγχάγης, στην οποία μίλησε ο πρόεδρος του ΔΗΚΚΙ, το ΚΚΕ εκπροσωπήθηκε από
τον κ. Αχιλλέα Κανταρτζή, πρώην βουλευτή, και όχι από κάποιο σημερινό μέλος
της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κομμουνιστικού Κόμματος. Την επομένη, μάλιστα,
έγινε στην Αθήνα μεγάλη συγκέντρωση και πορεία του ΚΚΕ με στόχους κατά της
παγκοσμιοποίησης, αλλά και κατά του σχεδίου Ανάν για το Κυπριακό, χωρίς
ουσιαστικά να συμμετάσχει το ΔΗΚΚΙ.

Η κ. Παπαρήγα, πάντως, στο άρθρο της στην ΚΟΜΕΠ, που κυκλοφορεί, επιμένει ότι
είναι ανάγκη να χτιστεί «το αντιμονοπωλαικό, αντιιμπεριαλιστικό δημοκρατικό
μέτωπο» και, ενώ επικρίνει τον Συνασπισμό, δεν ασκεί κριτική σε καμία άλλη
δύναμη ή ομάδα της ευρύτερης Αριστεράς. Είναι μάλιστα ιδιαίτερα αυστηρή
απέναντι στον ΣΥΝ, τοποθετώντας τον σε ορισμένες περιπτώσεις στην ίδια γραμμή
με το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ.

Επιφυλάξεις. Στο μεταξύ, στο ΔΗΚΚΙ, από τη στιγμή που εκδηλώθηκε
ανοιχτά η δυνατότητα για συμμαχία με το ΚΚΕ, εκφράστηκαν αντίθετες φωνές.
Αντιπροτάθηκε μάλιστα μια συμμαχία μόνο με στελέχη και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ.
Επιφυλάξεις εκφράστηκαν και στο Κομμουνιστικό Κόμμα σε επίπεδο ορισμένων
στελεχών ως προς τη σύνθεση της επιτροπής που ανακοινώθηκε για την Πατριωτική
Κίνηση Πολιτών, για την Κύπρο, ενώ διατυπώθηκαν και ενστάσεις για ορισμένα
πρόσωπα, τα οποία θα ήταν εύκολο για το ΠΑΣΟΚ να τα χαρακτηρίσει «εθνικιστές».

Στην προοπτική, ωστόσο, μιας ισότιμης συμμαχίας ή και συνεργασίας του ΚΚΕ με
το ΔΗΚΚΙ, αλλά και με άλλες αριστερές και κεντροαριστερές δυνάμεις σημαντικές
προσωπικότητες (όπως οι κ.κ. Α. Πεπονής και Γ.-Α. Μαγκάκης) εξεδήλωσαν έμμεσα
ή άμεσα το ενδιαφέρον τους. Ορισμένοι μάλιστα – και στα δύο κόμματα –
υποστήριξαν πως για θέματα π.χ. δημοκρατίας ή για τα εθνικά ζητήματα (Κύπρος,
κ.ά.) «θα μπορούσε να επιτευχθεί μια πλατύτερη συμμαχία, στην οποία θα ήταν
σημαντικό να τεθεί επικεφαλής μια προσωπικότητα σαν τον πρώην υπουργό Αναστάση
Πεπονή, γιατί μόνον αυτή θα είχε πραγματική πρόσβαση σ’ έναν ευρύτερο
δημοκρατικό χώρο». Τα ίδια στελέχη μάλιστα διεμήνυσαν στις ηγεσίες του ΚΚΕ και
του ΔΗΚΚΙ ότι «λόγω των επικείμενων εξελίξεων στην περιοχή, αλλά και στο
εσωτερικό μέτωπο, θα πρέπει κανείς να επιχειρήσει να συμπεριλάβει ριζοσπαστικά
στελέχη και βουλευτές του ΣΥΝ και του ΠΑΣΟΚ, δημιουργώντας έναν δεύτερο – και
όχι τρίτο – πόλο απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική των ηγεσιών των δύο
μεγαλύτερων κομμάτων».

Τι θα προκύψει στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα; Οι απαισιόδοξοι της
Αριστεράς λένε πως «ο καθένας θα τραβήξει τον δρόμο του», αφού πιστεύουν στο
γνωμικό «κάλλιο πρώτος στο χωριό παρά δεύτερος στην πόλη». Οι αισιόδοξοι
υποστηρίζουν ότι «θα είναι τόσο γοργές οι εξελίξεις, που θα πιέσουν τα μικρά
κόμματα, αλλά και στελέχη και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να δουν με άλλο μάτι τις
σχέσεις τους».

Τι θα γίνει απ’ όλα αυτά; Το βέβαιο είναι ότι το πρώτο εξάμηνο του 2003 δεν θα
είναι αποφασιστικής σημασίας μόνο για την κυβέρνηση, αλλά και για την
Αριστερά.