ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα τρία τραπέζια

Αδύνατον να απομονωθώ με το βιβλιαράκι μου σε μια γωνιά. Κι ας μην ακουγόταν
κιχ, κι ας είχαμε όλοι τη διάθεση με στολή παραλλαγής,
ρόμπα-παντόφλες-καλτσάκια νυκτός, να μεταμφιεστούμε σε κανονικούς ανθρώπους.
Τα απομεινάρια από το ξεσάλωμα της προηγούμενης μέρας είχαν αφήσει βαθιά τα
ίχνη τους πάνω στο παρκέ. Δεν ήταν μόνον τα βουλιάγματα από τακούνια που με
σύγχυζαν και με μελαγχολούσαν. Τα τρία τραπέζια στο σαλόνι, αυτά μου έκαναν το
μεγαλύτερο κακό. Το παλιό ορθογώνιο με τις ασορτί καρέκλες του, δίπλα η μεγάλη
πρόχειρη ροτόντα της κουζίνας που για τις ανάγκες του ρεβεγιόν είχε
μετακομίσει και παραδίπλα το συφοριασμένο πλιαν της βεράντας με ένα λινό
τραπεζομάντιλο να καμουφλάρει όπως όπως τα πάθη του και τις πομπές του.

Από ποιον πας να κρυφτείς σκέφτηκα, όταν μάζευα τις καρέκλες. Υπολόγισα πόσα
χρονάκια πάνε από τότε που δικαιωματικά πέρασα από το πτυσσόμενο των «παιδιών»
στη ροτόντα των «νέων» και σε πόσες Πρωτοχρονιές άραγε θα βρω κι εγώ τη θέση
μου γύρω από το καρυδένιο ορθογώνιο των «μεγάλων». Η ίδια σκέψη παραλίγο να
μου χαλάσει το βράδυ της παραμονής όταν από μόνη μου ονομάτισα τα τραπέζια και
ανατριχιάζοντας όρισα τους χρήστες του καθενός. Ευτυχώς το πολύβουο πλήθος των
συνδαιτυμόνων περιόρισε τη μελαγχολία μου στα επιτρεπτά όρια. Οι απόντες και
οι με τα χρόνια απρόθυμοι εύκολα αντικαταστάθηκαν από γάμους, γεννήσεις,
διαζύγια, ενώ οι παρόντες απλώς αλλάζουν τραπέζια. Τους μέτρησα, τους
ξαναμέτρησα και είδα πως και αυτήν την Πρωτοχρονιά, ευτυχώς ήμουν στα λεφτά μου.