ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Παράθυρο στην ελπίδα…

Ανήμερα την Πρωτοχρονιά και, τσουγκρίζοντας το βιολογικό κρασί, η συζήτηση
γύρω από το τζάκι είχε ανάψει: Στην πυρά τα βιολογικά τρόφιμα ή όχι; «Ποιος
μας εξασφαλίζει ότι είναι πράγματι βιολογικά;», «Διαβάσατε τη μελέτη των
Άγγλων ότι τα βιολογικά περιέχουν μυκοτοξίνες;», «Μήπως σας πιάνουν κορόιδα;»,
«Ξέρεις ποιος αμφιλεγόμενος επιχειρηματίας έχει τη σειρά των βιολογικών
τροφίμων που αγοράζεις με θρησκευτική προσήλωση;».

Προσπάθησα να υποστηρίξω με ζέση τα επιχειρήματά μου, αλλά ομολογώ ότι η
εμπιστοσύνη μου στη βιολογική υπόθεση της διατροφής μας είχε αρχίσει ήδη –
ύστερα από μισή ώρα πολυμέτωπης επίθεσης – να κλονίζεται. Μεταξύ μας, έφθασα
μάλιστα κάποια στιγμή να αναλογίζομαι – και μάλλον να οικτίρω τον εαυτό μου –
για όλες τις φορές που κουβάλησα τις βαριές χάρτινες σακούλες πάνω στις ψηλές
γόβες μου, για να φέρω στο σπίτι φράουλες και τοματάκια «από το περιβόλι»…

Μετά το κόψιμο της πίτας, η σκυτάλη της αμφισβήτησης πέρασε στις μη
κυβερνητικές οργανώσεις που ζητάνε αυτές τις ημέρες τον οβολό μας για παιδιά
και χώρες που… ξέχασε ο Θεός: «Καλά, πιστεύετε πραγματικά ότι τα χρήματα
φθάνουν στον προορισμό τους;», «Πώς ξέρεις αν υπάρχει έλεγχος;», «Σιγά μη
φθάσουν τα πράγματα στις εμπόλεμες ζώνες!»…

Στο τέλος πια της ημέρας, κάθε πίστη είχε – με το ίδιο μεθοδολογικό μοτίβο –
βαθιά καταρρακωθεί. Ο σκεπτικισμός και ο πεσιμισμός φαίνεται να έχει πια
καταλάβει κάθε γωνιά του εγκεφάλου μας, μαυρίζοντας με τα σκούρα χρώματά τους
κάθε καλή προσπάθεια και προοπτική.

Φθάνει πια, βρε παιδιά… Εντάξει, να μην είμαστε αιθεροβάμονες. Ας αφήσουμε,
όμως, και έναν – τόσο δα – χώρο για λίγη θετική σκέψη. Ας κρατήσουμε
μισάνοιχτο ένα παράθυρο στην ελπίδα. Τι άλλο, άλλωστε, μας μένει;