ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ποιος ζωγραφίζει τις διαδρομές μου;

Το δώρο έφτασε λίγο πριν από τα Χριστούγεννα. Χαρτί, τυλιγμένο σε χαρτί. Με
παράξενα σχέδια, αρκετές σελίδες, χρώματα πολλά. Εικόνες αμέτρητες, καμιά δεν
δείχνει κάτι το γνωστό. Ίσως μόνο το μπλε θυμίζει κάτι το θαλασσινό.
Αναγνωρίσιμα και τα σημάδια που ξέρει πια: γράμματα. Μικροσκοπικά, σημειωμένα
παντού. Ναι, τα γνωρίζει αυτά. Όλα. Ναι, παντού, αλλά πού;

Γράμματα πάνω σε χάρτες. Χάρτες μικρούς και μεγάλους, ολόκληρους και
αποσπασματικούς. Έτυχε και ξεκινά από το άλφα, το θήτα, το ήτα… Από το
άγνωστο που γίνεται σιγά σιγά γνωστό. – «α και θ – αθ… Αθήνα! Εδώ είμαστε»;
– «Ναι, εδώ. Για την ακρίβεια, εδώ»… Βλέπει μια κουκκίδα μικροσκοπική. Το
σπίτι του, το πάρκο απέναντι, η γειτονιά, το σχολείο, ο δρόμος του παππού και
της γιαγιάς, όλα σ’ ένα σημαδάκι τόσο δα… Κάτι δεν πάει καλά;

Κλείνει τις σελίδες που δείχνουν μόνο το «εδώ». Πάμε πάλι απ’ την αρχή. Στην
εικόνα που δείχνει το ηλιακό μας σύστημα – τους πλανήτες! – «Να ο Ήλιος! Να, ο
Κρόνος! Πού είναι η Γη; Τόσο μικρή; Είσαι σίγουρη νονά;». Μαγεμένη τον κοιτώ.
Σαστισμένη κάπως (στην αρχή) ξεκινώ κι εγώ να διαβάζω τους χάρτες, μαζί του,
για πρώτη φορά.

Ένας ένας οι πλανήτες, εννιά. Δίπλα τ’ αστέρια. Αμέτρητα. Κάπου εκεί, και η Γη
τόοοσο μικρή. Ξαπλωμένοι στο πάτωμα, ξεδιπλώνουμε τον μεγάλο, πολύχρωμο,
παγκόσμιο. Μαζί με εικόνες, χαρτιά και σχέδια, έρχονται τούμπα και οι ηλικίες
μας, συνεχώς. Μεγάλος εκείνος, εγώ μικρή. Μεγάλη εγώ, μικρός εκείνος. Δείχνω
την Ελλάδα. Το βλέμμα του δείχνει τη στιγμή ν’ απλώσουμε άλλο χάρτη, τον
ελληνικό. Έστω μακριά – θα σεργιανίσουμε αργότερα εκεί. Μιλώ για ένα ταξίδι
υπερατλαντικό, σημειώνω την αφετηρία και τον προορισμό. Εκείνος σχεδιάζει τη
διαδρομή. Από τη θάλασσα! Μισός ο γύρος του κόσμου, υγρός. Ξανά. Από αέρος,
αυτή τη φορά. Αμέτρητες βόλτες, επί χάρτου και επί πραγματικού. Η περιήγηση
μόλις τώρα ξεκινά. Με μια ερώτηση – διαπίστωση του «μικρού»: – «Ποιος τα
ζωγράφισε όλα αυτά; Γιατί, νομίζω πως δεν είναι όλα τελείως αληθινά»…