γιατί… υπάρχει η «μάχη» του τρίχορδου και του τετράχορδου μπουζουκιού;

Στις αρχές του 1956, μία παράτολμη ενέργεια του συνθέτη και δεξιοτέχνη του
μπουζουκιού Μανώλη Χιώτη έφερε μεγάλη αναστάτωση και ανατροπή στον κόσμο και
τον χώρο του ρεμπέτικου και του λαϊκού τραγουδιού. Ο Χιώτης άλλαξε τον ήχο του
μπουζουκιού – το οποίο μέχρι τότε ήταν τρίχορδο – με την πρόσθεση μιας ακόμη
χορδής, κάτι που ήταν πιο εύκολο για τους σολίστες, αλλά έδινε μια γλυκύτητα
στη λαϊκή μελωδία. Από τους εκπροσώπους της παλιάς φρουράς των μπουζουξήδων
αμφισβητήθηκε αυτή η καινοτομία τού «αριστοκράτη του λαϊκού τραγουδιού», ο
οποίος κατηγορήθηκε ότι μετέτρεψε το μπουζούκι σε… ελλειπτική κιθάρα. Δειλά
δειλά, όμως, ο Χιώτης βρήκε οπαδούς, όπως ήταν ο Μητσάκης, ο Ζαμπέτας, ο
Τατασόπουλος, ο Σταματίου και άλλοι γνωστοί μουσικοί. Αργότερα η νεώτερη γενιά
εξοικειώθηκε με το τετράχορδο και τον ήχο του, ενώ οι οπαδοί του τρίχορδου, οι
πιο «σκληροπυρηνικοί», ακολουθούν μέχρι σήμερα την παλιά σχολή και επιμένουν
ότι το μπουζούκι με τις τρεις χορδές βγάζει τον γνήσιο λαϊκό ήχο, ενώ το
τετράχορδο παίζεται πιο εύκολα και ο ήχος του είναι άνοστος.