ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όλα θα πάνε καλά…

Πείτε το έθιμο, πείτε το πρόληψη, πείτε το ρομαντισμό, πείτε το αφέλεια, πείτε
το και ψυχαναγκασμό, πείτε το ό,τι θέλετε, εγώ πάντως κάθε χρόνο, κάθε πρώτη
μέρα του χρόνου κάνω και νιώθω ό,τι θέλω να κάνω και να νιώθω και τις 364
ημέρες που θα ακολουθήσουν. Όπερ σημαίνει: δεν στενοχωριόμαστε. Δεν
παραπονιόμαστε. Δεν εκνευριζόμαστε. Περνάμε καλά. Έχουμε θετική σκέψη. Γελάμε.
Ονειρευόμαστε. Δημιουργούμε. Αγαπάμε. Θέλετε πιο συγκεκριμένα; Δεν
μιζεριάζουμε, ούτε τσακωνόμαστε επειδή ξυπνήσαμε με το κεφάλι κουδούνι ή
επειδή δεν κοιμηθήκαμε πολύ ή επειδή φάγαμε, πριν κοιμηθούμε, πέντε ώρες μέσα
στην κίνηση ή επειδή πρέπει να αφήσουμε, αφού ξυπνήσουμε, άρον-άρον το φαΐ και
τους φίλους και να πάμε στη δουλειά ή επειδή οι άλλοι γύρω δεν έχουν το ίδιο
έθιμο και κάνουν συνειδητές προσπάθειες να μας σπάσουν τα νεύρα. Όοοοχι.
Περνάμε καλά, γελάμε δυο φορές πιο εύκολα, αγαπάμε όλο τον κόσμο και δη αυτούς
που προσπαθούν να μας σπάσουν τα νεύρα γιατί είμαστε ανώτεροι άνθρωποι, και
δημιουργούμε (όσο το δυνατόν, γιατί το κεφάλι είναι ακόμα κουδούνι) και
ονειρευόμαστε (κάτι που είναι εύκολο με το κεφάλι που προανέφερα διότι
ψιλοζαλισμένος είσαι, έχεις το ακαταλόγιστο). Είναι τίποτα κατακριτέο από όλα
αυτά; Πείτε μου. Δεν είναι ευοίωνη και αξιέπαινη μια τέτοια αρχή; Ωραία. Εγώ
τότε γιατί ξύπνησα χθες, δεύτερη μέρα του χρόνου, με τη διάθεση στο ύψος του
χαλακίου της πόρτας; Και τι θα πει ο κόσμος, τη μια μέρα Μίστερ Μπιν και την
άλλη Βασιλάκης Καΐλας; Και να πρέπει κιόλας να τα γράψω όλα αυτά; Ντροπή!