γιατί… λέμε τη φράση «τάζει λαγούς με πετραχήλια»

Η φράση «τάζει λαγούς με πετραχήλια» θεωρείται πως έχει τη ρίζα της στην
τουρκοκρατούμενη Ελλάδα. Όταν, για να γίνει γάμος ή βάφτιση, έπρεπε να
πληρωθεί πρώτα ο φοροεισπράκτορας του σουλτάνου, όπως επίσης και οι παπάδες.
Σύμφωνα με το βιβλίο του Τάκη Νατσούλη «Λέξεις και φράσεις παροιμιώδεις»
(Εκδόσεις Σμυρνιωτάκη), οι τελευταίοι, οι παπάδες, εξέτρεφαν τότε στα σπίτια
τους ζώα και είχαν ιδιαίτερη προτίμηση στην εκτροφή λαγών – κάτι μάλλον
δύσκολο και ακριβό σε μια εποχή στερήσεων. Φαίνεται, όμως, πως το ποίμνιο (των
πιστών) φρόντιζε τους λαγούς των παπάδων και ήταν καλοθρεμμένοι. Έτσι προέκυψε
και το λαϊκό σχόλιο για τους… καλοθρεμμένους λαγούς των ιερέων, τους «λαγούς
με πετραχήλια» (πετραχήλι είναι, βεβαίως, το ειδικό άμφιο). Η φράση έφθασε ώς
τις μέρες μας με τη μορφή «τάζει λαγούς με πετραχήλια», με τη σημασία πως
κάποιος υπόσχεται κάτι μάλλον ακατόρθωτο, κάτι που δεν ευνοείται διόλου από
τις επικρατούσες συνθήκες.