ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η γόβα στη σχάρα

Αργά το απόγευμα ξεκίνησα να πάω σε μια γιορτή, από αυτές που μαζεύονται
παλιοί συμμαθητές και συμμαθήτριες κάθε πέντε χρόνια. Μπήκα στο αυτοκίνητο και
οδηγούσα μηχανικά, καθώς τους σκεπτόμουν κεφάτους και ευχάριστους κάθε φορά
που τους συναντούσα. Τους έφερνα στον νου μου, τον καθέναν ξεχωριστά και μετά
εμένα μαζί τους. Άλλαξα σ’ αυτό το διάστημα που πέρασε; Αγνοώντας κάποιες
ρυτίδες που εμφανίστηκαν προσφάτως, ο εαυτός μου είναι ίδιος. Ίσως, όμως, η
ιδέα μου για μένα να μην είναι ίδια με τη δική τους.

Όταν έφθασα είχε βραδιάσει. Παρκάρισα κι άνοιξα την πόρτα του αυτοκινήτου, για
να βγω. Καθώς πάτησα το πόδι μου στον δρόμο, χώθηκε το τακούνι της γόβας μου
σε μια σχάρα υπονόμου που δεν υπολόγισα. Μπερδεύτηκα, γλίστρησα κι έχασα την
ισορροπία μου. Καθώς έπεφτα, αρπάχτηκα από την ανοιχτή πόρτα του αυτοκινήτου.
Πιάστηκα άγαρμπα, χτυπώντας στο χέρι και ο πόνος μ’ έκανε ν’ αφήσω την πόρτα
κι όλο μου το σώμα βάρυνε κι έπεσε απότομα στον δρόμο, με το ένα πόδι στην
τρύπα. Κι έτσι καθώς βρισκόμουν σωριασμένη στην άσφαλτο, δεν ένιωσα τον πόνο
από το πέσιμο, παρά μόνο τη γελοιοποίηση, που με πόνεσε πολύ. Κοίταξα δεξιά,
αριστερά, μπρος, πίσω, με τρόμο, μήπως δω κάποιους να γελάνε με την πτώση μου.
Ευτυχώς, δεν περνούσε κανείς εκείνη τη στιγμή. Αυτό με ανακούφισε κι άρχισα να
μαζεύω δυνάμεις.

Κάθησα στο πεζοδρόμιο, τίναξα τα χέρια μου, έφτιαξα πρόχειρα τα μαλλιά μου και
ξέμπλεξα από τη σχάρα τη γόβα μου. Μπήκα ξανά στο αυτοκίνητο, άναψα το φως και
κοίταξα προσεκτικά τις ζημιές που είχα υποστεί. Το καλσόν, που φοβόμουνα πως
θα είχε σκιστεί, ήταν άθικτο. Σκούπισα τα παπούτσια μου μ’ ένα χαρτομάντιλο,
ξεσκόνισα τα ρούχα μου, χτένισα τα μαλλιά μου, ξανάβαλα κραγιόν και καθάρισα
πρόχειρα τα μάτια μου, που είχαν μουντζουρωθεί από δάκρυα, που δεν είχα
καταλάβει πότε κύλησαν.

Βγήκα προσεκτικά από το αυτοκίνητο. Περπατούσα δύσκολα. Το σώμα μου, το πόδι
μου και τα χέρια μου πονούσαν. Αλλά όταν έφθασα, χτύπησα την πόρτα γελαστή
χωρίς να σκέπτομαι τον πόνο, αφού τίποτα εξωτερικό δεν θα τον φανέρωνε.