Διαστάσεις Το όραμα των Τουρκοκυπρίων

«Το 1974, στη διάρκεια των συγκρούσεων, έχασα τον πατέρα μου, τη γη μου, το
σπίτι μου. Αν δεν βρεθεί λύση, θα χάσω και τον γιο μου, που θα αναγκαστεί να
μεταναστεύσει για να βρει δουλειά».

«Ενωμένη Κύπρος»: 30.000 άνθρωποι διαδήλωσαν χθες στην κατεχόμενη Λευκωσία υπέρ του σχεδίου Ανάν και της Ευρώπης

Αυτή η κουβέντα του Μπεκίρ Αζγκίν, καθηγητή στο πανεπιστήμιο της ανατολικής
Μεσογείου στη Λευκωσία, κρύβει όλο το δράμα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι
Τουρκοκύπριοι. Προδομένοι από τον ηγέτη τους, έναν «άνθρωπο του Ψυχρού Πολέμου
που υπερασπίζεται πάνω απ’όλα τα συμφέροντά του, άρα το στάτους κβο» – όπως
λέει ο δήμαρχος του κατεχόμενου τμήματος της Λευκωσίας Κουτλάι Ερκ –
εγκαταλελειμμένοι από την Τουρκία, οι Τουρκοκύπριοι ξεσηκώνονται διεκδικώντας
ένα αξιοπρεπές μέλλον για τους ίδιους και τα παιδιά τους. Στις 27 Νοεμβρίου
είχαν κατεβεί στους δρόμους 25.000 άνθρωποι. Χθες κατέβηκαν ακόμη
περισσότεροι. «Η Κύπρος μπήκε στον δρόμο της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Είναι στο χέρι μας να τη συναντήσουμε και να ανοίξουμε μια καινούργια σελίδα
της ιστορίας μας», λέει στη Μοντ ο Αρί Ερέλ, νέος πρόεδρος του
Εμπορικού Επιμελητηρίου της βόρειας Κύπρου, που αγωνίζεται για τη συμφιλίωση
ανάμεσα στις δύο κοινότητες.

Οι διαδηλωτές γνωρίζουν ότι το σχέδιο Ανάν είναι η τελευταία τους ελπίδα να
ξεφύγουν από τη φτώχεια και τη μετανάστευση. Άλλωστε συνέβαλαν στην
προετοιμασία του. Την περασμένη άνοιξη, 92 ενώσεις και συνδικάτα στην
κατεχόμενη Κύπρο συγκρότησαν την ομάδα «Κοινό Όραμα» και διατύπωσαν
συγκεκριμένες προτάσεις για μια πολιτική λύση. «Είναι οι προτάσεις που
περιλαμβάνει το σχέδιο Ανάν», λέει ο Ερέλ. Οι Τουρκοκύπριοι δεν έχουν όμως
απέναντί τους μόνο έναν άνθρωπο του παρελθόντος, τον Ραούφ Ντενκτάς, αλλά και
την Τουρκία του derin devlet, του «βαθέος κράτους», μια τριγωνική συμμαχία
ανάμεσα σε πολιτικούς, δυνάμεις ασφαλείας και μαφιόζικα κυκλώματα, που
εξακολουθεί να ελέγχει τα πράγματα στην Άγκυρα. Αυτήν ακριβώς την Τουρκία του
σκότους, του φανατισμού και της αδιαλλαξίας εκπροσωπεί ο κατοχικός ηγέτης.

Ο στρατός αποτελεί το κυριότερο εμπόδιο για τον σεβασμό των κριτηρίων της
Κοπεγχάγης, σημειώνει ο ιστορικός Χαμίτ Μποζαρσλάν, που διευθύνει το
ινστιτούτο μελετών του Ισλάμ, στο Παρίσι. Οι στρατιωτικοί δεν έχουν δεχθεί
πραγματικές μεταρρυθμίσεις σε οποιοδήποτε σημαντικό θέμα, συμπεριλαμβανομένου
του Κυπριακού. Στις συνθήκες αυτές, η αδράνεια και ο υπερσυντηρητισμός
μετατρέπονται σε πολιτικό πόρο, από τον οποίο αποκομίζουν οφέλη οι
στρατιωτικοί και ένα μέρος του κατεστημένου και της «ιντελιγκέντσιας», η οποία
φοβάται τους ισλαμιστές αλλά δεν μπορεί και να εγκαταλείψει το ισλάμ,
φλερτάρει με τη Δύση αλλά ταυτόχρονα απεχθάνεται το δυτικό πολιτικό μοντέλο.

Το κόμμα του Ταγίπ Ερντογάν αντιπροσωπεύει την απόρριψη της απάθειας, αλλά και
την αδυναμία να έλθει σε ρήξη μαζί της. Η αντίδραση κρατά γερά. Ένας δρόμος
υπάρχει για να πάψει ο στρατός να ελέγχει και να εποπτεύει την πολιτική ζωή
της Τουρκίας: η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.