ΚΑΡΥΟΦΥΛΛΙΑ ΚΑΡΑΜΠΕΤΗ «Δεν θέλω να μπω στον χώρο των “τεράτων”»

«Όνειρό μου είναι να έβρισκα έναν χώρο εναλλακτικό, στον οποίο να κάνω παραστάσεις ανατρεπτικές. Και, πρώτα – πρώτα, διαφορετικές ως προς τη σχέση κοινού – θεατή», λέει η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη

Φέτος, «τυπικά», η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη δεν κάνει θέατρο. Έκανε, για δύο
μόνον παραστάσεις, τον Σεπτέμβριο, στο πλαίσιο του προγράμματος μονολόγων της
Πολιτιστικής Ολυμπιάδας και σε σκηνοθεσία Μάγιας Λυμπεροπούλου το δίπτυχο «Έμα
Μπ., χήρα Ιοκάστη» του Αλμπέρτο Σαβίνιο και «Κλυταιμνήστρα ή Το έγκλημα» της
Μαργκερίτ Γιουρσενάρ. Άστραψε όσο ποτέ το τάλαντό της.

Και μετά επέστρεψε στην τηλεόραση, μετά τέσσερα χρόνια απουσίας, για την –
καθ’ όλα αξιοπρεπή – σειρά τής ΕΤ1 «Ασθενείς και οδοιπόροι», από το ομώνυμο
μυθιστόρημα του Γιώργου Θεοτοκά σε σενάριο Γιάννη Τζιώτη και σκηνοθεσία
Χρήστου Παληγιαννόπουλου, στην οποία ερμηνεύει την ηθοποιό Θεανώ Γαλάτη.
Εμπνευσμένη από τη θριαμβευτική καριέρα και το τραγικό τέλος τής μεγάλης τής
ελληνικής σκηνής Ελένης Παπαδάκη.

«Έτσι έπρεπε να γίνει. Οι απαιτήσεις του ρόλου της Γαλάτη ήταν πάρα πολύ
μεγάλες. Δουλεύω στο πλατό, σχεδόν καθημερινά, γύρω στις έντεκα ώρες. Οπότε
ούτε χρόνος μου έμενε ούτε ενέργεια για να κάνω πρόβες και παράσταση».

Γιατί απείχατε από την τηλεόραση τόσα χρόνια; Οι συνθήκες σάς απομάκρυναν ή
δεν βρίσκατε τον κατάλληλο ρόλο;

«Τηλεόραση, θέλω να κάνω. Που να έχει, βέβαια, συνθήκες κινηματογραφικής
παραγωγής. Και θα κάνω εφόσον εξακολουθήσουν να δίνονται τέτοιες ευκαιρίες…
Απλώς, αυτό το διάστημα, ανάμεσα στα έξι – επτά σενάρια που μου στέλνονται
κάθε χρόνο, δεν είχα μια πραγματικά σημαντική πρόταση που να καλύπτει όλες μου
τις απαιτήσεις. Οι οποίες ξεκινούν από το σενάριο – δεν με ενδιαφέρουν
διάλογοι που είναι υποτιμητικό και για το θεατή και για σένα ως καλλιτέχνη να
τους εκφέρεις. Διαφωνώ πλήρως με την άποψη “εγώ κάνω καλό θέατρο, δεν
πειράζει, ας είναι πιο ευτελής η τηλεόραση που παίζω”. Τα αντιμετωπίζω και τα
δύο, όπως και τον κινηματογράφο, με το ίδιο αυστηρό κριτήριο. Η τηλεόραση,
εξάλλου, είναι πολύ πιο μαζικό μέσο. Μας βλέπει πολύ περισσότερος κόσμος. Άρα
και η ευθύνη μας είναι μεγαλύτερη. Δεν επιτρέπεται να συμμετέχουμε στον
υποβιβασμό του πνευματικού επιπέδου του λαού μας».

Μα να τα λέτε αυτά σήμερα, δεν ηχούν ως ουτοπία και ως «πασέ»; Σαν να μην
έχετε επαφή με τη γύρω μας πραγματικότητα…

«Τα λέω με πλήρη επίγνωση σε ποιο χώρο βρίσκομαι και πώς έχουν τα πράγματα
γύρω μας. Απλώς πιστεύω ότι κάποιοι άνθρωποι που είναι πιο συνειδητοποιημένοι
οφείλουν να είναι εστίες αντίστασης στις… “γενικές εκπτώσεις”. Να μην
ενδίδουμε! Ακόμα κι αν είναι εις βάρος των οικονομικών μας. Δεν είναι εύκολη η
επιλογή αυτή. Το αντίθετο… Αλλά είναι θέμα χαρακτήρα. Μια ζωή δεν έκανα
συμβιβασμούς. Γιατί να κάνω τώρα;»

Οι συνθήκες σάς επιτρέπουν να είστε τόσο απαιτητική;

«Δεν το επιτρέπουν. Τα πράγματα είναι κάθε χρόνο και πιο δύσκολα. Υπάρχει μια
οικονομική κρίση. Υπάρχει ανεργία. Αλλά δεν θέλω να μπω σ’ αυτόν τον χώρο των
“τεράτων”. Προτιμώ να μένω απ’ έξω. Για να τα ‘χω καλά με τον εαυτό μου. Με τη
συνείδησή μου. Και ελπίζω ότι, μια φορά στις τόσες, κάτι θα γίνεται. Όπως και
έγινε φέτος».

Είναι πιο χαλαρή από άλλοτε που έχουμε μιλήσει. Και πάντα όμορφη. Εντυπωσιακά
όμορφη. Ο Κώστας, ο δεκαοκτάχρονος σερβιτόρος του καφενείου που καθόμαστε,
αναστενάζει…

Κάποια στιγμή ξεκινήσατε με παραγωγό τον Γιώργο Κυπραίο δική σας δουλειά.
Ποιος είναι ο γνώμονας στις επιλογές σας;

«Έπειτα από όλη αυτή τη θητεία σε κλασικούς ρόλους, είχα την ανάγκη να
συνεργαστώ με έναν παραγωγό ελπίζοντας σε κάποιες καλύτερες απολαβές. Τα έργα
που θέλησα να παρουσιάσω στο κοινό, προτίμησα να είναι σύγχρονα και άπαιχτα
στην Ελλάδα. Για να μοιραστεί ο κόσμος τον σημερινό προβληματισμό και να
δοκιμαστώ κι εγώ σε έναν πιο μοντέρνο τρόπο γραφής, με τον οποίο δεν είχα
καμία τριβή εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων».

Τα σχέδιά της; Οι μονόλογοι θα έχουν συνέχεια. Και το καλοκαίρι θα συνεργαστεί
με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Θα κάνει την Ηλέκτρα στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη
σε σκηνοθεσία του Θέμη Μουμουλίδη.

Στην κόψη του ξυραφιού

«Η Θεανώ Γαλάτη» (σ.σ.: μιλάει για τον ρόλο της στη σειρά «Ασθενείς και
οδοιπόροι») «δεν είναι η Ελένη Παπαδάκη. Ο Γιώργος Θεοτοκάς στο βιβλίο του
σκόπιμα παραλλάσσει τα ιστορικά στοιχεία. Οι αναγνώστες του βιβλίου, όπως και
οι θεατές της σειράς που ξέρουν ποια ήταν η Παπαδάκη, θα την αναγνωρίσουν ως
αφετηρία και έμπνευση του ρόλου, αλλά ο ρόλος δεν είναι η Παπαδάκη. Αυτό σε
μένα δίνει ελευθερία. Γιατί δεν ερμηνεύω την Παπαδάκη αυτή καθεαυτή. Βέβαια,
σαφώς και ανέτρεξα στο υλικό που αφορά την Παπαδάκη και ειδικά στο πολύ
πλούσιο υλικό αυτής της υπέροχης βιογραφίας της από τον Πολύβιο Μαρσάν για να
αντλήσω στοιχεία.

Ο ρόλος όμως μού δίνει την ευκαιρία να παίξω κάποια κομμάτια ρόλων που άλλους
έπαιξε εκείνη και άλλους όχι. Παίζω Σαλώμη, Αντιγόνη, Λαίδη Μάκβεθ, Ερσίλια
Ντρέι από το «Να ντύσουμε τους γυμνούς» του Πιραντέλο, «Η βεντάλια της λαίδης
Ουίντερμιρ» του Όσκαρ Ουάιλντ, Κασσάνδρα από την «Ορέστεια»…

Το θέατρο, βέβαια, είναι δύσκολο να μεταφερθεί στην τηλεόραση βιντεοσκοπημένο.
Δεν σηκώνει τη μεγέθυνση. Εδώ που έπρεπε να συνδυάσω και μια αντίληψη για το
θέατρο παλιότερη – του Μεσοπολέμου και της Κατοχής – η δυσκολία ήταν ακόμα
μεγαλύτερη. Προσπάθησα να βρω μια χρυσή τομή και να ακροβατήσω στην κόψη του ξυραφιού».

«Ζω το σήμερα»

Δεν έχετε παντρευτεί, δεν έχετε κάνει παιδί… Σας καλύπτει η δουλειά σας;

Γελάει. «Δεν κάνω σχέδια μακροπρόθεσμα. Η ζωή μας είναι τόσο ρευστή… Μου
αρέσει να ζω το σήμερα και να ενεργώ σύμφωνα με το πώς νιώθω τώρα. Ο γάμος
είναι ένας θεσμός στον οποίο δεν πίστεψα ποτέ. Τον θεωρώ κοινωνική σύμβαση. Η
στάση μου απέναντι σ’ αυτό το θέμα ήταν: ερωτικές σχέσεις δυνατές,
ουσιαστικές, όμορφες, που με προχώρησαν ως άνθρωπο, που κι αυτές, βέβαια,
είχαν τη σκοτεινή πλευρά τους αλλά τελείωσαν χωρίς διαζύγια και τα σχετικά.
Καλά κι ωραία. Και με τους ανθρώπους με τους οποίους συνδέθηκα παραμείναμε
φίλοι.

Όσο για τα παιδιά, δεν ήταν στις προτεραιότητές μου. Δεν ήταν η δουλειά που με
εμπόδισε. Απλώς ποτέ δεν αισθάνθηκα έτοιμη να κάνω αυτό το βήμα. Δεν έχω
μετανιώσει όμως – προς το παρόν τουλάχιστον. Αλλά την αγάπη τη βιώνω. Έστω και
με άλλες μορφές».