Από το τζόγκινγκ στον μαραθώνιο

Η υπόθεση «διαδοχή του Σημίτη» – που είχε θεωρηθεί από κάποιους
εσωκομματικούς αντιπάλους του Πρωθυπουργού ως «κούρσα ταχύτητας» το ’96 – έχει
μετατραπεί, με τα χρόνια, σε μαραθώνιο. Και ο μόνος από το ΠΑΣΟΚ που
εξακολουθεί να φροντίζει την φυσική του κατάσταση είναι ο κ. Γ. Παπανδρέου…

Με τις μετοχές του για άλλη μια φορά σε εκρηκτική άνοδο – ύστερα από την
καθαρή ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση – ο υπουργός Εξωτερικών
κινδυνεύει μεσοπρόθεσμα να αρχίσει να θεωρείται ως… φούσκα. Η τελευταία
δήλωση του κ. Σημίτη, που… απείλησε να υπογράψει ώς και δήλωση του νόμου 105
ότι δεν σκέπτεται καν την αποχώρηση έπειτα από τη λήξη της ελληνικής
προεδρίας, τον Ιούνιο του 2003, έδωσε το σήμα στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ – όπου
γνωρίζουν να οσφραίνονται τις διαθέσεις και τις φιλοδοξίες: To ΠΑΣΟΚ θα πάει
λοιπόν στις εκλογές με τον κ. Σημίτη – κι αν τις κερδίσει; Μήπως κάποιοι σαν
τον κ. Παπανδρέου… καούν στο ζέσταμα;

Ψύχραιμοι. Στο επιτελείο του κ. Παπανδρέου, πάντως, επικρατεί
ψυχραιμία: Ο υπουργός δεν έχει ούτε χρόνο – αλλά ούτε και διάθεση, όπως
βεβαιώνουν όσοι εργάζονται δίπλα του – να ασχοληθεί με τα μελλούμενα στο
εσωτερικό. «Ούτως ή άλλως, με το να μην ασχολείται έχει φτάσει στην κορυφή των
δημοσκοπήσεων», είναι το συνηθισμένο σχόλιο στον «κύκλο του ΥΠΕΞ».

Ο κ. Παπανδρέου πάντως, ασχολείται ιδιαίτερα τις τελευταίες ημέρες με στόχο να
αποδείξει – για άλλη μία φορά – ότι η ελληνική πλευρά δεν παριστάνει απλώς το
«καλό παιδί», αλλά έχει και κάθε συμφέρον να συνεχίσει να επιδιώκει τη λύση
του Κυπριακού και ύστερα από την ένταξη της Μεγαλονήσου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το βλέμμα στην Τουρκία. Παράλληλα, στο υπουργείο Εξωτερικών
παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στην Άγκυρα – αντιλαμβανόμενοι ότι τα βουβάλια
έχουν αρχίσει να τσακώνονται στο βάλτο: Η μάχη εξουσίας στην κορυφή της
πυραμίδας της εξουσίας θα συνεχιστεί – το επεισόδιο του βέτο Σεζέρ στην
πρωθυπουργοποίηση Ερντογάν μάλλον ήταν μόνον η αρχή. Στις συσκέψεις που
γίνονται στο ΥΠΕΞ, εκφράζεται πλέον η εκτίμηση ότι για τους επόμενους μήνες
μπαίνουμε σε μία φάση «χαμηλών προσδοκιών» στα ελληνοτουρκικά.

Το «φοβερό τρίλεπτο». Ωστόσο, στο επιτελείο του κ. Παπανδρέου γίνονται
συζητήσεις και για τα… ελληνοελληνικά: Οι συνεργάτες του υπουργού σημειώνουν
με κάθε τρόπο την απόλυτη στήριξη που προσέφεραν όλο το τελευταίο διάστημα τα
κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ «στην πολιτική του Γιώργου» – και τώρα πια, που η
ένταξη της Κύπρου είναι γεγονός, αρκούνται απλώς να υπενθυμίσουν εκείνο το
«φοβερό τρίλεπτο» στο Εκτελεστικό Γραφείο, όταν (απόντος του κ. Σημίτη) οι
πάντες είχαν σπεύσει να συμβάλουν στο «στόλισμα» του κ. Παπανδρέου!

Οι «πατριώτες». Η Κοπεγχάγη άλλαξε πολλά και στο εσωτερικό του
κυβερνώντος κόμματος: Η oμάδα των «πατριωτών», τους οποίους λοιδορεί σε κάθε
ευκαιρία ο κ. Σημίτης, έχει αποφύγει – με την εξαίρεση των κ.κ. Θ. Πάγκαλου
και Γερ. Αρσένη, που διαφώνησαν πολιτικά, ο καθένας με τα επιχειρήματά του, με
την τακτική της κυβέρνησης – να θίξει τον κ. Παπανδρέου. «Στον Γιώργο χρωστά
το ΠΑΣΟΚ την ενότητά του, τα τελευταία χρόνια», είναι ένα ντε προφούντις
σχόλιο που ακούγεται ψιθυριστά από τους συνεργάτες του υπουργού, οι οποίοι
ενίοτε δεν μπορούν να κρύψουν ότι διαφωνούν μεν με τους «πατριώτες» της
Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν πρόκειται και να δημοσιοποιήσουν
ποτέ κάτι τέτοιο, μιας και ο κ. Παπανδρέου ευτύχησε να είναι ο πρώτος υπουργός
Εξωτερικών του ΠΑΣΟΚ που δεν έχει απέναντί του την «σκληροτράχηλη» για άλλους
εσωκομματική αντιπολίτευση.

Πρακτική Πάγκαλου. Ο υπουργός Εξωτερικών – από τον Φεβρουάριο του ’99,
όταν ανέλαβε το υπουργείο μέσα στη δίνη της «κρίσης Οτζαλάν» – υιοθέτησε μία
πολιτική πρακτική του προκατόχου του, κ. Θ. Πάγκαλου, η οποία όμως τον οδήγησε
σε εντελώς διαφορετικούς δρόμους: Και οι δύο αρνήθηκαν το «πρότυπο Παπούλια»,
όπου ο υπουργός Εξωτερικών λειτουργούσε στην ουσία ως «ειδικός απεσταλμένος»
του Πρωθυπουργού, και προσπάθησαν «να πάρουν πάνω τους» τα κρίσιμα εθνικά
θέματα, με πρώτο το ελληνοτουρκικό.

Η πορεία του κ. Θ. Πάγκαλου σταμάτησε στο Ναϊρόμπι, με τη σύλληψη του ηγέτη
του ΡΚΚ – λίγες ημέρες αργότερα, ο κ. Παπανδρέου, τον οποίον ο Ελευσίνιος
πολιτικός θεωρούσε κάπως σαν «μικρό αδελφό του» (τα σχετικά συναισθήματα
πρέπει να γίνουν αντιληπτά, λαμβανομένου υπόψη ότι μιλούμε για τον κ. Θ.
Πάγκαλο…), έκανε την «αδελφοκτονία» του, αλλάζοντας άρδην την εξωτερική
πολιτική.

Το μυστικό της επιτυχίας. Πώς είναι σήμερα οι σχέσεις τους; Δημοσίως, η
κόντρα δεν έχει λήξει – αλλά στο υπουργείο Εξωτερικών υπάρχουν αρκετοί που
λένε σοβαρά – σοβαρά ότι εκείνα που χωρίζουν τους δύο άνδρες είναι λιγότερα
από εκείνα που τους ενώνουν. Ίσως αυτό να είναι και το μυστικό της επιτυχίας
του κ. Γ. Παπανδρέου – ακόμα και οι εχθροί του δεν μπορούν να αποφύγουν τη
φιλία του!