«Εγώ συντόνιζα την επιχείρηση από τη στεριά»

Το τέλος της οδύσσειας. Τυλιγμένοι με κουβέρτες, τα ρούχα και τα παπούτσια τους να στεγνώνουν, οι λαθρομετανάστες περνούν τις πρώτες ώρες σε ελληνικό έδαφος

«Εγώ ήμουν έξω, στη στεριά, και συντόνιζα την επιχείρηση με κινητό,
κιάλια για τη νύκτα και έναν ανιχνευτή ραδιοσυχνοτήτων για να ελέγχω τις
κινήσεις του Λιμενικού. Το σχέδιο ήταν να πιάσει το σκάφος Μαντούδι, σε μια
αμμώδη παραλία και να ξεφορτώσει τους λαθραίους. Εκεί περίμεναν δύο φορτηγά.
Θα τους φορτώναμε μέσα και θα τους πηγαίναμε σε μια αποθήκη στα Οινόφυτα και
από εκεί θα τους κατεβάζαμε σε λίγες μέρες στην Αθήνα. Τα πράγματα όμως πήγαν
στραβά γιατί δεν υπολογίσαμε καλά τον καιρό, αλλά και επειδή ο καπετάνιος που
αφήσαμε στο φουσκωτό ήταν άπειρος».

Ο Δ.Μ. ήταν ένας από τους δουλεμπόρους που οργάνωσε τη μεταφορά
λαθρομεταναστών με το σκάφος που βυθίστηκε χθες στο Μαντούδι της Εύβοιας και
είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο ενός λαθρομετανάστη. Μετά το ναυάγιο κατέφυγε σε
ορεινή περιοχή της Εύβοιας για να γλιτώσει τη σύλληψη.

«Φορτώσαμε 70 στη Χίο»

Ύστερα από την τηλεφωνική συνομιλία μαζί του επικοινωνήσαμε με τις αρμόδιες
λιμενικές αρχές, που επιβεβαίωσαν όλες τις πληροφορίες που μας έδωσε. «Τους
λαθραίους τούς φορτώσαμε σε μια παραλία απέναντι από τη Χίο. Το σκάφος έπαιρνε
μέχρι εκατό άτομα, αλλά βάλαμε περίπου εβδομήντα γιατί δεν μπορούσαμε να
περιμένουμε πολύ στην Τουρκία. Ξέραμε για την αλλαγή του καιρού και
προσπαθήσαμε να φύγουμε έστω και με λιγότερα άτομα φορτωμένοι, για να
γλιτώσουμε τα Μπωφόρ. Τελικά την πατήσαμε.

Στις 8 το απόγευμα με πήραν οι δικοί μου τηλέφωνο από Τουρκία, απέναντι από τη
Χίο, ότι όλα ήταν εντάξει και ήταν έτοιμοι να ξεκινήσουν. Οι Τούρκοι
συνεργάτες μάς έφεραν καμιά εβδομηνταριά Κούρδους, Ιρακινούς και Αφγανούς που
τους είχαν μαζεμένους σε αποθήκες σε Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Αϊβαλί. Ο
καιρός ήταν καλός 3 με 4 Μπωφόρ και με την πρόγνωση του καιρού που είχα πάρει,
φαινόταν ότι όλα θα πήγαιναν καλά. Το πρόγραμμα έλεγε ότι θα έφταναν στο
Μαντούδι περίπου τρεις με τέσσερις το πρωί.

«Γύρισε ο καιρός»

Γύρισε όμως ο καιρός λίγο έξω από την Εύβοια σε βορειανατολικό άνεμο με κάτι
κύματα θεόρατα και άρχισε να ζορίζει η κατάσταση.

Το σκάφος δεν το φοβόμουν, όσο φοβόμουν τον καπετάνιο. Ήταν ένα φουσκωτό
μήκους 14 μέτρων, το οποίο ανήκε σε μια ιταλική ομάδα που έκανε κοντραμπάντο
τσιγάρων, αλλά περνούσε και μελαχρινούς στην Ιταλία από την Ελλάδα. Παλιότερα
ανήκε σε Έλληνα επιχειρηματία απ’ όσο ξέρω, που όμως το πούλησε στους Ιταλούς.
Εμείς το νοικιάσαμε από τους Ιταλούς γι’ αυτή την περίοδο, γιατί ήταν ένα πολύ
καλό σκάφος, που μπορούσε να πάρει καλό φορτίο, ήταν φορτωμένο με πέντε
διακοσοπενηντάρες μηχανές και από καιρό δεν χαμπάριζε τίποτα. Ακόμη και με
δέκα Μπωφόρ πήγαινε άνετα. Βαρυφορτωμένο έκανε το Τουρκία – Ελλάδα σε λιγότερο
από πέντε ώρες».

«Ποσοστό στους Ιταλούς»

«Από κάθε λαθρομετανάστη εμείς παίρναμε 1.100 δολάρια για τη μεταφορά από
Τουρκία στην Ελλάδα και από αυτά δίναμε ένα ποσοστό στους Ιταλούς, ας πούμε
σαν ενοίκιο για το σκάφος.

Όταν με ειδοποίησαν από το σκάφος ότι τους έπιασε ο γρέγος (βορειανατολικός
άνεμος) με 7- 8 Μπωφόρ να χτυπούν το σκάφος και να το πηγαίνουν σαν
καρυδότσουφλο, προσπάθησα να βρω μια άλλη παραλία για να ξεφορτώσουν τους
λαθραίους. Στο μεταξύ τα φορτηγά αναγκαστήκαμε να τα διώξουμε, γιατί το σκάφος
αργούσε να έρθει, έπιανε να ξημερώνει και σίγουρα θα μας έπαιρναν χαμπάρι οι
λιμενικοί. Αποφασίσαμε, λοιπόν, ότι δεν θα τους πηγαίναμε στα Οινόφυτα στην
αποθήκη που συνήθως μεταφέραμε τους λαθραίους όταν πιάναμε Εύβοια, αλλά θα
βάζαμε μπροστά το εναλλακτικό σχέδιο που έχουμε για τέτοιες περιπτώσεις. Το
σχέδιο λοιπόν ήταν να τους βγάλουμε με κάποιο τρόπο στη στεριά και το σκάφος
να εξαφανιστεί.

«θα αργούσαν τα λεφτά»

Εντάξει, θα τους έπιαναν οι λιμενικοί τους λαθραίους, θα τους έβαζαν μέσα,
αλλά σε καμιά δεκαπενταριά μέρες, με τους νόμους που έχουμε στην Ελλάδα, οι
λαθραίοι θα ήταν έξω. Το μοναδικό πρόβλημα ήταν ότι θα αργούσαμε λίγο να
πάρουμε τα λεφτά μας.

Εγώ τους έδινα οδηγίες από τη στεριά και προσπαθούσα να οδηγήσω τον καπετάνιο
στην παραλία που είχαμε συμφωνήσει. Του είπα να βρει ένα μικρό απάγκιο, έναν
μικρό όρμο που να μην τους πιάνει ο αέρας, αλλά κατάλαβα ότι δεν σκάμπαζε πολύ
από θάλασσα. Τον οδήγησα σε έναν μικρό κόλπο, τις Πέτρες (Κυμάσι).

«Έκανε λάθος χειρισμό»

Εκεί έκανε λάθος χειρισμό, χτύπησε με την πλώρη πάνω σε βράχο και άνοιξε το
σκάφος. Οι λαθραίοι αναγκαστικά πήδηξαν στο νερό για να σωθούν. Δεν τους
πέταξε κανείς στη θάλασσα. Ίσα ίσα, ο καπετάνιος προσπάθησε να το φέρει όσο
πιο κοντά γινόταν για να μην υπάρξουν πολλά θύματα, γιατί σχεδόν κανείς από
τους λαθραίους δεν ξέρει κολύμπι».

Αυτό που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι σε περιπτώσεις που οι λαθρομετανάστες
χάσουν τη ζωή τους πριν από τη μεταφορά τους στο συμφωνημένο μέρος, οι
δουλέμποροι δεν πληρώνονται, συνεπώς ο ζήλος των δουλεμπόρων δεν είναι να μη
χαθεί ανθρώπινη ζωή, όσο να μη χαθούν τα 1.100 δολάρια που αντιστοιχούν σε
κάθε λαθρομετανάστη.

«Δεν ήταν δικό μας»

«Όταν είδα τι έπαθε το σκάφος, έφυγα σφαιράτος. Σε αυτές τις περιπτώσεις
ισχύει το όποιος πρόλαβε, πρόλαβε. Οι άλλοι στη φυλακή. Από τους δικούς μας
που ήταν πάνω στο σκάφος, νομίζω ότι έπιασαν δύο Έλληνες και έναν Αιγύπτιο.
Ένας ακόμη που ήταν πάνω στο σκάφος κατάφερε να το σκάσει και νομίζω ότι και
μερικοί λαθραίοι, περίπου 5-6, κατάφεραν να βγουν στην παραλία προτού έρθουν
οι λιμενικοί. Το σκάφος που χτύπησε στην ξέρα στη Χιλιαδού δεν είχε καμία
σχέση με εμάς. Δεν γνωρίζαμε καν ότι υπήρχε άλλο δουλεμπορικό κοντά μας. Οι
λιμενικοί προσπάθησαν να συνδυάσουν τις δύο περιπτώσεις, αλλά η μια περίπτωση
δεν έχει καμιά σχέση με την άλλη.

Αντίθετα, ακολουθούσε ένα άλλο δικό μας ταχύπλοο με λαθραίους, το οποίο όμως
το γυρίσαμε πίσω όταν στράβωσε η δουλειά στην Εύβοια. Τον χειμώνα πάντα
υπάρχει το ρίσκο να γίνουν τέτοια πράγματα, αλλά όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα.
Κάθε δουλειά έχει και τις δικές της δυσκολίες».

Γιατί αποφάσισε να μιλήσει; «Είμαι σοκαρισμένος. Αναγκάστηκα να το κάνω αυτό
γιατί μόλις βγήκα από τη φυλακή και μόνο οι παράνομοι ενδιαφέρθηκαν να μου
δώσουν δουλειά. Όμως όταν είδα τον κόσμο να χάνεται στα κύματα, και άκουσα τις
κραυγές και τα ουρλιαχτά τους για βοήθεια, είπα σώσε τώρα το τομάρι σου, αλλά
τελευταία φορά που κάνεις τον δουλέμπορο».

Ναυτιλιακά γραφεία-φαντάσματα στον Πειραιά

Το δίκτυο έχει απλώσει τα πλοκάμια του και στο λιμάνι του Πειραιά με
ναυτιλιακά γραφεία-φαντάσματα (γεμάτη είναι από τέτοια η οδός Φίλωνος) που
αναλαμβάνουν να μεταφέρουν όποιο εμπόρευμα τους ζητηθεί. Στο Αιγαίο κυριαρχεί
η μεταφορά λαθρομεταστών. Για μια «δουλειά» που συνήθως δεν υπερβαίνει τις δύο
μέρες στις τσέπες των δουλεμπόρων μπαίνουν από 4.000 έως 6.000 ευρώ (φυσικά
μιλάμε γι’ αυτούς που συλλαμβάνονται και όχι γι’ αυτούς που βρίσκονται πίσω
από τις επιχειρήσεις).

Πολύτιμος «σύμμαχος» του κυκλώματος αποτελεί η ελαστική νομοθεσία. Ενδεικτικό
είναι το γεγονός ότι από τους 124 δουλεμπόρους που συνελήφθησαν το 2000, μόνο
οι 18 έμειναν στη φυλακή. Κι αυτό συμβαίνει διότι με την ισχύουσα νομοθεσία η
δουλεμπορία θεωρείται πλημμέλημα και οι ποινές που επιβάλλουν τα δικαστήρια
δεν ξεπερνούν – κατά συγχώνευση – τα 10 χρόνια.