Οι μάρτυρες του βράχου

Το εξώφυλλο του Α’ τόμου «Μακρόνησος, ιστορικός τόπος» που κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή. Ο Θανάσης Παπαρήγας, ένας από τους τρεις ερευνητές, δεν ήταν εκεί…

Στη χθεσινή εκδήλωση στον Περισσό, παρουσιάστηκε ο πρώτος ογκώδης τόμος
για το κολαστήριο του Εμφυλίου και των «πέτρινων χρόνων» «Μακρόνησος,
ιστορικός τόπος» (Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή). Απουσίαζε ένας από τους τρεις
ερευνητές, που είχαν αναλάβει τη συγκέντρωση ανέκδοτου υλικού για τα βάσανα
της Αριστεράς.

Ο δημοσιογράφος Θανάσης Παπαρήγας, ο οποίος τραυματίσθηκε θανάσιμα σε
αυτοκινητικό δυστύχημα δεν ήταν εκεί. Τον εκπροσώπησαν οι συνεργάτες του στο
μεγάλο αυτό ερευνητικό έργο, ο υπεύθυνος του τμήματος ιστορίας του ΚΚΕ Χρήστος
Τζιτζιλώνης και ο δημοσιογράφος του «Ριζοσπάστη» Γιώργος Πετρόπουλος.

Τον τόμο επιμελήθηκε ο ιστορικός Βασίλης Λάζαρης. Και περιλαμβάνει στο
«κλείσιμό» του μία ενδιαφέρουσα αλληλογραφία ανάμεσα στη γενική γραμματέα του
ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα και στελέχη του κόμματός της με τον υπουργό – το 2000 –
Εθνικής Άμυνας Άκη Τσοχατζόπουλο και στρατιωτικούς παράγοντες, από την οποία
προκύπτει η αγωνία της Αριστεράς να βρει αυθεντικές μαρτυρίες για τη
Μακρόνησο, που έθαψε το εμφυλιοπολεμικό κράτος.

Όταν το Γενικό Επιτελείο Στρατού έστειλε – καθ’ υπόδειξιν του κ.
Τσοχατζόπουλου – όλο το υλικό, την 16τομη ιστορία του εμφυλίου πολέμου της
Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού (έκδοση 1998), στον Περισσό έμειναν εμβρόντητοι.
Όλη η τραγική ιστορία χιλιάδων ανθρώπων, που άλλοι σκοτώθηκαν, άλλοι
σακατεύτηκαν και άλλοι μαρτύρησαν, περιλαμβανόταν σε… δύο σελίδες(350-351)
του 5ου τόμου!

Στον πρόλογο της έκδοσης, η κ. Παπαρήγα δεν στέκεται σε όλα αυτά, αλλά στους
ίδιους τους τραγικούς πρωταγωνιστές: «Οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες της
Μακρονήσου δεν ήταν άνθρωποι που στις φλέβες τους κυλούσε κάποιο ιδιαίτερο
αίμα, δεν είχαν στο DNA τους κάτι το ιδιαίτερο και ξεχωριστό. Ήταν απλοί,
συνηθισμένοι, θνητοί και ευάλωτοι στις κακουχίες. Απέδειξαν, όμως, ότι ο
άνθρωπος του λαού διαθέτει απεριόριστες δυνατότητες και δυνάμεις προσφοράς και
αυτοθυσίας, όταν το αποφασίσει, όταν πρόκειται για το συμφέρον των
εργαζομένων».