ο υποψήφιος ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ «Ελάχιστες θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα»

«Ο σεισμολόγος είναι σαν τον γιατρό. Άρα, πρέπει να έχει τα ίδια εφόδια
με αυτόν: γνώσεις, συνεχή ενημέρωση, ψυχραιμία, ψυχρή λογική. Υπάρχει, όμως,
και μια βασική διαφορά. Ο γιατρός βλέπει τον ασθενή, ο σεισμολόγος ποτέ… ».
Ο σεισμολόγος κ. Γιώργος Σταυρακάκης, διευθυντής του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου
του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, είναι πολύ γνωστός σε όλους μας. Κρεμόμαστε
από τα χείλη του κάθε φορά που ο Εγκέλαδος μας χτυπά την πόρτα. Και αυτός, με
λόγο ψύχραιμο, λιτό, περιεκτικό και κυρίως σοβαρό και μετρημένο, μας
περιγράφει την κατάσταση, όπως ακριβώς είναι. Δεν θα πει ποτέ τίποτα λιγότερο,
τίποτα περισσότερο. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο αναφέρεται και στο επάγγελμα του
σεισμολόγου. Ένα επάγγελμα που ξεφεύγει, όπως ο ίδιος επισημαίνει, από το
γνωστό παραδοσιακό τρίγωνο «μηχανικός, γιατρός, δικηγόρος».

«Πρόκειται για ένα επάγγελμα δυναμικό και σε καμία περίπτωση στατικό»,
επισημαίνει ο κ. Σταυρακάκης και εξηγεί ότι η συνεχής ενημέρωση και η
συμμετοχή σε συνέδρια είναι εξαιρετικά αναγκαία σε αυτό ειδικά το επάγγελμα,
στο οποίο η απομόνωση είναι καταστροφική, όχι μόνο για τον ίδιο τον
επιστήμονα, αλλά και για την επιστήμη και κατ’ επέκταση για τους πολίτες».

Το πρώτο χαρακτηριστικό, το οποίο πρέπει να έχει ένας νέος που επιθυμεί να
γίνει σεισμολόγος, είναι η ηρεμία, κατά τον κ. Σταυρακάκη: «Όταν μελετάς ένα
από τα πιο άγρια, αν όχι το περισσότερο άγριο στοιχείο της φύσης, έχεις ανάγκη
περισσότερο από οτιδήποτε άλλο την ηρεμία. Αν κυριαρχηθείς από τον πανικό δεν
μπορείς να εργαστείς σωστά, να εκτιμήσεις τα δεδομένα, να συνδυάσεις τις
παραμέτρους και άρα δεν μπορείς να καταλήξεις στα σωστά συμπεράσματα, τα οποία
χρειάζονται ο κόσμος και η πολιτεία τη δεδομένη στιγμή».

Το δεύτερο πράγμα που πρέπει να έχει ο μελλοντικός σεισμολόγος είναι αγάπη για
τα μαθηματικά και τη φυσική. «Αυτά τα δύο μαθήματα», επισημαίνει ο κ.
Σταυρακάκης, «είναι οι δύο βασικοί πυλώνες του σεισμολόγου. Δεν πρέπει να
είναι απλά καλός σε αυτά. Πρέπει να τα αγαπά, να τα νιώθει, να μην τα βλέπει
επιφανειακά, να “ζει” την εφαρμογή τους, να μπορεί να κατανοήσει π.χ. τη σχέση
του σεισμού με τη διαφορική εξίσωση. Αντιλαμβάνεσθε, λοιπόν, ότι για να γίνει
κάποιος σεισμολόγος πρέπει προηγουμένως να τελειώσει είτε μαθηματικός, είτε
φυσικός, είτε γεωλόγος και μετά να ακολουθήσει μεταπτυχιακό πρόγραμμα».

Ο ίδιος ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών
και στη συνέχεια έκανε εφαρμοσμένη γεωφυσική τέσσερα χρόνια στη Γερμανία και
έναν χρόνο τεχνική σεισμολογία στην Ιαπωνία. Στην επαφή του με τη σεισμολογία
καθοριστικό ρόλο έπαιξε ο αείμνηστος καθηγητής Ι. Δρακόπουλος, ο οποίος το
1975 δίδασκε το μάθημα επιλογής που λεγόταν… σεισμολογία. Μάλιστα, σε μια
χώρα γεμάτη σεισμογενή ρήγματα η σεισμολογία ήταν μάθημα επιλογής! Ευτυχώς,
τώρα πια περιλαμβάνεται στα υποχρεωτικά.

Ο σεισμολόγος μπορεί να εργαστεί, προς το παρόν, κυρίως στο Δημόσιο, δηλαδή
στο Πανεπιστήμιο και σε ερευνητικά κέντρα. Στον ιδιωτικό χώρο, στη χώρα μας,
όπως τονίζει ο κ. Σταυρακάκης, υπάρχουν από ελάχιστες έως καθόλου θέσεις
εργασίας. Η απασχόληση του σεισμολόγου στον ιδιωτικό χώρο έχει να κάνει με την
τεχνική σεισμολογία και την εφαρμογή της σε μεγάλα τεχνικά έργα. Την
εξειδίκευση αυτή μπορούν να πάρουν και πολιτικοί μηχανικοί.

«Ένας δρόμος μακρύς και δύσκολος»

Η καθημερινότητα του σεισμολόγου – όπως περιγράφει ο κ. Σταυρακάκης – μπορεί
να έχει τυπικά ένα ωράριο, αλλά πρακτικά, όπως ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί,
τα πράγματα είναι διαφορετικά, ιδιαίτερα σε μια χώρα όπως η Ελλάδα: «Ο σεισμός
δεν σε ρωτάει πότε θα γίνει. Μιλάμε βεβαίως για τους μεγάλους σεισμούς, γιατί
στη χώρα μας καταγράφονται καθημερινώς από δέκα έως δεκαπέντε μικροσεισμοί, οι
οποίοι δεν ανακοινώνονται. Στην καθημερινότητα περιλαμβάνεται εξάλλου η
παρακολούθηση της σεισμικής δραστηριότητας όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά
παγκοσμίως. Από εκεί και πέρα σαφώς υπάρχει η μελέτη και η έρευνα. Τα “πώς”
και τα “γιατί” κάθε σεισμού, η αποκρυπτογράφησή του. Υπάρχουν σεισμοί που
ακόμη μελετούμε… Με άλλα λόγια, ο σεισμολόγος είναι ένα επάγγελμα και με
επιστημονικό και με κοινωνικό χαρακτήρα, και ίσως γι’ αυτό πρέπει να ταχθείς,
να του αφιερωθείς».

Η αφιέρωση, πάντως, του κ. Σταυρακάκη στο επάγγελμά του φαίνεται – όπως ο
ίδιος σχολιάζει χαριτολογώντας – πως έχει αποτρέψει τους δύο γιους του από το
να γίνουν σεισμολόγοι…

Στα άλλα νέα παιδιά, όμως, που δεν «επηρεάζονται» αρνητικά από έναν πατέρα ή
μια μητέρα σεισμολόγο και επιθυμούν να ακολουθήσουν το επάγγελμα αυτό, ο κ.
Σταυρακάκης λέει ανεπιφύλακτα ναι, αλλά προειδοποιεί ότι «ο δρόμος είναι
μακρύς και δύσκολος».