Πρόσωπα Εργασία, όχι χαρά

Η Γιουντίτ Μάιρ, «η πιο σκληρή γυναίκα-αφεντικό της Γερμανίας», σύμφωνα με
το «Ντερ Σπίγκελ», ηγείται μιας «αντεπανάστασης» στους χώρους δουλειάς.

Γιουντίτ Μάιρ. Υποστηρίζει την επιστροφή σε μια πουριτανική προσέγγιση της εργασίας

Η 30χρονη επιχειρηματίας πρεσβεύει την επιστροφή στις παραδοσιακές γερμανικές
αξίες της πειθαρχίας και της σκληρής δουλειάς. Στην εταιρεία Mair and Others,
που διευθύνει στην Κολωνία και η οποία ασχολείται με τη διαφήμιση στο Ίντερνετ
και τον σχεδιασμό ιστοσελίδων, όλοι φορούν στολή και οι εργαζόμενοι
απαγορεύεται να κάνουν ιδιωτικά τηλεφωνήματα ή να συζητούν για προσωπικά τους
στη διάρκεια του ωραρίου τους (9 το πρωί με 6 το απόγευμα), το οποίο τηρούν με
θρησκευτική ευλάβεια. Ίδρυσε και διευθύνει την εταιρεία της εδώ και λιγότερο
από τέσσερα χρόνια και στην επικαιρότητα βρέθηκε με την έκδοση του βιβλίου της
«Schluss mit Lustig» («Τέρμα τ’ αστεία», Εκδ. Eichborn Verlag). Στις αρχές του
μήνα, έναν μήνα αφότου κυκλοφόρησε, το βιβλίο έκανε και δεύτερη έκδοση.

Κόρη καθηγητή πανεπιστημίου, η Μάιρ υποστηρίζει πως η πουριτανική προσέγγιση
στην εργασία, την οποία υιοθετεί, επέτρεψε στη Mair and Others να επιβιώσει,
όταν τα τελευταία χρόνια έχουν χρεοκοπήσει περισσότερες από τις μισές
γερμανικές εταιρείες της «νέας οικονομίας». «Η δουλειά δεν έχει καμιά σχέση με
τη διασκέδαση», τονίζει. «Άρχισα να διευθύνω την εταιρεία με βάση την αρχή
αυτή πριν από τρία χρόνια και το σύστημα μείωσε μάλλον παρά αύξησε το στρες
στη δουλειά και τη δουλειά στο σπίτι». Πεποίθησή της είναι πως διάφορες ιδέες
της μόδας, όπως το «ευέλικτο ωράριο εργασίας» και το «ομαδικό πνεύμα», θόλωσαν
τα όρια ανάμεσα στη δουλειά και την ιδιωτική ζωή, με αποτέλεσμα τον περιορισμό
της αποδοτικότητας των εταιρειών και την αύξηση της εκμετάλλευσης των
εργαζομένων τους.

Στα γραφεία της εταιρείας, η Μάιρ και οι τρεις γυναίκες συνεργάτιδές της είναι
ντυμένες με πανομοιότυπα μπλε ταγέρ. Στους τοίχους δεν υπάρχουν φωτογραφίες,
αφίσες ή ημερολόγια για να μη διασπάται η προσοχή τους. Απαγορεύεται να
παίρνουν δουλειά στο σπίτι και το ημίωρο διάλειμμα για φαγητό είναι
υποχρεωτικό. Ο «ευέλικτος χρόνος εργασίας», τονίζει, «είναι μια δικαιολογία
για να βάζεις τους ανθρώπους να δουλεύουν ώς τα μεσάνυχτα και τα
Σαββατοκύριακα. Και το “ομαδικό πνεύμα” επιτρέπει στον εργαζόμενο να πιστεύει
πως, αν δεν κάνει αυτός τη δουλειά, θα την κάνει κάποιος άλλος. Όταν
ξεκινήσαμε, διευθύναμε την εταιρεία με τη λεγόμενη “κουλ” προσέγγιση που είχαν
υιοθετήσει όλοι οι ανταγωνιστές μας», εξηγεί η Μάιρ. «Αυτό σήμαινε πως
αρχίζαμε να δουλεύουμε γύρω στο μεσημέρι και πίναμε μπίρες στο γραφείο.
Καταλήξαμε να δουλεύουμε τα περισσότερα Σαββατοκύριακα ώς αργά τη νύκτα. Στο
τέλος, και όλοι ήμασταν εξαντλημένοι και το προϊόν ήταν κακό».