ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μemo: Να χαμογελώ!

Ο υπάλληλος στο πάρκινγκ, η πωλήτρια στο ντελικατέσεν, ο περιπτεράς, ο
σερβιτόρος στο καφέ, ο «συνταξιδιώτης» στο ασανσέρ του γραφείου, έχουν τη
δύναμη να μου φτιάξουν το κέφι, ή αντίθετα να μου χαλάσουν την ημέρα.

Το μεγάλο τους ατού; Ένα απλό χαμόγελο. Αυτή η συνηθισμένη κίνηση των μυών του
προσώπου, η απαλή σύσπαση του στόματος, έχει μοναδικές ικανότητες: ανοίγει
φωτεινό ρήγμα σ’ ένα μουντό πρωινό, σπάει την ομοιομορφία του πλήθους, δίνει
προσωπική νότα σε μια ρουτινιάρικη επικοινωνία, αλλάζει άρδην τα δεδομένα…
Πόσες φορές έχετε αγοράσει ρούχα για τα οποία δεν ήσασταν πολύ σίγουροι, γιατί
τύχατε σε κάποια χαμογελαστή πωλήτρια; Ή δεν βρίσατε τον οδηγό που ερχόταν
ανάποδα στον μονόδρομο, γιατί απλώς σάς χαμογέλασε και σας ένευσε φιλικά;

Ως έθνος, όμως, δεν φαίνεται να έχουμε αυτή την παράδοση, που – έστω και σε
τυπική βάση – βρίσκει κανείς σε όλη σχεδόν την Ευρώπη. Δυστυχώς, χαρίζουμε
σπανίως το χαμόγελό μας στον διπλανό μας. Αν, λοιπόν, κάθε τέλος Δεκέμβρη
είστε, σαν και μένα, από αυτούς που γράφουν στην ατζέντα τις μεγάλες αποφάσεις
για την καινούργια χρονιά, προτείνω να γράψουμε εφέτος με κεφαλαία: «Να
χαμογελώ!».

Ναι, ξέρω. Είναι κοινότοπο, χιλιοπαιγμένο από χαζοχαρούμενους ραδιοφωνικούς
παραγωγούς και γλοιώδεις τηλεοπτικούς παρουσιαστές. Είναι, όμως, αληθινό –
πολύ αληθινό και σημαντικό.

Ξέρω επίσης ότι σε αυτή την πόλη και σε αυτή τη χώρα, πολλές φορές – τις
περισσότερες – έχει κανείς μάλλον τη διάθεση να κάνει φόνο, παρά να
χαμογελάσει στον (συμπάσχοντα) συμπολίτη του. Ξέρω, τέλος, ότι δεν είναι καλή
εποχή γενικώς. Για την ακρίβεια, είναι πολύ κακή…

Παρ’ όλα αυτά – και γι’ αυτά – ας βάλουμε στη ζωή μας ένα γοητευτικό χαμόγελο,
ένα χαριτωμένο μειδίαμα έστω. Ας κάνουμε τους κατσούφηδες μια απορριπτέα
μειονότητα στην καθημερινότητά μας. Οι επιστήμονες το έχουν άλλωστε ήδη
αποδείξει. Το γέλιο και η αισιοδοξία προσθέτουν στη ζωή μας οκτώ ολόκληρα
χρόνια! Ας ξεκινήσουμε, δηλαδή, (με χαμόγελο) το 2003 σαν να ήταν ηλικιακά
το… 1995!