Ελπίζει σε αλλαγή η Τουρκία

Ένα άνευ προηγουμένου παρασκήνιο διεξάγονταν χθες όλη νύχτα γύρω από το Κυπριακό και την ημερομηνία που φιλοδοξούσε να λάβει η Τουρκία στην Κοπεγχάγη. Στη φωτό, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Τζακ Στρόου ενώ συνομιλεί με τον Γ. Παπανδρέου

Σε μια πρώτη αντίδραση από την πλευρά της Τουρκίας, ο Ομέρ Τσελίκ, δεξί
χέρι του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και στενός πολιτικός του σύμβουλος, δήλωσε ότι
η απόφαση της Ε.Ε. (να εξεταστεί η υποψηφιότητα της Τουρκίας τον Δεκέμβριο του
2004 και ακολούθως να αρχίσουν ενταξιακές διαπραγματεύσεις, αν ανταποκρίνεται
στα πολιτικά κριτήρια), είναι καλοπροαίρετη και η ημερομηνία δεν είναι
μακρινή. Άφησε όμως να εννοηθεί ότι ο Ερντογάν ελπίζει σε καλύτερους όρους για
την πλευρά του στις αυριανές συνομιλίες με Ευρωπαίους ηγέτες. «Εκτιμήσαμε την
απόφαση ως καλοπροαίρετη. Δεν είναι μακρινή η ημερομηνία, ούτε κακή απόφαση.
Μπορεί να θεωρηθεί προσωρινή και είναι ελαστική, ενώ παραμένει πιθανό να
αλλάξει αύριο», τόνισε ο κ. Τσελίκ διευκρινίζοντας ωστόσο ότι η απόφαση αυτή
«δεν ήταν αυτό που περιμέναμε».

Παζάρι και απειλές

Το «παζάρι» για το Κυπριακό που έγινε στην Κοπεγχάγη έχει στην απέναντι πλευρά
τον κ. Ερντογάν και τον κ. Γκιουλ που επέμεναν στη σύνδεση της ημερομηνίας
έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με τη στάση τους στο
Κυπριακό. Και απειλούσαν ευθέως τους «15» πως αν δεν λάβουν ικανοποιητική
ημερομηνία, θα… αποχωρήσουν από την Κοπεγχάγη και θα επανεξετάσουν τη σχέση
τους με την Ένωση.

Παράλληλα, έκαναν σε επίδειξη άγνοιας των κοινοτικών δεδομένων – με τον Τούρκο
πρωθυπουργό να δηλώνει σοβαρότατα πως «εάν εμείς ήμασταν μέλος της Ένωσης,
κάτι μικροπροβλήματα σαν το Κυπριακό δεν θα υπήρχαν».

Επέμεναν στο 2003

Διπλωματικές πηγές έλεγαν πως δεν ήταν απλώς διαπραγματευτική θέση. Η Άγκυρα
ήθελε να αρχίσει ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ένωση πριν γίνουν δεκτές,
τον Μάιο του 2004, οι νέες 10 χώρες.

Κι αυτό για δύο λόγους: ο πρώτος είναι ότι η Άγκυρα προτιμούσε να εξαρτάται
από 15 και όχι από 25 μέλη – καθ’ ότι διαπραγματεύσεις μπορούν να αρχίσουν
μόνο με ομοφωνία. Και ο δεύτερος – πολύ πιο ουσιαστικός – ήταν πως εάν άρχιζαν
διαπραγματεύσεις μετά την είσοδο της Κύπρου, δηλαδή τον Μάιο του 2004, η
Λευκωσία θα μπορούσε να εμποδίζει εσαεί (χάρη στο «βέτο» που διαθέτει κάθε
μέλος) οποιαδήποτε πρόοδο της Άγκυρας.