Διαστάσεις Ζήλεψε και το Ισραήλ

Οι αντίπαλοι της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση χρησιμοποιούν
διάφορα επιχειρήματα. Κι ύστερα, λένε, ποιον θα βάλουμε; Τη Ρωσία; Το Μαρόκο;
Το Ιράκ; Δεν είχαν σκεφτεί το Ισραήλ.

Στη Ράφα: νεαροί Παλαιστίνιοι μαζεύουν τα ποδήλατά τους ύστερα από μια ισραηλινή εισβολή

Κι εκεί που οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών προσπαθούσαν να δώσουν
διαβεβαιώσεις στην Κύπρο, να καθησυχάσουν την Τουρκία, να καλοπιάσουν την
Πολωνία και τη Σλοβενία, η δήλωση του υπουργού Εξωτερικών του Ισραήλ
Μπέντζαμιν Νετανυάχου ήλθε σαν βόμβα: «Θέλουμε κι εμείς να μπούμε στην
Ευρωπαϊκή Ένωση!». Οι αξιωματούχοι αναρωτήθηκαν αν άκουσαν καλά. Μιλάει σοβαρά
ο τύπος; Θέλουν κι αυτοί κομμάτι από την τούρτα; Ευτυχώς δόθηκαν γρήγορα
διευκρινίσεις από υψηλόβαθμους διπλωμάτες του Ισραήλ: ο υπουργός δεν
κυριολεκτούσε. Οι δηλώσεις του, είπαν οι διπλωμάτες «κλείνοντας το μάτι»,
προορίζονταν για εσωτερική κατανάλωση.

Στην Επιτροπή έβγαλαν όλοι ένα στεναγμό ανακούφισης. Στην πραγματικότητα,
όμως, δεν χρειαζόταν να ανησυχήσουν καθόλου. Ο Νετανυάχου ήταν απλώς
ανενημέρωτος. Αν ήξερε τι κόστος έχει η ένταξη της χώρας του στην Ευρωπαϊκή
Ένωση, δεν θα είχε καν υπαινιχθεί κάτι τέτοιο. Για να μην ξανακάνει όμως αυτό
το λάθος, η Χααρέτζ ανέλαβε να διευκρινίσει ορισμένα πράγματα. Πρώτα
απ’ όλα, για να μπει το Ισραήλ στην Ένωση θα πρέπει να καταργήσει τον Νόμο της
Επιστροφής και όλους τους νόμους που προβλέπουν θετικές διακρίσεις υπέρ των
Εβραίων: η ευρωπαϊκή νομοθεσία ορίζει, ως γνωστόν, ότι όλοι οι πολίτες που
ζουν στα όριά της μπορούν να εγκατασταθούν και να εργαστούν χωρίς περιορισμούς
σε όλα τα κράτη-μέλη. Ύστερα, το Ισραήλ θα πρέπει να υιοθετήσει την Ευρωπαϊκή
Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, να συμμορφωθεί με τα κριτήρια της Συνθήκης του
Μάαστριχτ και να αναθεωρήσει τις αμυντικές και εμπορικές συμφωνίες του με τις
Ηνωμένες Πολιτείες.

Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου ξεκίνησε μια συζήτηση για το αν η
Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας χριστιανικός όμιλος που λειτουργεί ως ανάχωμα στη
διάδοση του Ισλάμ ή ένα υπερεθνικό όργανο που υπηρετεί τα δικαιώματα και τις
ελευθερίες του ατόμου. Είναι σαφές, γράφει η Χααρέτζ, πως το Ισραήλ δεν
ανταποκρίνεται σε κανένα από τα δύο αυτά μοντέλα. Το σημαντικότερο απ’ όλα τα
εμπόδια όμως είναι το Παλαιστινιακό. Πώς να ενταχθείς σε έναν όμιλο που
γνωρίζει ότι με την πρώτη ευκαιρία, όταν ξεσπάσει ο πόλεμος στο Ιράκ για
παράδειγμα, είσαι έτοιμος να προχωρήσεις σε μια εκστρατεία «εθνοκάθαρσης» κατά
των Παλαιστινίων; Πώς να σε δεχθεί στους κόλπους της μια οικογένεια όταν σε
βλέπει να βομβαρδίζεις και να γκρεμίζεις σπίτια και γραφεία που με δικά της
χρήματα κτίστηκαν; Πώς να σε αγκαλιάσουν άνθρωποι που σε θεωρούν ένα ρατσιστή
αποικιοκράτη, έτη φωτός μακριά από την πεφωτισμένη «Νέα Ευρώπη»;

Αυτά έγραψε η Χααρέτζ, και η ισραηλινή κυβέρνηση αποφάσισε να
παραπέμψει τις ευρωπαϊκές της φιλοδοξίες στις καλένδες.