ΝΙΚΟΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΟΓΛΟΥ Ηλεκτρισμός και παράδοση μαζί

Μην πυροβολείτε τους νέους καλλιτέχνες – είναι το μήνυμα που στέλνει ο Νίκος Πορτοκάλογλου, επιστρέφοντας στα δικά του πρώτα βήματα

Έφτασε, αισίως, η στιγμή που η εποχή του ελληνικού ροκ και των Φατμέ έχει
χιλιάδες γκριζαρισμένους (πρώην ροκάδες) οπαδούς, «της μεταπολίτευσης χαμένη
γενιά» που, αν και παραμένει θολωμένη, έχει την ανάγκη να αναδείξει τους
δικούς της «κλασικούς». Κι έτσι… «Υπάρχει λόγος σοβαρός» 1982-1992 (Minos
ΕΜΙ). Ένα διπλό CD με τραγούδια που άφησαν το αποτύπωμά τους στην ιστορία της
ζωής μας, τα πρώτα δέκα χρόνια μιας διαδρομής που κατόρθωσε να ξεφύγει από την
αμηχανία της εποχής και να αφήσει δυνατά τη σφραγίδα της σε ένα χώρο που μέχρι
τότε αναρωτιόταν για το δικαίωμα ύπαρξης του ελληνόφωνου ροκ (ή για το κατά
πόσο μπορούσε να ενσωματώσει και παραδοσιακά στοιχεία).

«Παραδόξως, νιώθω μια χαρά», λέει ο Νίκος Πορτοκάλογλου με ένα χαμόγελο που σε
πείθει. «Υπάρχει μια μικρή δόση μελαγχολίας όταν ξαναμπαίνεις και ζεις από
κοντά το παρελθόν σου, αλλά βασικά νιώθω χαρά μέσα απ’ αυτή την ιστορία».

Και όταν ακούς ξανά τα τραγούδια που έγραψες τότε, τι νιώθεις;

«Τουλάχιστον με την επιλογή που έκανα νιώθω ότι ο χρόνος έχει σταθεί καλός και
ευγενικός μαζί τους. Κάθε επανέκδοση παλιού υλικού είναι μια δοκιμασία για τα
τραγούδια. Πόσο αντέχουν μέσα μας, σε μας όλους που ζήσαμε μ’ αυτά τα
τραγούδια, και πόσο αφορούν τους σημερινούς εικοσάρηδες».

Μάλλον είναι καλή εποχή για επανεκδόσεις, με την έννοια ότι εκτός από
ελάχιστες εξαιρέσεις δεν βγαίνει τίποτα σημαντικό τα τελευταία χρόνια.

«Επειδή κάτι τέτοιο άκουγα κι εγώ όταν ξεκινούσα, δεν θέλω να είμαι
απαισιόδοξος. Θυμάμαι ότι εμείς δουλεύαμε μέσα σε ένα κλίμα γενικής γκρίνιας
και η μιζέρια αυτή είχε να κάνει με το ότι όλα τα καινούργια που συνέβαιναν
δεν μπορούσαν να συγκριθούν με το ένδοξο παρελθόν του ελληνικού τραγουδιού.
Παρ’ όλα αυτά, όντως υπάρχει ένα κομπλάρισμα τα δύο τελευταία χρόνια, από
παλιούς και νεώτερους καλλιτέχνες. Έχω ακούσει, ας πούμε, πολύ ωραία πράγματα
από τον Φάμελλο, τον Δεληβοριά, τον Λειβαδά, από κάποια γκρουπ…».

Οι συγκεκριμένες επανεκδόσεις σημαίνει ότι δεν έχεις στα σκαριά κάτι
καινούργιο;

«Αυτή την εποχή ξεκίνησα να δουλεύω τον νέο δίσκο. Εκτός από τον Οδυσσέα
Τσάκαλο όλα τα μέλη του νέου γκρουπ κατεβάζουν πολύ τον μέσο όρο ηλικίας».

Μετά την επιτυχία που είχε το «Μπραζιλέρο», σε προβληματίζει πού θα κινηθεί
ο νέος δίσκος;

«Μάλλον θα είναι μια σύνθεση του Μπραζιλέρο και της προηγούμενης δουλειάς,
«Παιχνίδια με τον Διάβολο». Κι αυτό γιατί με ενδιαφέρει να έχει ένα συνδυασμό
ηλεκτρικού ήχου και παράδοσης. Ουσιαστικά αυτό είναι που προσπαθώ όλα αυτά τα
χρόνια, να αποδείξω στον εαυτό μου και στους άλλους ότι γίνεται να είμαστε
ταυτόχρονα παραδοσιακοί και μοντέρνοι.

Και νομίζω ότι όλοι οι μουσικοί που έφτιαξαν ένα δικό τους κόσμο, με τον ένα η
με τον άλλο τρόπο, αυτό κατόρθωσαν. Η μουσική τους περιείχε το παρελθόν χωρίς
να φοβάται να πάει μπροστά. Γιατί, καλή η παράδοση, είναι η ρίζα μας, αλλά τι
νόημα έχει αν δεν βγάλουμε κι εμείς ένα κλαδάκι;».

Κασετίνα με «Λόγο σοβαρό»

Τι περιέχει η κασετίνα «Υπάρχει λόγος σοβαρός»; Φατμέ και Νίκο
Πορτοκάλογλου στο πρώτο CD, από τον «αγχωμένο» και μοναχικό «Άσωτο Υιό» των
αρχών του ’80 μέχρι τον πλήρως αποδεχόμενο «Άσωτο Υιό» του τέλους της
δεκαετίας, όπως καταγράφεται λάιβ στον Λυκαβηττό. Στο δεύτερο CD συνεργασίες
των Φατμέ και του Πορτοκάλογλου με καταξιωμένες φωνές, συμμετοχές του σε
δίσκους άλλων, αλλά και κομμάτια από τις πρώτες προσωπικές του δουλειές, μετά
την διάλυση του γκρουπ. Ξεχωριστές στιγμές η διασκευή του γνωστού κομματιού
του Άκη Πάνου «Είδα τα μάτια σου κλαμένα» κι ακόμα ένα τραγούδι που
ηχογραφήθηκε το 1988 αλλά παρέμενε εκτός δισκογραφίας. Όλα πέρασαν από ψηφιακή
επεξεργασία και κλείστηκαν σε ένα προσεγμένο πακέτο με πολλές φωτογραφίες.

Από τον Νίκο Πορτοκάλογλου μάθαμε επίσης ότι ακολουθούν άλλα πέντε CD, με
όλες τις δουλειές των Φατμέ, αλλά και τα δύο πρώτα προσωπικά του άλμπουμ.