ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Έπεσα… σηκώθηκα… στηρίχθηκα… επιστρέφω…»

Την κοίταγα στα μάτια – ακόμη κι όταν τα κρατούσε χαμηλά. Όσο βιαστικό κι αν
ήταν το βλέμμα μου, σταματούσε με προσμονή σε εκφράσεις προσώπου και ματιών.
Θαρρείς αρκούσε μια στιγμή για να δω την έντασή της να κοκκινίζει τον λαιμό,
να σφίγγεται σε χέρια και σε χείλη, να κρέμεται στις άκρες των βλεφάρων.

Από μωρά μαζί. Από παιδιά – στο διαμέρισμα, στη γειτονιά, στον κήπο της
γιαγιάς. Τότε δεν θέλαμε άλλο από κινήσεις. Μεγαλώνοντας μας χρειάστηκαν οι
λέξεις – λέξεις πολλές, μπερδεμένες, σκληρές, ωμές, γλυκές, τρυφερές. Άλλοτε
να φωτίζουν κι άλλοτε να κρύβουν, άλλοτε να φέρνουν κοντά κι άλλοτε να
χωρίζουν.

Η καλή μου Δώρα (η ντόρα-ντόρα των πρώτων βρεφικών φωνηέντων) έφυγε, γύρισε,
έψαξε, βρήκε, θύμωσε, έκλαψε, κατέστρεψε, πόνεσε πολύ. Τώρα συγχωρεί.
Χαμογελά. Επιστρέφει με όλα τα υλικά – με δύναμη να ρίξει χρώματα, να κάνει
τον φόβο, δημιουργία. Όλα τα που έκρυβε, όλα τα που θόλωνε με τη μελάνη του
μυαλού της, πήραν μορφή παραμυθένια, κάτω από φως θεατρικό. Έγιναν κίνηση,
δρώμενο, παιχνίδι. Σ’ ένα μονοπάτι φωτεινό – άλλο από ‘κείνο το εσωστρεφές, το
σκοτεινό, το αδιέξοδο προς τη διάλυση.

Γλυκιά μου Δώρα… Ξανάγινε παιδί! Αυτοσχεδιάζει, παίζει, χορεύει! Είχε
μεγαλώσει τόσο πολύ, στα χρόνια τα μικρά. Φορτώθηκε τόσες σκιές, τόσες παγίδες
άλλων – καταιγίδες και θύελλες. Σκοτείνιασαν την κίνηση, τον ρυθμό, την ανάσα,
την ψυχή της. Βούλιαξε κι εκείνη στο σκοτάδι, αλλά να που ξαναβγαίνει,
κουβαλώντας φως. «Δεν αντέχω να τρέχω πια με το κεφάλι σκυφτό και τους ώμους
κατεβασμένους», την άκουγα να λέει. «Έπεσα. Ναι. Αλλά σηκώθηκα, αργά-αργά.
Τεντώθηκα. Στηρίχθηκα στα πόδια μου – νιώθω τη δύναμή τους».

Η αγαπημένη, παράξενη φίλη του χθες, στο σήμερα χαράζει άλλους δρόμους.
Κρατιέται από νήματα μεταξωτά, αναζητά ίχνη. Κι όσα η ζωή τής τα χρωστά, τα
επιστρέφει. Όσα εκείνη οφείλει, τα χαρίζει. Γιατί πάλεψε και σύρθηκε – πολύ,
γαμώτο! Δοκίμασε τις δυνάμεις της κόντρα σ’ εκείνες της βαρύτητας. Σε σύνορα
μακρινά. Επιτέλους, γυρνά!