ΜΑΤΙΕΣ «Απ’ το ψωμί…»

Ο Κ. Σημίτης μού θυμίζει τον «κύριο Παπαδόπουλο» του ανεκδότου. Τον «κύριο
Παπαδόπουλο», που τον συναντά στον δρόμο κάποιος φίλος του και μετά τα «τι
χαμπάρια» κ.λπ., τον ρωτάει: «Δεν μου λες, σε παρακαλώ, ποιος κάνει κουμάντο
στο σπιτικό σου; Εσύ ή η γυναίκα σου;». «Αστειεύεσαι; Εγώ κάνω κουμάντο. Εγώ
είμαι ο αρχηγός. Εγώ αποφασίζω για τη θέση της οικογένειας στο Κυπριακό, στο
Μεσανατολικό, στο Κουρδικό, στο θέμα της τρομοκρατίας. Εγώ, επίσης, αποφασίζω,
για το τι θα ψηφίσουμε στις εκλογές. Φυσικά, εγώ λέω στη γυναίκα μου ποια
πρέπει να είναι η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας…». «Και η γυναίκα σου, τι
κάνει;». «Σ’ αυτήν έχω αναθέσει μόνο τα δευτερεύοντα ζητήματα. Τα ευτελή: το
φαγητό μας, την καθαριότητα του σπιτιού μας, το ντύσιμό μας και το σχολείο των
παιδιών…».

Δεν ισχυρίζομαι ότι η ΕΟΚ, το ενιαίο νόμισμα, η προεδρία της χώρας μας στην
Ε.Ε. κ.λπ. δεν είναι μεγάλα ζητήματα. Είναι και παραείναι. Αλλά, όπως έγραφε
σε κάποιον στίχο του ο Γιάννης Ρίτσος, «η ζωή αρχίζει απ’ το ψωμί». Που θα πει
ότι για τον κόσμο, τον κόσμο της δουλειάς και της ανάγκης, τα σπουδαία θέματα
του ανεκδότου, είναι πολύ μικρά μπροστά στην ανεργία, την υγεία, τη χαμηλή
σύνταξη, την πλημμύρα, το αγροτικό εισόδημα, τη φριχτή συγκοινωνία της πόλης
κ.λπ. Μπροστά στο «καθεμέρα», δηλαδή, των πολιτών.

Πολύ καλά τα πήγε – εξαίρετα, αν θέλετε – το ΠΑΣΟΚ με την ΟΝΕ, την
τρομοκρατία, τον πρώην βασιλιά και το Κυπριακό – ίσαμε τώρα. Αλλά στα
«καθημερινά προβλήματα» του λαού δεν μπόρεσε να δώσει λύση. Ίσως γιατί πολλοί
υπουργοί του, όπως και ο ίδιος ο Κ. Σημίτης, έχουν ξεχάσει, πια, ότι όντως «η
ζωή αρχίζει απ’ το ψωμί»…

Έγραφε ο Γ. Παπαχρήστος, στα «ΝΕΑ», την περασμένη Τετάρτη: «… Οι πολίτες
χόρτασαν από μεγαλόστομες πολιτικές και μεγαλεπήβολα σχέδια. Τώρα θέλουν έργα.
Μόνο έργα, που θα βελτιώσουν την υγεία, την παιδεία, το κράτος πρόνοιας, τις
μεταφορές, θα μειώσουν την ανεργία, θα χτυπήσουν τη διαφθορά, τη
γραφειοκρατία. Όχι λόγια, παιδιά, όχι άλλα λόγια…». Και ο Γ. Πρετεντέρης,
στο «Βήμα», συμπλήρωνε την ίδια μέρα: «…Υπάρχει η αίσθηση μιας γενικότερης
οικονομικής δυσπραγίας. Δεν χρειάζονται ειδικές οικονομικές γνώσεις για να το
αντιληφθείς, αρκεί να μιλήσεις με τους ανθρώπους. Και τι κάνει γι’ αυτό η
κυβέρνηση; Μας λέει ότι κακώς το αισθανόμαστε, διότι άλλα λένε οι αριθμοί. Και
ότι το ζήτημα είναι ότι δεν προσαρμοστήκαμε στο ευρώ (…). Άλλα λόγια ν’
αγαπιόμαστε…».

Έτσι είναι. Και πολύ ορθώς, στα «ΝΕΑ», επίσης, την επομένη της δημοσκόπησης
της Μέτρον Ανάλυσις, ο Δ. Μητρόπουλος τόνιζε: «… Μιλάμε για αριθμητική
τσέπης, όπου το ευρώ έφερε ακρίβεια και αρνητικά επιτόκια ταμιευτηρίου. Η
κοινωνία διακατέχεται από απαισιοδοξία, βλέποντας τα πράγματα από τη χαμηλή
σκοπιά. Και μια κυβέρνηση που σπατάλησε τη μισή της θητεία σε “μεγάλα” θέματα,
όπως οι ταυτότητες ή τα ατελείωτα εσωκομματικά προβλήματα του ΠΑΣΟΚ, τρέχει να
κερδίσει τον χαμένο χρόνο στην υγεία, στα αγροτικά ή στην καθημερινότητα…».