[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Μπέρδεμα και αυτό με τις δημοσκοπήσεις. Μπέρδεμα με τα νούμερα, με τα
συμπεράσματα, με τις εκτιμήσεις, με τις ίδιες τις δημοσκοπήσεις. Που
υποτίθεται ότι αποτυπώνουν τις διαθέσεις της κοινής γνώμης «τη δεδομένη
χρονική στιγμή», αλλά, αν είναι έτσι, τότε η κυβέρνηση δεν σώζεται με τίποτε.
Διότι αν έχουν γίνει όσα έχουν γίνει στο διάστημα αυτών των τελευταίων μηνών
και οι πολίτες εξακολουθούν να επιθυμούν κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας,
λαγούς να βγάλει από το καπέλο ο Σημίτης στην Πλατεία Συντάγματος η κυβέρνηση
αυτή, λογικά, δεν σώζεται. Δεν σώζεται ακόμη κι αν ο Νίκος Χριστοδουλάκης βγει
αύριο και πει «λόγω του ότι είμαι καλό παιδί και έχω αγνά αισθήματα για όλους
σας βρε, σας χαρίζω τους φόρους για τα επόμενα δυο χρόνια»…

«Υπάρχει ελπίδα»

Ο Λαλιώτης, ο Αθανασάκης, ο Νεονάκης, η Μιλένα και κάτι άλλοι περίεργοι εκεί
στη Χαριλάου Τρικούπη που τρώγονται με τα ρούχα τους και δεν λένε να το βάλουν
κάτω υποστηρίζουν ότι «υπάρχει ακόμη ελπίδα», ότι «το πράγμα παλεύεται»,
«τίποτε δεν έχει χαθεί» – τέτοια. Θεωρητικά, ελπίδα υπάρχει μέχρι την
τελευταία στιγμή. Κι όπως είπε και ο Ευθυμίου, εδώ ο Σρέντερ στη Γερμανία ήταν
12 ολόκληρες μονάδες πίσω από τον Στόιμπερ, τον χριστιανοδημοκράτη αντίπαλό
του, δυόμισι μήνες πριν από τις εκλογές και στο τέλος τον κέρδισε. Ναι, καμιά
αντίρρηση. Αλλά για να γίνει αυτό, χρειάστηκε να πνιγεί η μισή Γερμανία! Εδώ
τι άλλο χρειάζεται να γίνει (να κάνει ο Σημίτης δηλαδή);

Με τι κερδίζει;

Η κυβέρνηση έχει σηκώσει τα χέρια. Κι οι έγκυροι αναλυτές το ίδιο. Ο Σημίτης,
υποστήριζαν οι δικοί του, ότι και με μόνο το Κυπριακό – την επίλυση δηλαδή –
θα πήγαινε σε εκλογές. Και θα τις κέρδιζε. Ωραία ως σκέψη, αλλά καθόλου
αποτελεσματική, όπως αποδεικνύεται. Ούτε με το Κυπριακό κερδίζει πάλι εκλογές
(λένε οι δημοσκοπήσεις). Με τι κερδίζει; Α, με ψιλοπράγματα… Διορθώνοντας
την υγεία, βελτιώνοντας την παιδεία, χτυπώντας την ακρίβεια, μειώνοντας την
ανεργία, τιμωρώντας τη διαφθορά, πατάσσοντας τη γραφειοκρατία! Ωχ, μ’ έπιασε
ήδη πονοκέφαλος…

«Διορθώσεις»

Υπάρχουν και οι άλλοι που αμφισβητούν ευθέως τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων
και υποστηρίζουν ότι έχουν «διορθωθεί» κατά το δοκούν ή κατά πώς επιθυμεί ο
πελάτης. Διότι τι να σου κάνουν και οι δημοσκόποι, μια επιχείρηση έχουν κι
αυτοί, και πρέπει να την συντηρήσουν. Η συζήτηση αυτή δεν είναι καινούργια.
Έρχεται κι επανέρχεται κάθε φορά που «υπάρχει αναντιστοιχία ανάμεσα στη
γενικότερη αίσθηση και τα αποτελέσματα που παρουσιάζουν», κατά την έκφραση
κορυφαίου κυβερνητικού στελέχους. Και επειδή αποδείξεις δεν υπάρχουν, καλόν
είναι να μη συνεχίζεται η συζήτηση. Διότι στο ερώτημα «ποιος παρήγγειλε την
έρευνα» η απάντηση είναι: «πόσα συμβόλαια έχει με υπουργεία και κρατικούς
οργανισμούς η εταιρεία που διενήργησε την έρευνα»…

Α λα… Σάκη Ρουβά

Κι αν πραγματικά επιθυμεί η κυβέρνηση να βάλει το μαχαίρι στο κόκαλο, θα
πρέπει:

Α) Να απαγορεύσει στις εταιρείες αυτές να αναλαμβάνουν δημοσκοπήσεις
για λογαριασμό υπουργείων και ΔΕΚΟ. Έτσι θα σταματήσει το φαινόμενο να
βλέπουμε ανύπαρκτους όσον αφορά το έργο τους υπουργούς να ανταγωνίζονται σε
δημοτικότητα τον… Σάκη Ρουβά!

Β) Να υποχρεώσει τις εταιρείες δημοσκοπήσεων να περιορίζονται αυστηρά
στο έργο τους και να μη λειτουργούν παράλληλα εταιρείες πολιτικής επικοινωνίας
έναντι αδρότατων συμβολαίων. Με τον τρόπο αυτό θα σταματήσει το παζάρι που
(όπως λέγεται) γίνεται με τις δημοτικότητες των πολιτικών για το ποιος θα πάει
πιο πάνω από τον παραπάνω…

Γ) Να υποχρεώσει τις εταιρείες δημοσκοπήσεων να δημοσιοποιούν τον
κατάλογο των πελατών τους. Διότι, λέμε τώρα, δεν μπορείς να κάνεις ταυτόχρονα
έρευνα για τον τάδε πολιτικό, κι εμείς που διαβάζουμε την έρευνά σου να μην το
γνωρίζουμε. Ή, να κάνεις μεν έρευνα, αλλά η διαφημιστική εταιρεία που έχει το
πλειοψηφικό σου πακέτο, να έχει αναλάβει το πακέτο των διαφημίσεων ενός
κόμματος. Κάτι δεν πάει καλά…

Μετά τα «οκέι» τα «όχι»

Υπάρχει ένα τραγούδι του καλτ καλλιτέχνη Γιώργου Μαργαρίτη που επιγράφεται «Οι
δρόμοι τού πουθενά» και λέει: «Δεν με νοιάζει, τι σε νοιάζει, οι δρόμοι που
τραβάνε, κι ο δικός μου κι ο δικός σου, στο πουθενά μάς πάνε». Αγνοώ αν το
γνωρίζει ο Κώστας Σημίτης. Το πιθανότερο είναι όχι, διότι δεν του το επιτρέπει
η μουσική του παιδεία. Μέχρι Νταλάρα και πολύ τον κόβω. Κι όμως, αυτός ο
στίχος θα ταίριαζε απολύτως στην κατάσταση με το Κυπριακό πέντε ημέρες πριν
από την σύνοδο κορυφής της Κοπεγχάγης. Ούτε η ίδια η κυβέρνηση, που λογικά
ξέρει κάτι περισσότερο από όλους μας, μπορεί να βεβαιώσει τα πολύ απλά. Για
παράδειγμα, αν μπαίνει η Κύπρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση έτσι όπως είναι ή τι θα
γίνει αν οι Ευρωπαίοι που μας χτύπαγαν φιλικά την πλάτη και μας έλεγαν οκέι
και οκέι, πουν ένα μεγαλοπρεπές όχι…

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Αν δεν ασκήσει βέτο ο Σημίτης…

Οι κυβερνητικοί υποστηρίζουν ότι ο Σημίτης θα κάνει ό,τι είχε υποσχεθεί έτσι
και δημιουργηθούν προσκόμματα στην ένταξη της Κύπρου, θ’ ασκήσει βέτο στη
διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι όμως και κάποιοι άλλοι που υποστηρίζουν
«μήπως πρέπει να ξαναδούμε τη στάση μας απέναντι σε μια τέτοια απευκταία
περίπτωση». Να ξαναδούμε τι δηλαδή; Αυτοί θα πουν όχι στην ένταξη της Κύπρου
κι εμείς θα πούμε δεν πειράζει, ρε παιδιά, ας μπουν οι υπόλοιποι εννέα και
βλέπουμε;! Δεν είμαστε καλά. Καθόλου καλά. Διότι, άντε και (πείθεται και) το
λέει ο Σημίτης. Αεροπλάνο πού θα βρεθεί για να τους φέρει όλους πίσω;!