ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η μαμά παραμονεύει στο σκοτάδι

Δεκαπέντε παρατημένα βρέφη ζητούν μητέρα. Δεν είναι η πρώτη φορά που το θέμα
περνάει στο prime time της τηλεόρασης. Δυστυχώς, όπως σε όλα τα αστυνομικά
μυθιστορήματα έτσι και τώρα, η έρευνα πήρε το λάθος μονοπάτι. Το οικείο Τμήμα
μαζεύει, τάχαμου, καταθέσεις φρικαρισμένων περιοίκων, ενώ τα αρμόδια Ιδρύματα
δηλώνουν αδυναμία να εξυπηρετήσουν τους νεοφερμένους λόγω στενότητος χώρου.
Έτσι, τα δεκαπέντε μωρά της ιστορίας μας βρήκαν προσωρινό κατάλυμα στα
μαιευτήρια, για να ξεχαστούν και να ξεχάσουν κι αυτά αργά ή γρήγορα το
πρωταρχικό τους δικαίωμα να έχουν μητέρα. Όσο να βγουν οι πιστώσεις για τον
αναγκαίο αριθμό λίκνων και να υπογράψουν τα Ιδρύματα το δελτίο παραλαβής,
καμία απολύτως διαδικασία υιοθεσίας δεν μπορεί να κινηθεί, αφού τα μαιευτήρια
είναι απλώς χώρος τράνζιτ. Μάλιστα…

Τι ευταξία Θεέ μου! Η συναισθηματική κώφωση σαν άγημα τιμητικό συνοδεύει τη
γραφειοκρατία. Εάν δεν εμπλέκεται κανείς προσωπικά, δεν έχει έλλογο συμφέρον
να μάθει να σπρώξει και να θλιβεί. Μπορεί και εγώ να μην έμπαινα στον κόπο εάν
δεν γνώριζα τη Σοφία. Εάν δεν ήξερα ότι πίσω από το μεγάλο συναδελφικό της
χαμόγελο κρύβεται τεσσάρων ετών αναμονή έξω από τα επτασφράγιστα μυστικά του
«Μητέρα». Όταν είδα το χορταστικό πλάνο με τα δεκαπέντε «διαθέσιμα» μωρά,
σκέφτηκα ότι – δεν μπορεί – ένα από αυτά θα έλθει στο διπλανό μου γραφείο.
Προφανώς, λογάριαζα χωρίς τη γραφειοκρατία, η οποία έχει πάντα δίκιο. Ακόμη κι
όταν το αίτημα είναι νομότυπο και τα ένσημα υπομονής σιωπηλά και αμέτρητα.