ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ποιος έχει σειρά σήμερα;

Έβλεπαν μαζί με τον αδελφό μου το ματς του Ολυμπιακού στο Μάντσεστερ, όταν τον
έπιασε ένας φοβερός βήχας. Ο Πάνος ήταν ένας υγιέστατος, έως τότε, 45άρης, μη
καπνιστής και πατέρας τριών παιδιών. Ο βήχας επαναλήφθηκε στην Ελλάδα και η
διάγνωση ήταν «καρκίνος πνεύμονος». Έφυγε αστραπιαία για Αμερική μαζί με τη
γυναίκα του. Οι γιατροί εκεί ήταν σαφείς: «Πάρτε το πρώτο αεροπλάνο πίσω για
την Ελλάδα, δεν έχει νόημα…».

Ο Πάνος «έφυγε» λίγες ημέρες μετά…

Η αγαπημένη μας οικογενειακή φίλη ακύρωσε προχθές την προγραμματισμένη έξοδό
μας, γιατί έπρεπε να πάει στην κηδεία του συγχωριανού και «κολλητού» της από
τα μικράτα της.

Ήταν μόλις 40 χρόνων, γιατρός, με δύο παιδιά. Έπαθε, ξαφνικά, βαρύτατο
εγκεφαλικό και δεν ξανασυνήλθε.

Και δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Επιτάφιο του περασμένου Πάσχα στο Καβούρι, όταν
συναντήσαμε τον κοινό φίλο, που μας συγκλόνισε: ο Ηλίας, ο 44χρονος σούπερ
επιτυχημένος ναυπηγός, ο ολόφρεσκος πατέρας ενός μωρού, αυτός που πάντα μας
διασκέδαζε με το φοβερό χιούμορ του στα τραπέζια, είχε μόλις «φύγει» – μέσα σε
λίγες εβδομάδες – από καρκίνο του παγκρέατος.

Στις παρέες, στο γραφείο, γύρω μας, η γενιά των σαραντάρηδων έχει πάρει
πράγματι τη σκυτάλη, αλλά (αλίμονο) όχι μόνο στα οφίτσια και στην πολιτική,
αλλά και στον καρκίνο, τα εμφράγματα, τα εγκεφαλικά.

Καθημερινά ερχόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με το παράλογο της ηλικίας. Μιας
ηλικίας που είναι φυσιολογικά συνυφασμένη με το ζενίθ της δημιουργικότητας, το
μεγάλωμα των παιδιών, την απόλαυση των κεκτημένων – και όχι την αρρώστια και
τον θάνατο.

Δεν ξέρω, ποιον λογαριασμό πληρώνουμε.

Δεν ξέρω αν φταίει το Τσερνόμπιλ, το κάπνισμα ή το στρες. Τι πήραμε στη ζωή
μας λάθος…

Η μισή μας καρδιά βρίσκεται στους συνομηλίκους μας, που πέρασαν τον εφιάλτη
και συνεχίζουν να τον παλεύουν μέσα τους.

Με την άλλη μισή, προσπαθούμε να ζήσουμε την κάθε ημέρα, όσο πιο μεστή από ζωή
μπορούμε. Και η δήθεν αστεία ερώτηση, που κάνουμε μεταξύ μας, για να κρύψουμε
τη θλίψη μας, είναι:

Ποιος έχει σειρά σήμερα;