Δεκατρία μωρά στα… αζήτητα!

Είναι ξεχασμένα από όλους. Ζουν μέσα στο νοσοκομείο, αν και είναι υγιή.
Κάνουν τα πρώτα τους βήματα στους διαδρόμους και μεγαλώνουν χάρη στις
φροντίδες των νοσοκόμων.

«Ποτέ δεν ξέρουμε για πόσο διάστημα θα παραμείνουν εδώ αυτά τα παιδιά», λέει ο Χ. Κώσταλος, διευθυντής του Νεογνολογικού στο «Αλεξάνδρα»

Δεκατρία μωρά ζουν σήμερα μέσα στα δύο κρατικά μαιευτήρια της Αθήνας. Όχι
γιατί έχουν προβλήματα υγείας και χρειάζονται νοσηλεία, αλλά γιατί οι γονείς
τους τα άφησαν. Και γιατί προς το παρόν δεν υπάρχει θέση γι’ αυτά στο Κέντρο
Βρεφών «Μητέρα»!

Τα δέκα μεγαλώνουν μέσα στο νοσοκομείο «Αλεξάνδρα». Τα περισσότερα είναι
περίπου 6 μηνών, ενώ το μεγαλύτερο έχει περάσει ήδη 17 ολόκληρους μήνες μέσα
στο νοσοκομείο! Τα υπόλοιπα τρία έχουν για σπίτι τους το μαιευτήριο «Έλενα
Βενιζέλου»…

Όλα μαζί σχηματίζουν τη λίστα αναμονής για το «Μητέρα», που δεν μπορεί να τα
αναλάβει καθώς δεν έχει αρκετό προσωπικό ­ τρεις πτέρυγες (περίπτερα)
παραμένουν κλειστές, ενώ θα μπορούσαν να φιλοξενούν 12 παιδιά η καθεμία.
«Πλήρες» είναι και το ΠΙΚΠΑ της Πεντέλης. Και τα ίδια τα νοσοκομεία δεν
νομιμοποιούνται να κινήσουν διαδικασίες υιοθεσίας.

Ώσπου να αδειάσει μια θέση, μεγαλώνουν στον θάλαμο του νοσοκομείου, παίζουν
και περπατάνε στον διάδρομο. Τον ρόλο της μητέρας αναλαμβάνουν, ανά οκτάωρη
βάρδια, οι νοσηλεύτριες που φέρνουν ρουχαλάκια από τα σπίτια τους και παιδικές
τροφές, όταν το γάλα δεν είναι πια αρκετό για τη διατροφή τους.

Όπως περιγράφει στα «ΝΕΑ» ο κ. Χρήστος Κώσταλος, διευθυντής του Νεογνολογικού
Τμήματος στο «Αλεξάνδρα», «ένας ολόκληρος θάλαμος φιλοξενεί σήμερα αυτά τα
παιδιά. Οι μητέρες τους τα άφησαν μόλις τα γέννησαν. Κάποιες από αυτές έφυγαν
κρυφά από το μαιευτήριο, κάποιες άλλες απλώς είπαν ότι δεν θέλουν να τα
κρατήσουν. Τα κρατάμε εμείς, φροντίζοντάς τα μαζί με τα νεογνά. Οι
νοσηλεύτριες τούς φέρνουν ρουχαλάκια από τα σπίτια τους, από τα δικά τους
παιδιά. Όταν μεγαλώνουν και δεν μπορούν πια να τρέφονται μόνο με γάλα,
παρακαλούμε τις εταιρείες να μας στείλουν κρέμες και άλλες τροφές. Και κάθε
νοσηλεύτρια αγοράζει ό,τι μπορεί. Οι προμήθειες του νοσοκομείου δεν προβλέπουν
τέτοια είδη. Και γι’ αυτές ελπίζουμε στις προσφορές εταιρειών και στην
ανθρωπιά των νοσοκόμων».

Όπως ο ίδιος προσθέτει, «υπήρξαν και εποχές που τα παιδιά ήταν 16. Ποτέ δεν
ξέρουμε πόσο καιρό θα περάσει εδώ μέσα το καθένα από αυτά. Το “Μητέρα” δεν τα
χωράει όλα, αφού δεν έχει προσωπικό που να επαρκεί για τη φροντίδα τους. Γι’
αυτό και καθυστερεί, συχνά πάνω από έναν χρόνο, η μεταφορά τους εκεί όπου θα
μπορούσαν να μεγαλώνουν σε καλύτερες συνθήκες και με τη φροντίδα του
κατάλληλου προσωπικού».

Από την πλευρά της η διοικητής τού «Αλεξάνδρα» κ. Αναστασία Μπαλασοπούλου
αναφέρει στα «ΝΕΑ» πως «το νοσοκομείο δεν διαθέτει ούτε τους κατάλληλους
χώρους ούτε το κατάλληλο προσωπικό για την ανατροφή των παιδιών. Οι
νοσηλεύτριες αναλαμβάνουν να τα φροντίσουν, μαζί με όλα τα υπόλοιπα που
βρίσκονται στο ίδιο τμήμα». Συμπληρώνει πως «οι κοινωνικοί λειτουργοί κάνουν
όσες προσπάθειες μπορούν για να ενημερώνουν τις μητέρες και να τις πείσουν να
κρατήσουν τα παιδιά τους. Αν όμως εκείνες αρνηθούν να τα πάρουν μαζί τους, τα
κρατάμε εμείς. Δεν διακινδυνεύουμε την υγεία ή ακόμη και τη ζωή τους. Εδώ
τουλάχιστον κάποιος θα τα φροντίζει μέχρι να βρεθεί μια ανάδοχη οικογένεια».

Τα… ξεχασμένα παιδιά τα γεννούν αλλοδαπές, Τσιγγάνες, αλλά και γυναίκες με
ψυχικές διαταραχές ή προβλήματα εξάρτησης από τα ναρκωτικά.

Δεκατρία παιδιά μεγαλώνουν ξεχασμένα στους διαδρόμους των δημόσιων μαιευτηρίων της Αθήνας. Ένα από αυτά και ο μικρούλης Αλέξανδρος (αριστερά), που για… μάνα του γνωρίζει τη νοσηλεύτρια τής κάθε βάρδιας

«Πολλές φορές μένουν στο νοσοκομείο και παραπάνω από έναν χρόνο! Μεγαλώνουν σε
συνθήκες νοσοκομείου, που σίγουρα δεν είναι οι καταλληλότερες γι’ αυτά»
αναφέρει η κ. Καλλιόπη Κουκίου, διοικητής στο μαιευτήριο «Έλενα Βενιζέλου».
Εκεί μεγαλώνουν αυτή τη στιγμή τρία παιδάκια. Το ένα είναι μόλις 40 ημερών, το
άλλο 4 μηνών, ενώ το μεγαλύτερο έχει πια κλείσει τον ένα χρόνο. Όπως αναφέρουν
οι διοικητές των δύο μαιευτηρίων, «το πρόβλημα έχει συζητηθεί πολλές φορές με
την αρμόδια υπηρεσία Πρόνοιας του υπουργείου Υγείας. Σύντομα ελπίζουμε πως θα
υπάρξει κάποια λύση».

Από το «Έλενα Βενιζέλου», σύμφωνα με τη διοικητή του, έχει ήδη προταθεί η
«απόσπαση μιας μαίας στο “Μητέρα”, ώστε να μπορέσει το Κέντρο να δεχτεί κάποια
από τα παιδάκια».

Ο πρόεδρος του «Μητέρα» κ. Παναγιώτης Βίγλας εξηγεί στα «ΝΕΑ» πως «ήδη έχουν
προκηρυχθεί 15 θέσεις προσωπικού. Σύντομα βρεφονηπιοκόμοι, ψυχολόγοι και ένας
παιδίατρος θα βρίσκονται στις θέσεις τους. Επιπλέον, με τη διαδικασία της
απόσπασης από τα γενικά νοσοκομεία της Αθήνας αναμένεται να καλυφθούν κάποιες
θέσεις κοινωνικών λειτουργών. Έτσι θα μπορέσουμε να ανοίξουμε, για την ώρα,
ένα περίπτερο προκειμένου να έρθουν τα μωρά από τα δύο μαιευτήρια.

Κάνει τα πρώτα του βήματα στον διάδρομο με τις κούνιες

Όποιος μπει στον χώρο του Νεογνολογικού, παραξενεύεται και αναρωτιέται:
«Ποιο είναι αυτό το παιδί που τριγυρνά με τη στράτα του στον διάδρομο;». Αν
ρωτήσει, μαθαίνει πως είναι ο Αλέξανδρος και έχει μεγαλώσει εκεί μέσα! Πριν
από λίγο καιρό, άρχισε να περπατάει. Τα πρώτα του βήματα τα έκανε στον στενό
διάδρομο και στους θαλάμους με τις κούνιες!

Κοιμόταν σε ένα από τα μικρά κρεβατάκια που προορίζονται για τα νεογνά, αλλά
αυτό δεν τον χωράει τώρα που μεγάλωσε. Τώρα κοιμάται σε ένα πάρκο που
τοποθέτησαν γι’ αυτόν στη γωνία του θαλάμου όπου κοιμούνται και τα άλλα μωρά
της λίστας αναμονής. Στις προμήθειες του νοσοκομείου δεν περιλαμβάνονται
παιδικά κρεβάτια! Μέσα σε αυτό το πάρκο περνά και το μεγαλύτερο μέρος της
μέρας, παίζοντας με τα λιγοστά παιχνίδια που του χάρισαν οι νοσηλεύτριες. Για
μερικές ώρες μόνο βγαίνει και κάνει «βόλτες» με τη στράτα του στα ελάχιστα
τετραγωνικά μέτρα του Νεογνολογικού Τμήματος.

Ο Αλέξανδρος ­ αυτό το όνομα του έδωσε η νοσηλεύτρια που τον βάφτισε ­ είναι
πια 17 μηνών. Και τους 17 μήνες τούς πέρασε μέσα στο «Αλεξάνδρα», αφού από τη
στιγμή που γεννήθηκε οι γονείς του, αλβανικής καταγωγής, τον εγκατέλειψαν.

Τον εγκατέλειψαν στο νοσοκομείο γιατί γεννήθηκε με σύνδρομο down. «Όχι πολύ
βαριά περίπτωση, με την κατάλληλη αγωγή θα μπορούσε να πάει πολύ καλά», λένε
οι γιατροί. Μόνο που στον χώρο όπου μεγαλώνει δεν έχει αυτή την ευκαιρία. «Εδώ
δεν υπάρχει καμιά υποδομή ούτε εξειδικευμένο προσωπικό για να τον φροντίσει.
Οι νοσηλεύτριες κάνουν ό,τι μπορούν, αλλά δεν έχουν την κατάλληλη εκπαίδευση
για να αντιμετωπίσουν την ασθένεια».

Ο μικρός Αλέξανδρος αναζητά τη μητέρα που δεν έχει σε κάθε μια από τις
νοσηλεύτριες, που εναλλάσσονται κάθε οκτάωρο και προσπαθούν όσο γίνεται
περισσότερο να τον «χωρέσουν» στο ήδη φορτωμένο πρόγραμμά τους. Ελπίζουν δε να
βρεθεί μια θέση και γι’ αυτόν στο «Μητέρα» και μια ανάδοχη οικογένεια.