ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το μακρύ ταξίδι των προβάτων

Ποτέ δεν με είχε απασχολήσει το ταξίδι των προβάτων με πλοία από την Ισπανία
στην Ελλάδα. Για την ακρίβεια, δεν γνώριζα καν ότι υπάρχει τέτοιο θέμα. Ούτε
ότι υπάρχει και σχετικός νόμος στο Κοινοτικό Δίκαιο, ο οποίος προβλέπει τις
«λεπτομέρειες» του ταξιδιού των ισπανικών προβάτων στην Ελλάδα.

Πως, για παράδειγμα, ύστερα από 28 ώρες ταξιδιού τα ζώα πρέπει να
ξεφορτώνονται, να ξεκουράζονται για 24 ώρες, να ταΐζονται και να ποτίζονται.
Και μετά να συνεχίζουν το ταξίδι τους προς τον θάνατο, που όμως κι αυτός έχει
τις δικές του προδιαγραφές. Πρώτα αναισθησία με ηλεκτρισμό και μετά η
θανάτωση.

Μέχρι που έφθασε στα χέρια μου η ανακοίνωση – καταγγελία της ελληνικής
φυσιολατρικής αντικυνηγετικής πρωτοβουλίας. Το κείμενο μεταφέρει τόσο
παραστατικά το βασανιστικό ταξίδι των προβάτων που το έκλεισα ξανά στον φάκελο
και το άφησα στο πλάι τού γραφείου. Αλλά οι εικόνες είχαν πλέον εγκατασταθεί
στη μνήμη. Ζώα που στοιβάζονται χωρίς αέρα και νερό με τα πόδια τους να
κρέμονται από τα ανοίγματα των καραβιών-φερέτρων. Τους κόβουν τον λαιμό ενώ
έχουν ακόμα τις αισθήσεις τους και αιμορραγούν μέχρι θανάτου…

Οι εικόνες της βαρβαρότητας, της παράτασης του θανάτου των ζώων που ταξιδεύουν
και 80 ώρες σε άθλιες συνθήκες λίγο πριν καταλήξουν στον φούρνο με πατάτες με
ενόχλησαν. Χωρίς να με ενοχλεί ­ τελικά ­ το αρνάκι με τις πατάτες, με
ενόχλησε η συνειδητή επιλογή του βασανιστηρίου.

«Και δεν σ’ ενοχλεί η ίδια η ιδέα της θανάτωσης των ζώων από ανθρώπους που
τάχα μου θεσπίζουν νόμους για να… υποφέρουν λιγότερο;» με ρώτησε προκλητικά
ο Κώστας που είναι χορτοφάγος εδώ και τέσσερα χρόνια.

Μήπως θα ήταν καλύτερα να άφηνα τον φάκελο στο συρτάρι;