ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τι να πεις σ’ αυτά τα παιδιά;

Έτσι τυχαία τους βλέπεις, ύστερα από τόσα χρόνια. Να κάθονται σε ένα μεγάλο
τραπέζι. Στην Πλατεία Κολωνακίου. Στην πρώτη ματιά τους ξεχωρίζεις. Η γνωστή
«παλιοπαρέα». Τα πιο in παιδιά του σχολείου. Ίδιοι κι απαράλλακτοι. Μονάχα που
τα σινιέ ρούχα και τα Timberland έχουν δώσει τη θέση τους σε Κάλβιν Κλάιν και
Ντόνα Κάραν. Είναι αυτοί που σε κορόιδευαν, έσπαγαν πλάκα εις βάρος σου,
έκαναν την εφηβική σχολική ζωή σου μαρτύριο – ίσως επειδή δεν ήσουν τόσο
δυνατός ή τόσο Κροίσος όσο αυτοί, ίσως επειδή φερόσουν κάπως διαφορετικά, ίσως
επειδή σου άρεσαν τα βιβλία. Ίσως επειδή ήσουν απλώς ο εαυτός σου.

Εκείνοι δεν σε έχουν δει ακόμα. Τι θα τους πεις όταν σε αναγνωρίσουν; Ότι για
να κερδίσεις την ανοχή – αλλά ποτέ την αποδοχή – τους έπρεπε να ζεις μες στον
πόνο; Ότι αποφάσισες στα 12 σου ότι πρέπει να γίνεις στη ζωή σου «κάτι» αρκετά
δυνατό για να μη μπορούν να σε πειράξουν;

Τι να πεις σε αυτά τα παιδιά, στα πρόσωπα των οποίων βλέπεις τώρα, με το
πέρασμα των χρόνων, όλους τους δυνάστες και βίαιους καταπατητές της ζωής σου
ολόκληρης – εκείνους που εσύ τους άνοιξες την πόρτα, και εκείνους που
εισέβαλαν; Ότι το μόνο που ήθελες ήταν να κουρνιάσεις στη ζωή τους και μετά,
αργά αργά, να φθίνεις, να χαθείς, απαρατήρητη;

Και μετά σε βλέπουν. Σε χαιρετάνε χαρωπά. Εσύ γίνεσαι στήλη άλατος. Δέχεσαι τα
πεταχτά «αεράτα» φιλιά τους, τα «μωρό μου», «γλυκιά μου» και τις φιλοφρονήσεις
που σου εκτοξεύουν. Η διαγωγή σου θα είναι «κοσμιωτάτη» σε αυτόν τον γύρο.
Εκτός και εάν τους βρεις ξανά μπροστά σου, στα ουσιώδη της ζωής σου.