ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η μπορντούρα

Ανηφορίζοντας τη Μασσαλίας, με το βλέμμα στα πλακάκια του πεζόδρομου – έτσι
πρέπει, για να μη σκοντάφτουμε στις παγίδες που μας στήνουν οι αόρατοι εχθροί,
σε κάθε βήμα -, βλέπω μια τσουγκράνα ξαφνικά να ισιώνει παχύ σκαμμένο χώμα
ραντισμένο με σποράκια, λες και βρισκόμουνα στον μπαχτσέ του Φαναριού (κοινώς
Φενερμπαχτσέ). Χώμα ποτισμένο με δροσιά του Νοέμβρη, και ομίχλη γκρίζα
στεκάμενη, χώμα μυρωμένο με την κίνηση της πόλης, χώμα τιμημένο, χώμα που
μεθάει, χώμα ελληνικό τέλος πάντων, μέσα στην καρδιά της τσιμεντόπλακας. Χρώμα
κανελί, σαν σκυλάκι κόκερ, με γρασιδάκι στη μέση, και μαύρο λάστιχο αυτόματου
ποτίσματος τριγύρω.

Το σκάβανε δυο κηπουροί του δήμου, το ταχτοποιούσαν, το ίσιωναν, το άπλωναν,
καλλιτεχνικά. Σήκωσαν ύστερα τις πλάτες ευχαριστημένοι, σκούπισαν τον ιδρώτα,
ακούμπησαν στα κοντάρια της τσουγκράνας. «Άι, να σάξουμε κι εκείνη την
μπορντούρα, να μάσουμε και τα φύλλ’ από κάτ’», είπε ο ένας και πήρε ανάσα,
«και τελειώσαμε». Τρέχανε γύρω του οι φοιτητές, ο τοίχος της Νομικής, γεμάτος
αφίσες που περνάνε την προσβολή για αντίσταση βασάνιζε τα βλέμματα, περνούσαν
βιαστικοί πεζοί, ποδηλάτες, μηχανάκια, χαλούσαν τον κόσμο τ’ αυτοκίνητα,
σκόνταφταν μερικοί προσπαθώντας να διαβάσουν τις εφημερίδες που είχε απλώσει ο
περιπτεράς, ο συνήθης χαμός της περιοχής, αλλά να που τίποτα δεν είναι όπως το
νομίζουμε εν τέλει. Μέσα σ’ εκείνο το ασυνάρτητο σύνολο, στο δίχως όρια κάδρο,
στην ανακατωσούρα και την αναρχία, δίπλα στα τείχη της Νομικής που δεν παράγει
νόμο, κάπου υπήρχε μια μπορντούρα, διάολε. Πλαίσιο, περίγραμμα, κορδέλα που
περιβάλλει και αναδεικνύει και προβάλλει. Κι είχε και λουλουδάκια. Και κάποιοι
άνθρωποι την φρόντιζαν. Ποιος θα το φανταζόταν;