ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πόθεν και ποία η νίκη σου;

Πάντα μου άρεσαν τα παραμύθια. Εξιστορούν τρυφερά τα πιο τρομερά πράγματα. Η
αισθητική τους έχει ηθική και η ηθική είναι αισθητική. Τώρα, χωρίς παραμύθια
πια, φοβάμαι πως ζω σ’ έναν αβέβαιο κόσμο. Η ηθική της επικαιρότητας είναι το
φετίχ της κοινής γνώμης. Η ψυχή, το κίνητρο και η λογική ψευτοζούν στο κελί
τού ξεπεσμένου ήρωα. Σαν βαριεστημένοι δεσμοφύλακες ξύνουμε το κεφάλι μας με
συμπονετική άνεση.

«Η ζωή είναι ωραία, αλλά τα ‘χει με άλλον», διάβασα προχθές στο
φρεσκογραμμένο, γκόθικ γκράφιτι, έξω από τα σχολεία της Γκράβας.

Η μικρή οθόνη αντανακλά σταθερά στιγμιότυπα των καιρών. Ένας νεαρός πληρώνει
πρόστιμο για παράνομη στάθμευση της μηχανής του. Μια αλλοδαπή, χωρίς πράσινη
κάρτα, συλλαμβάνεται. Μια αγρότισσα αργοπεθαίνει από αιμορραγία, γιατί δεν
πάει ασθενοφόρο στο απομακρυσμένο χωριό της. Μια πορεία συνταξιούχων κάνει
κύκλους στην Πλατεία Κολωνακίου, αναγκάζοντας του σοφότερους να χωθούν στις
καφετέριες, για να απολαύσουν τον καπουτσίνο τους. «Merci, thank’s, τα ρέστα
δικά σου». Η καλή ηθοποιία κάνει το ιδιωτικό δημόσιο. Όλα είναι στυλ.

Στο μεταξύ κάτι θα πούμε, κάτι θα πιούμε, κάτι θα δούμε και κουρασμένοι θα
κοιμηθούμε. Ας αρχίσει η επανάσταση χωρίς εμάς. Το καλοκαίρι πάντως θα
βρεθούμε στη Μύκονο. Μια τέτοια ώρα που εκτίθεσαι στους κινδύνους της πλήξης,
δεν είσαι δέσμιος ταυτοτήτων.

Πώς πέρασε η μέρα! Και στο πιο ακριβό ρολόι του κόσμου, ο χρόνος φεύγει με
κάθε χτύπο της καρδιάς. Οπότε: Τις, τίνος, πόθεν και ποία η νίκη σου;

Μια φορά κι έναν καιρό, ένα κορίτσι με κόκκινο σκουφί περπατούσε μόνο στο
δάσος. – -Λύκε, λύκε είσ΄ εδώ;